ㅤいちご

آنچه که نه به تملک در آید و نه به خواهش، پاسخ گوید؛ همانم در این عالم. از تبارِ اشیاءِ دور، همانند ماهِ شب، پشت شیشه‌ی مه‌آلودِ پنجره‌ای متروک، به تماشای ساحلِ خواب‌های شبانه پرداخته، بی‌آن که بداند تماشاگر که باشد. نگاه را نشاید که پاسخی باشد به تمنای بی‌مکان. می‌تابد.. نه بر آن که خواهانِ نورش بود بل بر آن که در مدارِ خویش، از پیش، جای گرفته.. و تو- تو در حاشیه‌ی این تقویمِ بی‌روزن، در تمنای نگاهی می‌سوزی که هرگز نه از آنِ تو بوده و نه باشد و چه بسا که نخواهد شد. دردِ خواستنِ آنچه که از برای دگر-تپنده روشنی گزیده، نه از آن رو که نرسیدنی باشد به تو، چه بسا از آنجاست که رسیده اما به مقصد ناصواب. چه تلخ است امیدی که به تارِ عنکبوت آویخته شده باشد، هر نسیمِ وی، لرزه اندازد بر گوشه گوشه‌ی تن و توی لعنت‌شده، هنوز در وهمِ آنی که شاید نگاه بازگردد و این‌گونه باشد که پوسیده‌تر می‌شوی. عشق، گر نیاموزی رهاییش را، زنجیری شود در اسارتِ پای به دست خویش. و همانا که خیره ماندن به آفتابی که بر دیوارِ دگر طلوع می‌کند، چشم را می‌سوزاند، بی‌آن که حتی ذره‌ای از این گرما سهم تو باشد. در پناهِ سکوت، آن‌جا که واژه بازنده‌ی بازیِ رنگ‌ها باشد، تنها یک چیز باقی می‌ماند: دریغ. دریغی چنان ژرف که حتی زمان نیز عبور از آن را درد جلوه دهد.