حوالی‌غرب'

غم خروار خروار میاد ولی ذره ذره میره. ۲۸ بهمن ۴۰۴

جواب بی احترامی یا قطع ارتباطه.یا بی احترامی شدید تر.

از اونایی که رفتاراشون با‌ همه یکی نیست خوشم میاد.

تو برام قشنگی،مثل آهنگایی کوروش واسه هلیا. -شبتون بخیر؛🫂✨

یطوری پل‌های پشت سرم رو خراب میکنم که نه خودم بتونم برگردم، نه تو بتونی بیای.

بچه ها فقط منم که تپش قلب های مکرر دارم و یهو قلبم میخواد از قفسه سینه‌ام بزنه بیرون؛یا شما هم اوکی نیستید؟

ولی روزهایی که با تو میگذره،زندگی قابل تحمل تر و قشنگ تره.حتی توی این اوضاع سخت و طاقت فرسا.

مطمئنم یه جایی خسته میشم. یه جایی که تو فکر میکنی همیشه هستم.اما من دیگه رفتن رو به موندن ترجیح دادم.

حتی نوشتن سطر های طولانی هم نمیتواند آنچه درونم رخ میدهد را بازگو کند. ساعت ها حرف زدن چیزی را حل نمیکند،گریه کردن احساساتم را التیام نمیبخشد،خوابیدن مرهم خراش های روحم نمیشود و لحظه‌ای که دیگر نوشتن آرامم نمیکند چاره چیست؛باز هم صبوری؟اکنون احساس میکنم بزرگترین و سخت ترین کاری که هر فرد بتواند انجام دهد صبوری کردن است.صبوری کردن برای پایان یافتن احساسات و غم هایی که نمیدانی هرگز پایان میابند یا بازهم باید صبوری کنی و صبوری کنی..!

دنیا خوشحاله که جام‌جهانی شده ولی زن ایرانی برای زن افغان گریه می‌کنه و زن افغان برای زن ایرانی.

«Like a woman;♥️✨️»

Like a woman

بهت اجازه میدم اونقدر از حدت فراتر بری و قلبم رو بشکونی،که وقتی کنارت میذارم یک درصدم پشیمون نباشم.

و گاهی دلت میخواهد تمام بشوی! قلبت مملو از صبوری کردن برای اتفاقاتی میشود که هرگز درست نشدند. مغزت لبریز از افکاریست که هرگز تمام نشده‌اند و جوابی برای پایان دادن به آن ها پیدا نکرده‌ای. همین لحظه هاست که دلت میخواهد دیگر صبوری کردنی وجود نداشته باشد؛دیگر فکر و اندیشه‌ای که برای آن جوابی نمیابی وجود نداشته باشد،در همین لحظه ها است که به پایان خود می‌اندیشی و دلت میخواهد خودت به جای همه این غم و اندوه ها تمام بشوی!

دنیای جدید جای زن عاشق نیست .

اون عصبی بودنی که می‌دونی یه قدم با منفجر شدن فاصله داری اما ساکت نشستی یه گوشه؟ همون.

باید دیده بشه،باید شنیده بشه صداشون...!

صدها زن در هرات افغانستان به دلیل نداشتن روبنده و به دلیل بدحجابی(!) بازداشت شدن و طالبان اعلام کرده این هفته بعد از نماز جمعه در ملاعام شلاق زده می‌شن. زن‌ها همواره اولین قربانیان خشونت سیستماتیک و خشونت ساختاری هستن. سرکوب و کنترل بدن زنان در حکومت‌های دیکتاتوری از مهم‌ترین ابزار‌های سرکوب جامعه‌ست.