ГЦУ "ТЭРОР"

Пабрацім: ну Я: калі б гэта мы стралялі з мінамёта па такой цэлі, у яе быў бы шанец? Пабрацім: Шанец ёсць заўсёды... Але мы на досведзе, ведаем што рабіць у такой сітуацыі... (кажа як бы зрабілі мы)... Я думаю, мы б з гэтага поля нікога без свайго аскепка ў дупе не адпусцілі ( смяецца ). Праз хвілін 10 чуем як на паверхні пачынае працаваць наша контрбатарэя. Сумежнікі ўпэўнена гавораць, што хутка гэтыя мінамёты замоўкнуць. Так і адбылося, пасля гадзіны ў бліндажы мы з пабрацімам ужо ўдваіх высунуліся да нашага пікапа. Пару кіламетраў па палявой дарозе пад праліўным дажджом, які якраз пачаўся. Потым яшчэ кіламетры тры ад ускраін Тарэцка да нашай кропкі. Заблукалі ў забудове, але ў выніку выйшлі куды трэба. Наш баявы Хайлюкс чакаў нас пад сцяной дома, каб ацалець у выпадку прылёту. Як жа мы ўзрадаваліся, убачыўшы яго. Старэйшы, які аддаваў нам каманды ўвечары напісаў у сігнал што мы адпрацавалі на выдатна. Прыемна. Але заўжды здаецца, што можна было зрабіць больш. #пост_выхаднога дня #вачамі_ўдзельніка

