𝑺𝒂𝒖𝒅𝒂𝒅𝒆

گفتم این آغاز پایان ندارد..

معلومه که قلبم شکست و ناراحت شدم، چون اگه من بودم هیچوقت اینکارو باهات نمیکردم.

ای ز جان شیرین‌تر و زیباتر از حور و پَری من چه گویم جانِ من، از هر چه گویم بهتری

هیچوقت نفهمیدی چقدر منتظرت موندم بیای بگی چرا دارم ازت فاصله میگیرم؟ دردم چیه؟ گذاشتی همینطوری همه ناراحتی‌هام و دلخوری‌هام تو دلم بمونه و هر روز ازت دورتر و دورتر شم و الان هم دیگه ندارمت و دوتا غریبه شدیم.

تو می گذری زمان می‌گذرد چه کنم؟ با دلی که از تو توان گذشتنش نیست!

من واقعی دوست داشتم چون بخشیدمت حتی وقتی معذرت خواهی نکردی و پشیمون نبودی، این که میدونم هیچ احساسی نداری حتی همین الان که همه چی تموم شده باعث میشه قلبم درد بگیره، انقدر دوست داشتم که حتی هیچوقت نشد واقعا بهت بگم که چقد شکستم، چقد خورد شدم، چقد درد کشیدم، هیچوقت نشد بهت بگم دلم میخواد با هم چه کارهایی کنیم کجاها بریم، نشد بگم چقد این روزها دلم میخواد محکم بغلت کنم، محکم فشارت بدم و خفه شم تو بغلت، گریه کنم از دست خودت و همون‌جا بمیرم...

من پِی بردم به این که: نمیشه نداریم، نخواستی که بشه.

بچها من دیگه بیخیال شدم

حرومزادگی نیست، ارثیه خانوادگیته.

دلخوش نشسته‌ام ‏که شاید گذر کنی ‏لعنت به شایدی ‏که مهیّا نمیشود

اینو فهمیدم من تا وقتی به درد بقیه میخورم که حالشون بده، بهتر که شدن فراموش میکنن