𝐖𝐄²

برای هر کسی که رفتنی است، فقط باید کنار ایستاد و راه باز کرد…

‏طفلکی آدم، واسه یکم زندگی چه چیزایی تجربه میکنه…

تو اگه بی من بهتری، ترجیح میدم بری.

میـدونـی سختی این ماجرا کجاست اینکه خودت بفهمی اگر تو خاکسترِ رویاهات بسـوزی خیلی راحت تر از اینه زیر قدم ارزوهات بمیری سقـوط وقتی پاهات روی زمین باشه راحت تره از وقـتی که تو قعر آسمون گم شدی

ذهنی کبود از ضربه‌های افکار.

فقط با سایه خودم خوب می‌توانم حرف بزنم، به نادر پیش می‌اید لیکن تنها اوست که مرا وادار به حرف زدن میکند، فقط او می‌تواند مرا بشناسد، او حتما می‌فهمد میخواهم عصاره، نه! شراب تلخ زندگی خودم راچکه چکه در گلوی خشک سایه‌ام چکانیده و به او بگویم: «این زندگیـ من است»

غلط است هر که گوید که به دل رهست دل را دلِ من ز غصه خون شد، دلِ او خبر ندارد....

احساسات ابراز نشده هرگز نمی میرند. آن ها زنده زنده دفن می شوند و روزی به شیوه هایی ناپسند راه به بیرون می یابند.

«برای زندگی کردن زیادی خستم و برای خسته بودن زیادی زنده.»

من فکر نمی‌کنم که اعماق دریا آبی مانده باشد.

کنارم گذاشتی تلخم کنی؟ شرابی شده ام ناب حسرت بکش..

روز خوش در خواب باید دید و بس...

زندگی پر از خداحافظی های ناگهانیست.

‌گر بیایی دهمت جان و نیایی کُشدم غم. من که بایست بمیرم! چه بیایی چه نیایی.

به روز و شب مرا اندیشه توست.

-گمان می‌کنم او تکه‌ای از ماه باشد که راهش را گم کرده و به زمین افتاده‌ و حالا به شبهای سیاه من سنجاق شده.

دوستت دارم ای خیالِ لطیف دوستت دارم ای امیدِ محال...

کلمات برای چیزهایی قابل استفاده‌ان که می‌شه بیانشون کرد، برای چیزهایی که درون آدمی ته‌نشین شده، کلمه وجود نداره! مثلِ دوست داشتن‌هایِ عمیق، دلتنگی‌های زیاد، غم‌های انباشته شده...