Нашы хлопцы ніколі не адмаўляюць у дапамозе сумежным падраздзяленням. На гэтым кароткім фрагменце байцы ГЦУ працуюць у складзе групы эвакуацыі. Далей, вачыма ўдзельніка: "ГЦУ гэта перш за ўсё група цяжкога ўзбраення. У асноўным праца заключаецца ў стральбе з вялікіх калібраў ці цікавага абсталявання тыпу ПТРК ці ПЗРК. Але на вайне справы рэдка ідуць  згодна з планам. Задачы могуць адмяняцца і наразацца новыя. Гэта была адна з задач на Данбасе, дзе трэба было насыпаць з вельмі рэдка выкарыстоўванага намі 60-га мінамёта. Але моцны парывісты вецер і адсырэлыя порахі, з-за праліўных дажджоў напярэдадні, не дазволілі весці агонь з прымальнай дакладнасьцю. А галоўнае бяспечна для сваіх жа штурмавікоў. Адбой прылады, і мы паступаем у распараджэнне найбліжэйшага камандзіра "на зямлі". У такі момант трэба быць гатовым да ўсяго. Далей задача можа быць любая, у тым ліку штурм. Але ў той раз загад быў заняць пазіцыю на крайняй СПшцы, ​​побач з перадавым стабілізацыйным пунктам (стабік). Наперадзе некалькі сотняў цягнецца шчыльна замініраваная пасадка, дарогу па якой ведае толькі правадыр. Ззаду пару км да нашага Ропу. Сувязь на пазіцыі перарываецца з-за антыдронавых сетак. Але ўжо ёсць інфармацыя аб параненых і крыкі аб дапамозе ў эвакуацыі. Рацыя трывожна на доўга заціхае. Мы з пабрацімам прымаем рашэнне спусціцца ўніз да нашага стабіка і даведацца абстаноўку. Аказваецца, што не дарма. Нас не змаглі выклікаць і наш старэйшы высунуўся сам уперад на дапамогу. Мы шукаем на месцы правадніка. Яго няма. Значыць, пойдзем без яго. Вузкая звілістая сцежка і дрэнная бачнасць. Праз кожныя метраў 30-50 скрыжаванне. Дзесьці дарогу падказваюць якія вяртаюцца, дзесьці ідзем па інтуіцыі. Удалечыні крыкі, хутка мы бачым нашых. Аднаго параненага цягнуць на насілках валакушах як на санках. Толькі па данбаскай гразі. Хлопцы страшэнна стаміліся, перыядычна мяняюцца. Мы якраз своечасова. Змяняем тых хто ўжо выбіўся з сіл і цягнем. У байца адарваная частка нагі, вось роўна па чаравік Лова. Крычыць ад болю, у яго гіпатэрмія, яго проста трасе ад холаду, але трымаецца вельмі годна. Наш старэйшы вельмі рэзка раздае каманды ўсім, хто задзейнічаны ў эвакуацыі. Хвілін 20 найцяжэйшага рэльефу і мы на стабіку. Ёсць час адсапціся, пакуль байца абколваюць і матаюць. Гэта было ўсяго 500 метраў шляху, а наперадзе яшчэ кіламетры два да часу, адкуль зможа забраць кейсэвак. П'ем ваду, палім, прыводзім у парадак рыштунак і каманда цягнуць параненага далей. Відэа наўрадці можа перадаць атмасферу. Я зняў яго на тэлефон, калі мяне ў чарговы раз змянілі пасля 30-50 метраў шляху па дне яра. Больш за раз прайсці немагчыма, лепш часцей мяняцца, каб не выматацца, сілы трэба разлічваць. У канцы будзе вельмі круты і вялікі ўздым. Гразь пад нагамі на столькі слізкая што нават самому забегчы праблема. А трэба завалакчы наверх параненага. Я загадзя мяняюся, каб аднавіцца перад гэтым уздымам. Калі мы спыняемся ўнізе, я адпраўляю амаль усіх наверх, каб сустракалі. Адзін страхуе ўнізе. Я накідваю стропу праз плячо, аддаю аўтамат і пачынаю рывок наверх. Хлопцы што падняліся выстройваюцца адзін за адным і бяруцца за рукі. Найдалейшы ўжо наверсе, яшчэ двое трымаючыся за рукі па ланцужку спускаюцца мне насустрач. Саслізнуць нельга, на другі рывок сіл будзе менш і час супраць нас. У мяне атрымліваецца рыўком дабегчы і ўчапіцца за бліжэйшага. Ён падцягвае мяне і я чапляюся за другога, яшчэ крыху і я наверсе. Сілы на нулі, я моўчкі перадаю страпу свежым і проста спрабую адсапціся. Наперадзе 200 метраў па адкрытым полі і мы на месцы. У гэты момант раздаецца свіст і метраў 30 ад нас на пагорку прылятае 120-ка. Нас пасыпае замлёй, але аскепкі ніхто не злавіў. Гэта прыстрэлка, далей можа прыляцець і на галаву. Забраўшыся крайнім, мой пабрацім аддае мне мой аўтамат. Я гляджу на сцяжынку ў полі і разумею што нашы свежыя ўжо дабягаюць і амаль схаваліся. Мы робім рывок за імі і хутка мы ўжо сядзім у бліндажы сумежнікаў. Бліндаж прыстойны, хлопцы гасцінныя, набіліся як селядцы ў бочку. Абстрэл нашай пазіцыі вялі два 120-ыя мінамёты. Я кажу пабраціму: вось тут калі на горачку вышлі і нам прыляцела...

#Прыгожа #Яскрава

Летась нам вельмі пашанцавала. Напэўна, гэта быў адзін з самых вялікіх момантаў нашага агульнага шанцавання. Шанцавання, у рамках Падраздзялення. Мы працавалі пэўны час на адным з напрамкаў, і павінны былі пераехаць на адцяжцы ў іншы, больш камфартабельны дом, з якога з'язджалі пасля выканання сваёй задачы нашы пабрацімы. Па шчаслівым збегу абставінаў пераезд перанеслі на раніцу. А ноччу па гэтым доме прыляцела. Нам пашанцавала. Але Сусвет не церпіць пустэчы-за адмеранае шанцаванне нам, камусьці іншаму дадалося гора. Загінулі людзі.Некалькі Чалавек, імёны якіх мы не можам назваць. Але мы можам памятаць гэтую дату, у памяць аб іх, і аб тым, што ніхто з нас не ведае, калі сыдзе.

