ㅤいちご

همانا اشک بر گونه‌هایم اقیانوس ساخت.

ㅤㅤㅤㅤ﹟‌Japan vibes ㌐𓏲

گاهی حس می‌کنم جهان در نفس‌های آخرش باشد؛ نه از آن مرگ‌هایی که ناگهانی‌اند، بل آن مرگ‌های تدریجی، بی‌سر و صدا، همانند شمعی که با پوزخندِ نسیمی خاموش می‌گردد. همه‌چیز خاکستری‌ست؛ نه به آن معنا که رنگ نداشته باشد، نه. بلکه آن‌قدر رنگ دارد که رنگی نیست. مانند آدم‌هایی که آن‌قدر حرف زده‌اند که گویی چیزی نگفته‌اند. شب‌ها صداهایی می‌شنوم؛ صداهایی از خاطراتی که هرگز نداشته‌ام. صدای گریه‌ی کودکی که هیچ‌گاه به دنیا نیامد، صدای قدم‌های کسی که به مقصد نرسید، صدای خداحافظی‌هایی که گفته نشد، و صدای خدا، شاید… وگر خدا هنوز حرف می‌زند. در آینه به چشم‌های خودم زل می‌زنم. چیزی پشت‌شان هست. شاید من، شاید کسی دیگر. گاهی حس می‌کنم خودم را در حادثه‌ای گم کرده‌ام که چه بسا هرگز اتفاق نیفتاده. ذهنم پر است از اتاق‌هایی که هرگز نساختم اما همیشه در آن‌ها کسی منتظرم بوده. همیشه کمی دیر رسیده‌ام. همیشه کمی کم بوده‌ام. آدم‌ها می‌گویند زندگی ادامه دارد؛ ولی چطور؟ شاید زندگی فقط اتفاقی بود که یک‌بار برای یکی افتاد و پس از آن فقط کپی‌های کمرنگش از برای دیگران ماندگار شد. ما فقط خاطره‌ی آن‌چه هستیم که قرار بود بشود و نشد. و همانا سوالی که لابه‌لای نورون‌های مغزم می‌لولد: اگر حقیقت یک خواب باشد که بیداری‌اش مرگ است، آیا مرگ یعنی بیدار شدن؟ و اگر بیدار شویم، از چه چیزی فرار خواهیم کرد؟ از مرگ؟ یا از زندگی‌ای که هرگز زندگی نشد؟ من می‌ترسم. نه که از تاریکی، از نوری که دیگر آمدن نمی‌گزیند.

میرم درس بخونم؛ یه نِرد افسرده به مراتب خیلی بهتر از یه افسرده با نمرات افتضاح و جزوه‌های رو هم مونده‌ست.

یه جوری احساس خستگی و کوفتگی روی تک‌تک قسمتای بدنم دارم که انگار با یه کوله‌پشتی پر از سنگ کیلومترها راه رفتم.