تَلاطُم

جان بفشانم ز شوق، در رہ باد صبا؛ گر برساند به ما صبح دمى بوى دوست..

شوقم افزون شد و آرام کم و صبر نماند در فراق تو، ولی عهد همان است که بود

- الذکریات التي لا تَموت، تُمیت.

چو گردم تنگ‌دل، شرحِ غمت هم با غمت گویم؛ که در شرعِ محبت کفر باشد مَحرَمی دیگر...

حضرتِ حق بعضی را خودش هم عاشق است. عاشقیِ خدا توفیر دارد با عاشقیِ ما. خدا عاشقی است که حتی دوست ندارد اسمِ معشوقش را کسی بداند. به او می‌گوید رجل... همین! مرد... همین! می‌فرماید "و جاء مِن اقصی المدینة رجل یسعی" جای دیگر می‌فرماید "و جاء رجل مِن اقصی المدینة یسعی" یعنی این دو تا رجل با هم فرق می‌کنند. هر دو از دور، از بیرونِ آبادی، دوان‌دوان می‌آیند. اما اسمشان را حضرتِ حق نمی‌آورد. یکی می‌آید موسی نبی را نجات می‌دهد، قومِ بنی‌اسرائیل را در اصل نجات می‌دهد. دیگری هم قومی را از عذاب نجات می‌دهد. اسمش چیست؟ اسمشان چیست؟ نمی‌دانیم. رجل است! معشوقِ حضرتِ حق است. اسمِ معشوق را که جار نمی‌زنند. حضرتِ حق عاشقِ کسی اگر شد، پنهانش می‌کند. کاش پیشِ حضرتِ حق، اسم نداشتیم اما مرد بودیم...

قیدار ، رضا امیرخانی

- أحبك حتیٰ یَمَلَّ الحُبُّ من حُبّي.

دریایم و آسودگی‌ام عینِ ملال است حتی شده با زور، پریشان نگهم دار...

؛

خیالِ عشق تو از سر به در نمی‌آید؛ زِ من علاج به جز ترکِ سر نمی‌آید..

هوای ملکِ اَزَل داشتم.. گدایِ تو گشتم. خیالِ عمر اَبَد داشتم.. فدایِ تو گشتم.

به قولِ فاضل نظری؛ غم، قرارِ دلِ پر مشغله‌ی عُشاق است...

بهرِ یک جرعه‌ی می، منتِ ساقی نکشیم اشکِ ما باده‌ی ما، دیده‌ی ما شیشه‌ی ما..

أحِبُّ الأشیاءِ البَعیدة؛ کالسَماء و القَمَر.. و أنت.

؛

تنم گداخته، جان خسته، دل شکسته، ببین؛ که این دو روزه جدایی به من چه ها کرده...

- ما را بکن حلال، اجل گر امان نداد.

امروزِ روز، یک طرفِ دلم هنوز بوی خامِ جوانی می‌دهد و طرفِ دیگرش سوخته‌‌ی اتفاقاتِ دنیاست.. اتفاقاتی که تمامش چیده شده تا در میدانِ عمل؛ یا از درِ حکمت وارد بشوم یا از درِ امتحان.. که همه‌چیز برای آن است تا درسی پس بدهیم و جایی دیگر، درسی یاد بگیریم.

دل‌سوز ، سیدمصطفی‌ موسوی