М- маскіроўка. Яе багата не бывае. Менавіта яна дапамагае нам у перасуваннях вакол пазіцыі. Гульня ў казакі-разбойнікі па самых высокіх стаўках- той каго пабачылі першым, паплаціцца жыццём. Асобную ролю ў сучаснай вайне граюць цеплавізары. Пра барацьбу з імі будзе неяк далей- вопыт маем.

🫡 Підрозділи ГУР звільнили від окупантів Вовчанський агрегатний завод ✔️ В результаті надзвичайно складної та успішної операції підрозділи ГУР повністю звільнили територію Вовчанського агрегатного заводу та знищили окупантів в усіх будівелях підприємства. 🫡 У вівторок, 24 вересня, о 14:40 командир спецпідрозділу ГУР Тимур доповів начальнику ГУР МО України Кирилу Буданову про успішне завершення операції. 🦉 Операцію здійснили спеціальні групи ГУР: «Стугна», «Парагон», РДК, «Юнгер», БДК, «Терор». 🤜 Бійці ГУР МОУ здійснювали системну зачистку будівель заводу, постійно вступаючи в контактні бої з противником в умовах щільної забудови. В окремих випадках українські спецпризначенці вступали з ворогом у рукопашний бій. 📣 росіяни перетворили агрегатний завод у свою пропагандистську «фортецю», задіюючи в її обороні найбільш мотивовані та професійні підрозділи, серед яких були навіть бійці 45 бригади СпП повітряно-десантних військ (кубінка, москва). ⚡️ Окрім того проти українських розвідників безперервно застосовувалися значна кількість артилерії, ударних дронів-камікадзе, КАБів та важкі вогнеметні системи «Солнцепьок». 👥 Попри шалений опір ворога, бійцям ГУР МОУ вдалося знищити противника, взяти полонених та поповнити обмінний фонд. ❗️ Територію агрегатного заводу передано під контроль ЗСУ після зачистки усіх 30 будівель об’єкту. 🇺🇦 Слава Україні! ГУР в інших соціальних мережах: 🔹Facebook 🔹YouTube 🔹 Viber 🔹Instagram 🔹Twitter 🔹 Threads 🔹 WhatsApp🔹 Telegram Bot 🔹 TikTok

У пошуках новай пазіцыі. Паўночныя лясы. 2024.

З невялікім спазненнем, але вялікай павагай нагадваем беларусам. 20 верасня Дзень нараджэння шляхетнага героя сучаснасці - Павала «Волата» Суслава. Ад усіх ваяроў БДК, якія зазраз выконваюць баявую задачу ды тых, хто змог вырвацца на паўгадзіны для ўшанавання тваёй памяці: гонар табе, шляхціч! Банэр, пераданы нам фанатамі «Дынама Менск», будзе зберагацца ваяром АСП «Тэрор», мамай Волата, пані Евай. БДК | ДАЛУЧАЙСЯ

Ад Сэрца к Сонечку✊

Невялікі эпізод з нашай працы ў Ваўчанскай кампаніі. Ні для каго ня ёсьць таямніцаю, што павольная беднасьць у расеі падштурхнула багата расейцаў стаць разбойнікамі. Вось такіх шукальнікаў дармаўшчыны мы й знайшлі — шнарыліся, шукалі, што б скрасьці, — за тое й былі пакараныя артылерыйскім агнём. 120 мілімэтраў вам, а не мікрахвалёўку!

Пакуль называючыя сябе мужчынамі леваліберальныя, кадэбіцкія шлёндры праціраюць штаны ў варшаўскіх кавярнях, прыдумваючы адгаворкі, каб не ехаць на вайну і не дапамагаць у барацьбе з расейскай навалай - сапраўдныя шляхетныя паненкі бяруць зброю ў рукі замест іх і паспяхова выконваюць баявыя задачы.

