kamran

گاهی وقت‌ها فکر می‌کنیم گم شدیم، ولی شاید فقط داریم از کسی که قبلاً بودیم فاصله می‌گیریم تا برسیم به کسی که قراره بشیم.

خودت رو به خاطر زودتر نفهميدن، چيزى كه فقط زمان می‌تونست بهت ياد بده، ببخش.

من ازین دنیا چی میخوام

حس خوبی داره😊

👀سرمه👀

با اینکه اصلا تمایل ندارم توی کانال بدلیل انزجار از سیاست و بی اختیاری عامه مردم ، بخصوص جهان سوم در دخالت در سیاستهای کلان جهان پستهای سیاسی به اشتراک بذارم،اما دوست داشتم تحلیل دکتر سریع القلم درمورد جنگ ایران و امریکا رو شما هم بشنوید به امید پایان این روزهای سیاه برای ایران و مردم عزیزمون و مردم درگیر در جنگ در همه ی دنیا

میدونین اولین ایرانی که دکترای حقوق گرفت کی بود؟

روزی که خدا میشم،همه چی رو اصلاح میکنم، حالا می بینین. یکیش این دوری. این فاصله نامردو کلا از خلقت حذف میکنم، اونجور بشه دنیا که شما وقتی یه نفرو دلتنگی، آه، بغل دستت باشه. بعدشم جنگ رو حذف میکنم. یعنی یه روز صبح به آدما میگم لامصبا جا هست واسه همتون، چتونه؟ ئِه. به هر آدمی یاد میدم چطوری تو عکس وایسه که خوشگل تر بیفته. بی اعتنایی رو از ژن آدمیزاد پاک می کنم. دستور میدم همه همدیگرو دوست داشته باشن، وگرنه بیان برن از خلقت من، مرسی، اه. یه مقدار مشخصی از خوشبختی رو به همه میدم، بعدش میگم بازم هست برید خودتون پیدا کنین، خوشبختی همدیگرو هم نمیشه بدزدین. هیچ بچه ای رو مریض نمیکنم. والا الانم نمیدونم چطوری میتونم خدایی رو بپرستم که اجازه میده بچه ای که نمیتونه حرف بزنه و بگه چشه، مریض بشه. آها، ادکلن بوی بدن نوزاد خلق میکنم، به همه آدما میدم که موقع عصبانیت بو کنن، آروم بشن، انسان بشن. به هرکسی حداقل یه دونه دوست درست حسابی می بخشم، یه دوست که کنارش بتونه خود خودش باشه. به ماهی ها یاد میدم قلابو گاز نگیرن، یه آدما یاد میدم قلاب درست نکنن واسه ماهیا و آدما و همه چی. یه سیاره جداگونه میسازم، واسه اونایی که شبا حالشون خوب نیس، شبا برن اونجا دور هم یکیشون درددل کنه، بقیه گوش کنن و اگه نظری هم داشتن بدن. همدلانه. به هر پدر مادری، اول لیاقت پدرمادر بودن، بعدشم یه دختر و یه پسر می دم. به پدر مادرا، عمر جاودانه میدم که بچه هاشون دم غروبا دق نکنن از هراس یه روز نبودن مامان، یا پر کشیدن یهویی بابا.... آره جونم، خدا که بشم، خیلی کار دارم. اگه خسته شدم و یادم رفت، شماها یادآوری کنین. حمید سلیمی

‍ یه شبی بود همین اواخر ، تو خیابون داشتم پرسه می زدم لابلای مردم و بارون . دوست دوره دبیرستانم بی هوا از استرالیا زنگ زد و گفت حمید اینجا نصفه شبه ، داشتم برای خانومم دیوونه بازیای تو رو تو کلاس تعریف می کردم ، یادت افتادم ، زنگ زدم فقط بگم دیوونه دوستت دارم . حتا صبر نکرد من جواب بدم ، قطع کرد . نمیدونم برگشت به آغوش همسرش ، رفت تو تراس خونش نشست روبروی اقیانوس و گریه کرد ، مست کرد و آواز خوند به یاد اون وقتا ، یاد کارامون افتاد و خندید یا این که چی . اما از اون شب دارم به این فکر می کنم که چی شد ما یاد گرفتیم این همه دور از هم باشیم . این مرزها رو برای چی ساختیم ؟ چرا من نباید بتونم کنار دوستم باشم تو شب خوبش ؟ یا شب سختش ؟ دهکده جهانی شوخی بدی بود برای نسل ما ، که دوستامون رو یکی یکی بدرقه کردیم تا مهرآباد و فرودگاه امام و با درد و سکوت و اندوه برگشتیم به شهر دود گرفته دلگیری که بی رفیق به لعنت خدا نمی ارزه . یه روز خوب اگه بیاد ، اگه خورشید برگرده به آسمون شهر ما ، شاید دوستامون دوباره همه جمع بشن تو خاک وطن که دلش خونه از دوری اولاد . بعد یه صبح جمعه جلوی پارک جمشیدیه قرار بذاریم ، بریم تا خود کلکچال . بعد از سینه سرخی دسته جمعی آواز بخونیم : آی یکی بود یکی نبود ، یه عاشقی بود که یه روز ... زندگی کنیم . آرزوی بزرگیه ؟ توقع زیادیه ؟ زندگی کنیم ... لعنت به دوری . به مرز. به دلتنگی . به اختلاف ساعت . به نوازش کردن عکس . به مادر دلتنگ . به پدر غمگین . به فرزند تنها . لعنت به روزگار که با ما نساخت . لعنت به اونا که نذاشتن و نمیذارن این ایران نازنین خونه همه ما باشه ، با هر مرام و مسلک و عقیده .... دلم تنگه برای دوستام . تموم شو دوری ، تموم شو لاکردار فیلم کوتاه دوباره بخوان با موضوع هم آوازان رادیو تلویزیون ملی ایران کاری از آقای امیر جمالی رو تقدیم میکنم به تمام هموطنای عزیز و دلتنگم در داخل و خارج از کشور

📸خودم پارسال همین موقعها