𝑺𝒂𝒖𝒅𝒂𝒅𝒆

دل نیست که قهبه خونست.

گفتمت عاشق شدم اما نمى‌شد باورت گفتمت پيشم بمان گفتى نمانم در برت گفتمت بى تو نه شب دارم نه روز اى نازنين گفتى اين عشق خيالى را بی‌انداز از سرت گفتمت دل را به دستت داده‌ام دلدار من گفتى از اينجا برو اين دل نباشد دلبرت گفتمت شعر من از ناز نگاه مست توست گفتى بر جاى دگر بر اين كتاب و دفترت گفتمت تا كى مرا اينگونه آتش مى زنى گفتى آن جا كه ببارد خون ز چشمان ترت گفتمت فرهادم و صد تيشه بر دل مى‌زنم گفتى شيرين نيستم بگذر تو جان مادرت گفتمت يك بار ديگر فرصتى دنياى من گفتى دنيا فانى است اين هم جوابت یار من..

بی تو من یک عمر بارانی‌تر از باران شدم ؛ پشتِ یک لبخند غمگین دائما پنهان شدم

وطن من! جان اگر دهم میشوی وطن قبل؟

وطنم، زنده بمان زخم تورا می‌بندیم ته این قصه‌‌ی غم، از ته دل میخندیم

ز جهان کناره کردم، که تو در کنارم آیی

مرا نیست زین گفته خوش‌تر ز یاد چو ایران مباشد تن من مباد