Не "стодвадцатым" калібрам адзіным. Праца нашых спецыялістаў на самым зрэзе пярэдняга краю з 60 мм прылады, у складзе штурмавой групы.  Дальнасць, вядома, меншая чым у "цяжкога мінамёта" 120 мм, але затое дадаецца ўтоенасць і манеўранасць. Варта заўважыць, што самі міны важаць таксама нямала, і заносіць іх на пазіцыю прыходзілася ўсім удзельнікам рэйду, не толькі мінамётчыкам. Поспех у нашай справе залежыць ад агульнай зладжанасці і падрыхтоўкі ўсяго падраздзялення ў цэлым.

На першай лініі. Запарожскі напрамак 2023.

24.08.24. «Nation Europa» conference. On the Independence Day of Ukraine, it hosted an event that united different organizations from across the whole of Europe in Lviv. The conference was attended by representatives from III Weg (🇩🇪), Casa Pound (🇮🇹), Bulgarian National Union (🇧🇬), Nacionalisté (🇨🇿), Slovakian autonomic nationalists (🇸🇰), NiD (🇦🇹), Trzecia Droga (🇵🇱), Albanian Third Position (🇦🇱) and project Avantura (🇩🇪). The special guest of our event was the legend of the Ideological scene of Europe - Mr Gabriele Adinolfi. The Ukrainian side in attendance were right-wing units and parties such as: 14 regiment (С14), Tradition & Order, Wotan Jugend, Avantguardia, and Svoboda (Freedom). The international military units attending as part of Defence Forces were: Russian Volunteer Corps, Belarus’ Volunteer Corps, German Volunteer Corps and Italian soldier of Internatinal legion (GUR). Every organization presented about themselves, sharing their plans and activities. Throughout the conference, we have discussed on critical topics such as overcoming the current challenges faced by nationalistic movements. Special attention was given to the ongoing fighting of europeans against the occupant on the Eastern front. The conference culminated in the signing of the "Memorandum of Unity and Cooperation" endorsed by every member present. This memorandum symbolizes a strong commitment to long-term and productive collaboration aimed at protecting and advancing European identity and interests. Participants left the conference with a renewed sense of unity and determination, emphasizing that only through continued collaboration can they achieve their shared goals. The message is clear: Difendi l'Europa! La nostra Europa: solo forte e solo unita! Nation Europa ┃YouTube

На відэа -прылёт варожай 120-кі. 💥Ніхто з асабовага складу не пацярпеў- толькі раззлаваліся, што дах прабілі😡. Добры быў склеп...

