Blue

منو یه جوری صدا کن که مخصوص خودت باشه اسممو که همه میتونن بلد باشن!🤷🏻‍♀

خوب بودن ذاتیه؛ حتی تظاهرشم به هرکسی نمیاد.

می پنداشتم او با همه فرق دارد نجاتم خواهد داد ؛ فرق داشت ؛اما نجاتم نداد. بقیه اگر رهایم کردند او غرقم کرد...

ولی اگه تصمیم بگیرم از کسی فاصله بگیرم اینقدر اروم و بی سرصدا خودمو کمرنگ میکنم و درحین حرف زدن باهاش دور میشم که نفهمه کی و کجا رابطشو با من از دست داده…

مشکل از خودت بوده. همه جوره پای یه عده موندی، همیشه با همه چیز ساختی، بی چشم داشت خوبی کردی، همه جوره بخشیدی، همه جوره جنگیدی، همه جوره برگشتی، در صورتی که باید می‌رفتی و پشتتم نگاه نمی‌کردی.

من در حال جمع کردن احساساتم که برای تو حروم کرده بودم :))

حسم بعد از دلخوری، کم توقعیه.

شاید واسه دیواری که خراب کردم ناراحت شم، ولی هیچوقت آدمی نبودم که با آجر لق کنار بیام.

دوستش دارم تا زمانی که آخرین برگ درختان به زمین بیفتد؛ تا زمانی که آخرین ستاره در آسمان بدرخشد؛ تا زمانی که زمان متوقف شود و جهان سکوت کند.

از چیزایه مرده ای که دوباره تو مغزم زنده میشن متنفرم.

به هدر خواهیم رفت، دقیقاً به دست همان هایی که دوستشان داریم...

کاش بلد بودم بیخیال باشم، اهمیت ندم، جدی نگیرم ولی متاسفانه نمیشه بلد نیستم نمی‌تونم.

ابراز احساسات با موزیک همیشه جوابه.