Riyan's Arcadia

هیچی رنگ نداشت. نه آسمون، نه آدم‌ها، نه خاطره‌ها. همه‌چی یا سیاه بود یا سفید. رنگ ها هیچ معنی نداشت و سوهو… وسطش گیر کرده بود. حتی زیاد حرف نمی‌زد. به هیچ وجه لبخند نمی‌زد اصلا... می‌گفتن اخلاق نداره، سرد و یه تیکه یخ زندست ولی کسی نمی‌دونست وقتی رنگ‌ها رو نبینی، سخت می‌شه به چیزی دل ببندی چون هیچ چیز معنایی نداره... هر روزش یک‌شکل بود، همون راه‌ها، همون صداها، همون صورت‌های خاکستری... تو ذهنش فقط سیاهی جمع می‌شد. دیگه حتی سفیدی هم رنگ روشن نبود، یه جور خستگی بود، یه تنفر احمقانه. البته تا قبل اون شب... وقتی برق‌ها پرید و تاریکی تمام رستوران رو در آغوش گرفت صدای قدم‌هاش سبک و ریتمیک بود و معلوم بود داره نزدیک می‌شه نه نور بود، نه صدا، نه معرفی... فقط یه جمله، توی تاریکی چشم‌هات چرا اینقدر عصبیه؟ حتی توی تاریکی؟! سوهو جواب نداد... ولی برای اولین بار، یه نقطه‌ی قرمز زیر نور چراغ‌قوه‌ی گوشی پسر دید. کوچیک و کم‌نور روی کفش‌های پسری که جلوش ایستاده بود، یه نقش خاص و نامأنوس می‌درخشید، مثل یک امضای شخصی و ناشناخته. نترس سوهو من بیشتر از چیزی که فکر کنی میشناسمت. برات یه رنگ خاص آوردم.... دیگه وقتشه شروع کنیم

هنوزم مثل ستاره ی بینقص تو تک تک خاطراتم می‌درخشی سهون، بادی که آروم بین شاخه‌های قلبم می‌پیچه و روحم رو زنده نگه میداره . نفسم رو بردی و خودت نفس تازه‌ام شدی، درمون هر دردی که تو وجودم بود ... تو خیابونای سئول،خاطراتت حتی یک لحظه از جلوی چشمام کنار نمیره. همون خیابون ،همون کافه،همون میز دنج گوشه کافه مورد علاقمون،همون بارون و همون سوهو ؛ولی این بار بدون تو خیلی کسل کننده بود ...

اگ دعوامون بشه منو با چی میزنی ؟ 😭