Сьогодні був важкий день, через спогади дворічної давнини. Після декількох успішних штурмових операцій, «Терор» поніс першу втрату 200. Тед - його позивний розлетівся по інфо-смітниках типу «Белсат» раніше, ніж ми встигли провести необхідний алгоритм заходів безпеки щодо близьких родичів загиблого героя. Він був справжнім скромним та відданим справі героєм. В гибелі немає нічого героїчного, героїзм в житті та вчинках. Вчинки Теда продовжують надихати на вчинки всіх нас, старих воїнів «Терору». Сподіваюсь, хтось з нас залишиться до кінця війни, щоб надихати наступні покоління його прикладом. Але сьогодні ми можемо тільки продовжувати нашу війну і памʼятати. Цей пост я пишу українською тому, що памʼять зобовʼязує трішки розказати про події 03.09.2022, через події 03.09.2024. Через той треш, який продовжують все ті самі персонажі в білоруському середовищі, що намагалися знищити наш підрозділ майже з початку нашого існування. Ті, про кого в українському суспільстві сформувалася думка, як коли не героїв, то точно гідних білорусів. І це пора закінчувати. В памʼять тих, хто загинув в тому числі через їхні інтриги та схеми. На відео 03.09.2024 підірваний на ТМ-62 мерседес спринтер, на яким ми гоняли на рейди та штурми. Брали висоту «МакДональдс», що відкрило шлях на лівий беріг Інгульця. Це той Спринтер, на якому ми поверталися після відокремлення від ПКК (тепер вже полка Тіхановскої). Ми грузилися в нього на києвської базі, коли Вадим Кабанчук надав наказ рекрутам тоді тільки сформованої роти «Літвін» блокувати підхід до автобуса. Мені вистачило 1 хвилини, щоб пояснити рекрутам, що «Вадим «Ігор» Куколдчук не є воїном, щоб надавати накази. Ми будемо ради кожному з вас в наших рядах, хто зрозуміє чому ми були вимушені витрачати час на повернення з сектору в Київ і офіційно відділитися від ПКК.» - ротний дав наказ відійти. Пізніше, ці хлопці всім складом перейшли в склад 79-ї бригади. Надалі, богато хто з них перейшов до нас. Сциклівий дезертир Денис «Кит» тоді заблокував ворота виїзду з бази волонтерськім Субару. Я сказав йому, що в нього є хвилина, щоб прибрати з нашого шляху автівку, якщо він не хоче, щоб ми повернулися на сектор і на неї також. Той ротний «Літвіна» також приєднався до нас, коли «Кит» зїбався з штурмової задачі на машині медеваку і йому прийшлося на пікапі возити поранених замість медиків, яки по наказу командира «Кита», вивозили його обісрату сраку. Сьогодні, 03.09.2024 Вадим «Ігор» Куколдчук і його командир Денис «Кит», по вказівці Куколдчуку від Миколи Дємідєнко, продають остаточно Полк Каліновського штабіку Тіхановської. Де факто, це вже полк Тіхановської. Вадим Куколдчук міністр оборони, «Кит» десь поруч. Про їхнього екс-міністра внутрішніх справ почитайте сьогоднішні мої пости вище, щоб зрозуміти весь йобаний сором, в який ця шобла Тіханвської-Дємідєнко перетворили все, до чого дотягнулися своїми байполами , байсолами, радами і підконтрольними бєлсатами. Ми їздили на штурми на мікроавтобусах, поки вони мародерили через свої фонди та схеми допомогу від білорусів нам, добровольцям. Ми їздили на мікроавтобусах через інтриги Демідєнок-Куколдчуков, яки ще де факто зʼявлялися представниками білорусів в ВЧ і зажимали «Терору» броньовану техніку. Ми би й пішки ходили на війну, бо для цього і пішли на фронт. Коли, до нас приїхали уповноважені офіцери конфісковувати трофеї - ми все віддали. Все, з чим пройшли херсонський наступ, бо постачання через Дємідєнко-Куколдчука ми не отримували. Тоді я сказав, і нагадаю ще раз: «Ми і з палками будемо воювати ефективніше за вас. Бо ми знаємо, нащо ми на цієї війні» Під час надходження з полком Тіхановської під одним керівництвом, ми відмовилися від прийняття нагород. Командиру частини, бойовому українському офіцеру, я тоді пояснив, що вони нівелювали цінність цих нагород, роздаючи їх різним пристосуванцям з білоруськими паспортами з оточення Дємідєнки і Куколдчука. Наші нагороди- наша памʼять. Падпісацца 🐈‍⬛ Інстаграм

Запарожжа 2023 Пачатак контрнаступу. Горача была ўсім, але нашай пяхоце трэба была даваць прыкрыццё- усе вышлі жывыя✊

Херсонскі напрамак 2022 году. Наш ваяр у свой вольны час рабіў сабе ўкрыццё недалёка ад месца квартэравання. З цікавага- глеба, якая паддавалася толькі праз лом. Вораг тады рэгулярна закідываў "падарункі", таму час ад часу мы знаходзіліся ў такіх штучных акопах, якія пазней разрасталіся і ператваралісь у нешта больш складанае. Будоўля - спадарожнік Вайны.

Ужо не першы тыдзень нашай Абароны Ваўчанска. Вораг перайшоў ДКУ( Дзяржаўны кардон Украіны), і пачаў накоплівацца заходзячы малымі групамі. Вось такія групы і знаходзілі нашы "пташкі". На відэа адзін з прыкладаў, калі вораг быў заўважаны, а пасля накрыт точным улучаннем нашага разліка. Трэба толькі трошкі пачакаць, каб усе жадаючыя да Кабзона сабраліся ў нужным месцы. Адсутнасць пазнейшага візуальнага кантроля ворага- дае шанец на станоўчы вынік пытання.