اِسترانو.

زنگ زدم استاد گفت:

آره ببخشید خواب موندم ساعت ۸ آلارمم زنگ زد داشتم فکر می‌کردم چرا باید این موقع از خواب پا می‌شدم الان می‌آم امتحان رو بارگزاری می‌کنم.

خیلی کیوته خدای من. انقده است 🤏

دلم خواست یک بار گوشی به دست بگیرم و مثل بچه‌ها نگن گوشی‌بازی نکن. یک بار شب بیدار بمونم و نگن صبح پاشو بخون. یک بار.

۴ فاکینگ ساعت می‌نوشتم برای جناب محترم. هر کلمه، یک فحش.

Remember me with stars.

محتوایی که ساعت ۲ شب نگاه می‌کنم:

خیلی خوشحالم که این ترم با وحدتی بیشتر فلسفه کار کردیم 👁️👄👁️ (بله هنوز هم نمی‌فهمم نصف حرف‌هاش رو و بله هنوز هم احتمالش هست کمترین نمره‌م از درس ایشون باشه)

اسپینوزا می‌گوید تمام چیزهایی که ما به عنوان عواطف (affects) می‌شناسیم، در نهایت در ذیل دو دسته قرار می‌گیرند: ۱. عواطفی که با امتداد حیات همسو هستند. ۲. عواطفی که با امتداد حیات ناهمسو هستند. مثلا غم به این دلیل منفی تلقی می‌شود که عنصری از conatus را نقض می‌کند. در پشت بسیاری از عواطف مانند عصبانیت، حسرت، حسادت، احتمالا این احساس وجود دارد که یک فرد، یک انتخاب یا یک کنش، قرار است هستی من را به خطر بیندازد. برای مثال حسادت یعنی وقتی فردی به چیزی رسیده، من احساس می‌کنم همزمان چیزی را از دست داده‌ام. حسادت زمانی منفی می‌شود که احساس کنیم رسیدن دیگری باعث شده دایره endeavour/ effort من کاهش پیدا کند؛ یعنی توانایی من برای تلاش کردن و ادامه دادن کمتر شده است. "او به چیزی رسیده، پس شاید من دیگر نتوانم برسم" این تبدیل می‌شود به یک عاطفهٔ منفی. از این زاویه، می‌توان فهم جدیدی از افسردگی ارائه داد: آدم افسرده کسی است که احساس می‌کند conatus او در معرض خطر قرار گرفته است. احساس می‌کند: من دیگر نمی‌توانم ادامه دهم.

ما چیزی را خوشایند می‌دانیم که باعث امتداد ما شود؛ چیزی که بودن ما را از بین نبرد و سدی جلوی جریان وجودی ما ایجاد نکند. در مقابل، ناخوشایند چیزی است که احساس کنیم به واسطهٔ یک کار، یک فرد، یک موقعیت یا یک چیز، صیانت ذات ( self preservation ) و ادامه یافتن ما در خطر قرار می‌گیرد. این امتداد می‌تواند فقط به معنای بقا نباشد. می‌تواند در سطح بالاتر به معنای بقا، رشد یا حتی flourishing باشد.

این ایده در روان‌کاوی، مخصوصا در اندیشه ژاک لکان ادامه پیدا می‌کند. لکان میل را به شکل دیگری تعریف می‌کند: میل اساسا ناشی از فقدان است. یعنی مسئله این نیست که ما چیزی نداریم و باید آن را به دست آوریم تا آرام شویم. بلکه ساختار میل از ابتدا با یک شکاف، خلأ و فقدان همراه است. میل قرار نیست آرام بگیرد. میل آمده است که دائما به یک فقدان، یک شکاف و یک امر منفی برخورد کند. اشتباه این است که فکر کنیم:«اگر به فلان چیز برسم، تمام می‌شود و آرام می‌گیرم.»

You will get there But right now you are here And HERE IS WONDERFUL

نقاشی جدیدم عالی نیست همینطور دلی کشیدم ولی دوستش دارم

It is ironic that l’m not actually lonely but there’s still so much loneliness in my life, it feels like solitude has spread into all the creases in my forehead, taking its place as if it were its homeland and it could not endure exile. I laugh, I speak, I do my homework and I do all I have to do but there’s still something missing in how I behave and how I treat myself. Actually I don’t give a fuck about being happy and fine but these days even sorrow has lost its way, it is not the same as it used to be, it seems like it has found its path to the deepest part of your body, and instead of making you cry, it makes your coffee more bitter, your daily walk harder and makes your hands shake more than before. I know that I have a lots of anger and fury and instead of expressing them I just turn them into silence, into sleep, into a thin film of tears on my cornea which makes my brown eyes even darker. And the worst part is that I don’t even know whether it is the effect of being a young eastern woman in this asylum or I am just a loser who wants to make excuses. And I’m not sure if I’m eager to try and go on carrying this burden or I just wanna sit in the dark and wait for it to swallows whole, tear through every part of me and extinguish whatever light is left inside me.