اِسترانو.

به این امید می‌بندم که روزی من هم از این کارا بکنم 📌

هر روز بخشی از من می‌میره. نه که بمیره و برگرده، یا جایگزین بشه، یا جاش یه چیز دیگه سبز بشه؛ نه. می‌میره و برای همیشه می‌ره. هر روز ذره ذره نابود می‌شم تا جایی که دیگه ذره‌ای از من باقی نمونه. راستش حتی فکر نمی‌کنم به 20 هم برسم. یه جایی، قبلش یا در اوان‌ش، دیگه صفت "وجود" بهم نمی‌چسبه.

به علت تیکه تیکه شدن کمرم داشتم نرمش می‌کردم با Mady. ویدیو جدید بود. این دفعه یه سگ پشمالو دیگه آورده :»

بیچار گی رو خیلی هستم

وای تا حالا تو کوهسنگی دچار شوک فرهنگی نشده بودم. وای.

بدبختی و بی‌چارگی.

این رو هم بخونید.

به زنده ماندن درین دیار         چه پای سختی فشرده‌ام چه مرگ‌ها آزموده‌ام ولی شگفتا نمرده‌ام در آن دو مَشک سفید صاف به سینه‌ی روستاییَش چه نوش با شیر دایه بود که مایه از خضر برده‌ام نه خضر، بل چون کلاغ پیر به سبز و زرد و به گرم و سرد گذشتن چارفصل را قریب سیصد شمرده‌ام. غم عزیزان و دوستان یکی به غربت یکی به بند چنین نفس‌گیر مانده دیر چو بار سنگین به گرده‌ام نه یک، نه دو، بل که بارها به سوگِ یاران نشسته‌ام ز خیل مژگان به پشت دست سرشک خونین سترده‌ام. به قتل عام فجیع باغ کلام تلخم شهادتی‌ست نداده‌ام دسته گل به آب؛ به خاک، اما، سپرده‌ام. بخشی از «چه پای سختی فشرده‌ام»، سیمین بهبهانی.

آرامش is not my thing 🤙

ارامش داشته باش دختر