OPPS

پیام ندادن خودش یه پیامه.

ترجیح میدم دشمنت بشم، دشمن خونیت. ولی نذارم یه غریبه کنی منو.

شکستم خودمو تا پیشت جا بشم. قول بده هیچوقت اونقدر بزرگ نشی که دیگه، نتونی ببینی منو ازون بالا.

ولی من، دلم می‌خواد تا آخرین لحظه چنگت بزنم. مقاومت کنم رو به رفتنت. به خودم سفت فشارت بدم و توجهی نکنم به تقلای تو، برای رفتن. برای نبودن.

یه دردِ گیر در سینه‌م، یه خفگی ملایم در این گلویی. نه بقدر کشتنم مهربونی و نه بقدر ترکم فراموش شده. یه برزخ برقرار شده درست وسط این تنی و من، هر روز با خودم دارمت، بی اینکه ردی از دستت باشه روی تنم.

دیشب خواب بارون دیدم و بارون اومد ولی این همه خواب تورو دیدم خبری نشد، و به این نتیجه رسیدم که هیچ تعادلی تو این دنیا وجود نداره.

دلم یه دوست جدید میخاد مثل آقای واتست.

چرا من نیام یادت، وقتی از خودت بیزاری. چرا نیام به یادت و حس نشه جای خالیم وقتی حالت داره بهم می‌خوره از خودت. بذار یادت بیاد من اونی بودم که، حتا وقتی خودتم از تو ناامید و دلزده شده بودی، بازم ادامه می‌داد به دوست داشتنت. یاد من بیفت تا بیشتر بدت بیاد از خودت. چون حتا، دیگه منم نداری.

ایشالا امشب دموگورگن بیاد منو بخوره.

من عجولم برای به تو رسیدن. مثل ساعتی که داره میمیره برای رسیدن رسمی پاییز رو اعلام کردن. مثل یه تقویم دلتنگ پاییز.

کتاب بخونین قهوه بخورین خوشتیپ باشین همیشه غذای سالم بخورین آب خیلی زیاد بخورین و از متولدین فروردین اردیبهشت خرداد تیر مرداد شهریور مهر آبان آذر دی بهمن اسفند هم دوری کنین.