وَصْفْ

عیدتان مبارک عزیزانم …

بهت گفتم که مردم به من آسیب می‌رسانند. تو فرمودی:

«…آنها را ببخش و برایشان طلب بخشش کن. بر خدا توکل کن، زیرا خداوند کسانی را که توکل می‌کنند دوست دارد...» [آل عمران: ۱۵۹]

لطفا در دعاهایتان من را فراموش نکنید.

خیلی دیر حقیقتی مهم را درک کردم: شب‌های بی‌خوابی و پر از اضطراب نتیجه نخواستن من برای سپردن آن‌ها به خداوند بود. من سعی می‌کردم به هر فکر چنگ بزنم و کنترل کامل را به دست آورم، اما هر چه بیشتر تلاش می‌کردم وضعیت را کنترل کنم، بیشتر از دستم فرار می‌کرد. باید بیشتر دعا می‌کردم و کمتر تلاش می‌کردم چیزی را تغییر دهم که از توانم خارج بود. توکل به خداوند، بدون توجه به شرایط، کاری بود که باید از ابتدا انجام می‌دادم.

الله أكبر الله أكبر، لا إله إلا الله ، الله أكبر الله أكبر ولله الحمد الله أكبر كبيرًا والحمدلله كثيرًا و سبحان الله بكرة وأصيلًا.

شاید تو از خدا گلبرگی از گل بخواهی، اما خدا تو را وادار کند که صبر کنی برای باغی کامل از گل‌ها؟

قالَ رسُولُ اللَّهِ ﷺ: "مَا مِنْ أَيامٍ العَمَلُ الصَّالحُ فِيها أَحَبُّ إِلى اللَّهِ مِنْ هذِهِ الأَيَّامِ يعني: أَيامَ العشرِ، قالوا: يَا رسولَ اللَّهِ وَلا الجهادُ في سبِيلِ اللَّهِ؟ قالَ: وَلاَ الجهادُ فِي سبِيلِ اللَّهِ، إِلاَّ رَجُلٌ خَرجَ بِنَفْسِهِ، وَمَالِهِ فَلَم يَرجِعْ منْ ذَلِكَ بِشَيءٍ " رواه البخاريُّ.

ریشه دواندن گناه تصور کن گیاه هرزی در زمینت جوانه زده است؛ در ابتدا کوچک و ضعیف است و کافی است دست دراز کنی و بدون هیچ زحمتی آن را از ریشه درآوری، بدون آنکه اثری از خود باقی بگذارد. اما اگر رهایش کنی و مکرر آبش دهی و روزها به آن مهلت دهی، ریشه‌هایش به درون زمینت نفوذ می‌کند و در اعماق آن شاخه می‌دواند و ساقه‌اش قوی، سخت و ضخیم می‌شود. آن‌گاه وقتی برمی‌گردی تا آن را از ریشه بکنی، می‌بینی اوضاع تغییر کرده است؛ به تلاشی بسیار بیشتر نیاز داری، کندنش برایت دردناک است و چه بسا آثارش تا مدتی طولانی در زمین باقی بماند. گناه نیز دقیقاً همین‌گونه است: ترک آن در ابتدا، یک نجات ساده است ولی سهل‌انگاری با آن باعث می‌شود ریشه بدواند، تا جایی که جدایی از آن - که روزی تصمیمی ساده بود - به یک نبرد تمام‌عیار تبدیل می‌شود. عادت به تأخیرِ انداختن توبه از بزرگترین بن‌بست‌هایی است که ممکن است در آن گرفتار شوی؛ زیرا وقوع گناه قطعی است و همهٔ فرزندان آدم خطاکارند، اما عادت به تأخیر با وجود توانایی بر ترکِ آن، خودش مصیبت است. هر روزی که توبه‌ات را عقب می‌اندازی، اثری بر قلبت می‌گذارد، سنگینت می‌کند، احساست را تضعیف می‌کند، برکت را از زندگی‌ات می‌برد، تو را در طاعت و عبادات دچار سستی می‌کند و نحوست این گناه به تمام جزئیات زندگی‌ات سرایت می‌کند. در حالِ گناه در همان لحظهٔ شروع بیندیش؛ آن زمان که برای نخستین بار درِ قلبت را می‌کوبد. در آن هنگام آن گناه سبک است، می‌توان آن را دفع کرد و می‌توان بدون رنج رهایش کرد. در آغازِ گناه، در هنوز باز است و قلبت هنوز زنده است و از آن بیزاری می‌جوید، دلتنگ می‌شود و پشیمان می‌گردد. پس اگر در همان ابتدا رهایش کنی، این کار برایت آسان‌تر و سبک‌تر است و نجاتت سریع‌تر است. اما اگر سهل‌انگاری کنی و آن را به تأخیر بیندازی، گناه به همان حال باقی نمی‌ماند؛ بزرگ و وخیم می‌شود و به یک عادت و راه و روش تبدیل می‌گردد. هرچه ماندگاری‌اش طولانی‌تر شود، وابستگی قلب به آن شدیدتر و جدایی از آن دشوارتر و مبارزه با آن سخت‌تر می‌شود، تا جایی که انسان پس از مدتی، خود را در حال جنگ با چیزی می‌بیند که روزی می‌توانست در یک لحظه رهایش کند. توبه کن، همین حالا! - ابومسلم

خداوند غم‌ها را مقدماتی برای نعمت‌های پنهان قرار می‌دهد. -الرافعی

{وَأَنذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ} [سوره مریم: ۳۹] (و آنان را از روز حسرت بیم ده). حسن بصری رحمه الله می‌گوید: «در روز قیامت، ساعت‌های عمرِ فرزند آدم بر او عرضه می‌شود؛ و هر ساعتی که در آن الله را یاد نکرده باشد، جانش از حسرتِ آن پاره‌پاره می‌شود». [حفظ العمر، ابن جوزی]

{بل يريد الإنسان ليفجر أمامه} «انسان گناه را جلو می‌اندازد و توبه را به تأخیر می‌اندازد». -ابن عباس