ㅤいちご

دلم استادی‌دیت توی کافه به صرف هات‌چاکلت و کوکیِ شکلاتی، وقتی هوا به شدت سرده رو میخواد.

به یکی نیاز دارم که بدون اینکه بپرسه چی شده اجازه بده توی بغلش زار بزنم.

the way I live now.

غم و ناامیدی توی وجود من غوطه‌ور شده، چطور بهم امیدوارید در حالی که حتی نمی‌تونم بگم تصمیم به زندگی کردن دارم یا نه؟

او، زنی بود خاموش‌تر از شب، زاده‌ی سکوت و شکست که پا به ساحل نهاد، نه به شوقِ دیدار، که به نیتِ وداع. باد، پیکری از موهایش ساخته بود که در تاریکی می‌رقصید و در چشمانش، انعکاسِ ستارگانی بود که قرن‌ها پیش سوخته بودند، اما هنوز تظاهر پیشه کرده که روشن باشند. دریا، با طمانینه‌ی جانوری باستانی، نفس می‌کشید و او، ایستاده در آستانه‌ی بلعیده شدن، نه ترسید، نه لرزید— چرا که از هزاران طوفانِ درون، به این سکون رسیده بود. او دیگر از جنس آدم نبود؛ نه از خاک، نه از اشک، بلکه ساخته شده بود از خاطراتی که هرگز اتفاق نیفتادند، از جملاتی که ناتمام ماندند و لبخندهایی که هرگز راستی را برنگزیده بودند. کهکشان، تماشاگر خاموشِ این زوال باشکوه بود و ستاره‌ای، در همان لحظه، بی‌هیچ صدا به مرگ خود تن داد؛ شاید به احترام او، شاید هم، صرفاً به تصادف. و آنگاه که قدم در موج گذاشت، نه صدایی برخاست، نه نامی فریاد شد. تنها دریا، با وقاری سلطانی، او را در آغوش کشید و جهان، بی‌آنکه لحظه‌ای درنگ کند، به چرخش بی‌معنای خویش ادامه داد.

Hurting someone is so easy, like throwing a rock into the ocean; but have u ever stopped and wondered how deep that rock can go?