OPPS

میان آن همه سیگار نخی هم به یاد ما سوخت؟

پاییز یه بهونه ی خوش‌کلاسه عزیزم. من همیشه تشنه ی دستتو گرفتن و در یه منظره ی تصادفی با تو قدم زدنم.

من آدمای تاکسیک رو از زندگیم بیرون نمیکنم. فقط از لحظه ای به بعد، کلا منکر وجودشون میشم. بی خداحافظی صمیمی. بی اعلام رفتن یا فریادِ بیرون شو. فقط منکر بودنت میشم. جوری که انگار هیچگاه وجود نداشتی. جوری که، خودتم باورت بشه نیستنت رو.

‏خواب عزیز متاسفم که وقتی بچه بودم ازت بدم میومد میخوام بدونی که الان عمیقا عاشقتم.

من و تو، دو لب مشتاق به روی هم بوسه شدن و پاییز. ما، از همیشه نزدیکتریم به رستگاری.

نگاه کن. بازم کاری کردی که این پسره ی نره خر دلش توی بغلت گریه کردن رو بخواد.

تا جنگ نشه نمیخای بهش زنگ بزنی؟

دوماه از پاییز می‌گذره و تنها چیزی که داره زرد و پژمرده می‌شه ماییم.