ㅤいちご

you'll never find nobody better than me.

me core:

pov: حوصله‌م سر رفته، پس وقتشه یه کاری کنم که تا ابد و یک روز در موردش بتونم اورثینک کنم.

need some one to call them "my agape".

صورتی. نه آن صورتیِ کودکانه که خنده بر لب آورد و به مانند عروسک باشد؛ بل صورتی‌ای که انگار سالیان دراز است در آفتاب باقی‌ست و درمانده شده. رنگی که روزی شاد بود اما هم‌اکنون تنها یادآور است؛ غمی‌ست که سعی بر شیرین ماندن داشته، لبخند گزیده، لاک زده، دست‌خط قابلِ ستایشی داشته، طراحیِ بی‌معنا و چه بسا بیانی از شادی به کاغذ هدیه کرده؛ اما در انتها؟ در انتها پایان رقم خورده بود. غمی که چون سایه‌ای‌ست پشت کارت پستال‌های پر از بوسه، همان بغضی باشد در چای داغی که هیچ‌گاه سرد نشد، چه بسا هیچ‌کس هم نیامد که بنوشدش. چشم نمی‌گرید، دندان، پوستِ لب را به خود می‌کشد، آراستگیِ چهره پاک نمی‌شود اما چشم‌ها هنوز به آن صورتیِ تیره مزین باشد، همان که تنها کسانی توان دیدنش را دارند که خود نیز زیسته باشند به آن. حملش کنی، نه که خود خواهی، بل چون تنها رنگی‌ست که وجود را از خاکستر نجات می‌دهد.

need.

یه افسانه‌ی ژاپنی هست که میگه گریه همون راهیه که چشمات حرف می‌زنن، وقتی لب‌هات از گفتنِ اینکه چقدر قلبت شکسته ناتوانن.

me n who's core?