هیپوفرنیا

‌ روزهای تکراری با آدمای تکراری، دغدغه‌های تکراری، حرف‌های تکراری، خسته شدم. دلم تکراری‌های تکرار نشدنی می‌خواد .

فراموشی نعمت است، وقتی حافظه‌ات از درد جان می‌کَند.

ی شبایی هم هست انگار ساعتا کِش میان تا بیشتر عذابت بدن...

‌من دیگه حس میکنم بدنم اوکیه، این روحمه که کمرش درد میکنه.

کاش یهو یه نفر میومد میگفت « کات ، خسته نباشید »

کاش یهو یه نفر میومد میگفت « کات ، خسته نباشید »

‌من دیگه حس میکنم بدنم اوکیه، این روحمه که کمرش درد میکنه.

دل را سر شوقی هم‌ اگر بود،تمام شد..

‌کم‌‌حرف شدم، دوست ندارم توضیحی به کسی بدم و هیچ توضیحی‌ام از کسی نمی‌خوام، میشل مونتنی می‌گفت: «غم‌های کوچک پُرحرفند، غم‌های بزرگ لال» می‌ترسم لال شده باشم .

هزار تکه دردم! می‌توانستی مرهمی باشی بر جان زخم‌هایم، اما هزار و یک تکه‌ام کردی…

چه حرف ها که گفته نشد نگاه شد...

الان تو مودیم که دوست دارم همه چیو پاک کنم و گم و گور بشم ی مدت طولانی شایدم واسه همیشه همیشه همیشه همیشه ...

یه دورانیم از زندگیت هست که واسه یه مدت حالت خوب نیست؛ ولی وقتی ازت می پرسن خوبی؟ دیگه روت نمیشه بگی نه. خجالت می کشی. می شینی می شماری می گی خب، اون بار گفتم نه، دیشبم گفتم نه، امروز باید بگم خوبم.