حوالی‌غرب'

این غم خیلی بزرگه، زورم بهش نمیرسه.

ولی ما حتی روزهایی روشنی هم نداشتیم که باهاشون خداحافظی کنیم.

ما غصه هامون رو خوردیم؛حالا خشمگینم.

همینطوری نمیمونه . همینطوری نمونده و نخواهد موند،قول میدم‌.

Maybe in another life..!

و اما عزیز من؛ اگر روزی هم آمدی از حال این روزهایی من‌ هیچ مپرس،چرا که نمیدانم چطور زنده مانده ام و نفس میکشم.

یکسری ها یجوریی ثابت کردن بامعرفتن که قراره تا ابد آدم هایی معروف مورد علاقه ام باقی بمونن.🩶

ولی ناامیدی به بدترین شکل ممکن باز برگشته. همه اون سختی‌هایی که برای خوب کردن حالمون‌ کشیده بودیم هیچ تاثیری نداشت و بازهم برگشتیم به همون جایی که آسیب دیدیم..!

به دل نشستنه آدما از چند ماه به چند روز تبدیل شده. عالیه.

‏این روزها کاملا«🪫»هستم.

حقیقتا اینکه هیچ کاری برای حال خودم نمیتونم بکنم،اما باید بخاطر بقیه قوی بمونم بیشتر از پا درم میاره.

دوستم راست میگفت: قدر بدونید؛خاک بگیره پس نمیده:)!

:)))!

من گریه نکردم و؛ همه این بغض ها هنوز تو گلومه و راه نفسم رو بسته...

I hate how normal it is for us to have no peace of mind

متوجه نمیشم وقتی میگین ما آدم هایی قبلی نخواهیم شد دقیقا منظورتون کدوم قبله؟نمیفهمم واقعا...

متنفرم از آخرین بارهایی که یکسری هامون تجربه اش کردن:)!

دیگه فقط خودم نیستم که،علاوه بر روح و روانم همه زندگیمم بهم ریخته.

کاش صبوری کردن برای درست شدن آدم ها،برای همیشه توی وجودم بمیره.