OPPS

رابرت من این زندگیو دوست ندارم.

شاید آدم فراموش کاری باشم اما هیچوقت اون کوچه خلوتی که همو توش بوسیدیم رو فراموش نمیکنم.

سلام پاییز

امشب میخوابیم با دونستن اینکه واقعا همو بوسیدیم

کجا می‌خوای فرار کنی از شر خاطره‌م، از رد غلیظ بودنم حین مرور گذشته‌ت. تو متعلق به منی. این تنها نتیجه ی اخلاقی قصه ی توئه.

عاشق جمعه هام به کیرم که همتون بدتون میاد 😭

میگم دوستت دارم و باز، کافی نیست. ایکاش میشد برات بزنم بیرون ازین جلد. بشم یه هاله، ترکیبی از هر آن رنگی که دوستش داری. ایکاش نور میشدم و میتابیدم سمت صورتت. بقدر غلیظ، که سایه ی حواشی صورت خوش ضلعت، بیفته روی گردن لاغرت. ایکاش برات حرارت میشدم حین سرما. نسیمی خنک میشدم در حق تب کردنت. ایکاش، بدین بدن محدود نبود چیستی من برای تو. ایکاش، به نظیر انرژی ای مختص تو، همیشه دور بدنت جاری بودی و دو پله، درخشان تر میکردم حضورت رو برای آدما. تا علاوه بر من، همه ی آدما میفهمیدن، که تو یه ستاره ی از شب جا مونده ای. میراثی آسمونی، که جز روشنی چیزی توقع نمیره از وجودش. ایکاش بقدر شب وسیع بود وجودم و میشدم، پس زمینه ای همیشگی، برای بیشتر و بیشتر، درخشیدن تو، عزیزم. 🌟

هوا که خنک بشه درخت‌هایی که سایه مینداختن فراموش میشن.

ماه خونی وقتیه که قرمز میپوشی.

تو با من راه نیومدی، ولی با بقیه دویدی.

من دارم میرم حموم یادت باشه اونجا هم بهت فکر میکنم و دوستت دارم.

سیگارتم مگه ؛ هی ترک میکنی هی میکِشی منو. بیمارتم‌ مگه ؛ مرحم میزاریو هی میکُشی منو.

عاشق جمعه هام به کیرم که همتون بدتون میاد 😭