『𝓓𝓲𝓵𝓪 』

چون میدونین ما خیلی داریم زندگی رو ساده میگیریم خیلی بیخیالیم باور کنین...خیلی

و ببخشید یهو ترکیدم آهنگش یهو خیلی لمسم کرد

من دارم خفه میشم و این بهاییه که باید برای ادامه دادن بپردازم

زندگی باعث میشه یاد بگیری بها بپردازی چه بخوای چه نخوای

من بهای مانیا شدنم جنون بود بهای اعتمادم خیانت بهای دوستی هام حراج کردن خودم بهای عاشقیم مرگ بهای زندگیم تنها شدن بهای بزرگ شدنمم مرگ بچگیم بهای نفس کشیدنم ترسیدن و بهای..

هر چیزی بهایی داره هرچیزی تو این دنیا بها داره دنیا دنیای دادن و گرفتنه فقط باید حواستون باشه چیزی که میگیرین ارزششو داشته باشه

هیچوقت هیشکی نمیاد اینو یادتون باشه اگه یه بچه‌ای بمیره هیچوقت دیگه نمیتونین زنده‌ش کنین به هر قیمتی که شده

خیلی از خودم اون سوالهارو پرسیدم اینکه اگه آخر دنیا باشه.. توان اینکه منو دوباره بچه کنی و مثل بچه دوستم داشته باشی رو داری؟ دلت میخواست کنارم باشی؟ میتونستی از آغوش تاریک مرگ بکشی بیرون؟

و دقیقا همون لحظه‌ای که دیگه میگی بس...نمیتونم ادامه بدم و میخوای نقطه بذاری ته تمام زندگیت میاد یه ویرگول کوچولو روی نقطه‌ت میذاره و تو محکوم میشی به ادامه دادن با تویی که مرده.. وادارت میکنه نفس بکشی درحالی که داری خفه میشی وادارت میکنه بخندی درحالی که با هر خنده زخم لبت وا میشه وادارت میکنه بتپی درحالی که یه خالیِ بزرگ جاشو گرفته وادارت میکنه "باشی" درحالی که مردی تو محکوم‌ میشی به زندگی

زندگی انقدر مزخرفه که دقیقا لحظه‌ای که میگی نمیخوام بمیرم و داری برای زندگیت تلاش میکنی و تازه یه دلیل برای ادامه دادن پیدا کردی و برای تک تک نفسهات میجنگی کلی پلن ریختی کلی هدف داری کلی رویا برای فردات چیدی موج های مرگ میان و توی قلبت جای موج ضربانت رو میگیرن و سیاهی کل چشمهات رو میگیره و با هر ضربه‌ش تو یه تیکه از قلبت رو از دست میدی..

آروم نگاهش رو روی نوشته‌های حک شده‌ی تخته سنگ گذروند و به دستهای خالی از رُزش نگاه کرد و آروم گوشه‌ی تختِ ابدی‌ آرام گرفته‌ش نشست و نگاهش رو ازش گرفت. -یادت میاد روزی رو که زنگ درش رو زدی و قلبت رو صدا زدی و آروم از لای در گفت قلبت اینجا نیست؟ تاریکی اطرافش رو گرفته بود و تو گفتی اشکالی نداره تا وقتی جوابم رو بده پشت در میشینم و صداش میزنم؛ یک روز و نصفی پشت در نشستی و هر دقیقه صداش زدی بدون اینکه جوابی بشنوی و در نهایت بعد از آخرین صدا زدن آروم در باز شد و کلمه‌ی باورنکردنی "جانم" رو شنیدی.. بغض جلوی دم بعدیش رو گرفت و برای ثانیه‌ای سرش رو پایین انداخت تا رد اشکش زیر موهایِ بلندش پناه بگیره. -من..1825 روزه هر دقیقه صداش میزنم، بدون اینکه جوابی بشنوم بدون اینکه انتظار جوابی داشته باشم، بدون اینکه اهمیت بدم چشمهایِ نابینا نمیشنوه؛ من پشت در نشستم و صدا میزنم، بی اهمیت به اینکه کسی اونور در منتظر من نیست با از دست دادن کنترل ریزش اشکهاش درون خودش مچاله شد و از ته دل زخمهاش رو به تن سرد سنگی تخت هدیه داد. -تویی که انقدر آروم خوابیدی و خیالت راحته که همه‌ی اینا یه خوابه و بیدار میشی، این منم که دارم کابوست رو زندگی میکنم؛ این منِ نفرین شده هستم که محکوم به زندگی بعد رویام

بیدار شو، بیدار شو و بهم بگو فقط یه توهم شیرین برای زنده موندن نبود..