مشکات اندیشه

در حالی که پس از پایان انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، همگان منتظر تصمیم کاخ سفید درباره حمله مجدد به ایران هستند، «بیلال صعب»، پژوهشگر ارشد اندیشکده «چتم هاوس» در گزارش تحلیلی ۹ نوامبر ۲۰۲۶ خود با رد این نگاه یک‌طرفه، هشدار صریحی می‌دهد و می‌نویسد: «تصمیم برای بازگشت به جنگ تنها در دست دونالد ترامپ نیست؛ حتی اگر او طبق مصاحبه اخیرش با برنامه ۶۰ دقیقه، نیازی به تشدید عملیات نظامی نبیند و صرفاً به سیاست فعلی خفقان اقتصادی و محاصره دریایی ایران بسنده کند، این خود تهران است که احتمالاً برای شکستن این محاصره فلج‌کننده، دوباره آتش جنگ را شعله‌ور خواهد کرد. به باور نویسنده اگرچه محاصره دریایی آمریکا‌که در آوریل آغاز شد، پس از تفاهم‌نامه ژوئن موقتاً کاهش یافت و با فروپاشی توافق در ۱۴ جولای دوباره اعمال شد، صادرات نفت ایران را در ماه سپتامبر به صفر رسانده و به اقتصاد تهران آسیب زده است، اما هرگز به هدف استراتژیک خود یعنی وادار کردن تهران به امتیازدهی در میز مذاکره نخواهد رسید. این پژوهشگر در ادامه می‌نویسد که اکنون یک بن‌بست خطرناک شکل گرفته است: ایران بازگشایی تنگه هرمز و توقف حملات دریایی را مشروط به لغو محاصره می‌داند، اما واشنگتن پیش از هرگونه مذاکره درباره امنیت دریایی، خواستار دریافت امتیازات هسته‌ای است و حتی با تشکیل یک نیروی ضربت جدید در سنتکام، قصد دارد مسیرهای زمینی ایران برای انتقال تسلیحات پیشرفته را نیز مسدود کند. در چنین شرایطی، تهران به جای تسلیم شدن یا فروپاشی اقتصادی از درون، ترجیح می‌دهد با الگوگیری از واکنش‌های سال ۲۰۱۹ خود—نظیر حمله به نفتکش‌ها در فجیره و دریای عمان، سرنگونی پهپاد آمریکایی و حمله موشکی و پهپادی به تأسیسات آرامکوی عربستان—زیرساخت‌های انرژی همسایگان را هدف قرار دهد. از نظر نویسنده این سرسختی و جسارت ایران دو دلیل مشخص دارد: نخست، تعهد ایدئولوژیک ایران به روایت بنیادین “مقاومت و فداکاری”؛ چرا که تهران برخلاف پایان جنگ هشت‌ساله با عراق در سال ۱۹۸۸، اکنون خود را در آستانه فروپاشی نظامی نمی‌بیند که مجبور به نوشیدن دوباره “جام زهر” شود، بلکه معتقد است دست برتر را دارد و صرف بقا و جلوگیری از حمله بزرگ آمریکا برایش پیروزی است. دلیل دوم کاملاً عمل‌گرایانه است؛ ایران به حمایت حیاتی چین از طریق خرید نفتش متکی است و هم‌زمان روی این موضوع شرط‌بندی کرده که کشورهای متضرر خلیج فارس (عربستان، امارات، قطر و کویت) در نهایت از شدت آسیب‌های اقتصادی ناشی از وضعیت فعلی، واشنگتن را برای پایان دادن به محاصره تحت فشار خواهند گذاشت. بنابراین به باور این تحلیلگر تنها راه برون‌رفت از این بن‌بست، “دیپلماسی مرحله‌ای” است؛ به این معنا که در فاز اول، آمریکا محاصره را تا حدی لغو کند تا ایران در مقابل، تنگه هرمز را بازگشایی و حملات به کشتیرانی را متوقف نماید، و در فاز دوم، مذاکرات هسته‌ای همراه با لغو تدریجی تحریم‌ها و آزادسازی پول‌های بلوکه‌شده ایران آغاز شود؛ هرچند که غرور دو طرف و ترس از تحقیر، در کنار نقش غیرقابل‌پیش‌بینی اسرائیل، باعث شده تا پیروزی نهایی عقلانیت همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی بماند. منبع: https://www.chathamhouse.org/2026/11/will-us-and-iran-return-war لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

مرکز مطالعاتی سوفان در تحلیلی  پیرامون آینده امنیتی خاورمیانه هشدار می‌دهد که دستیابی احتمالی ایران به سلاح هسته‌ای، کابوس چهل‌ساله واشنگتن را محقق کرده و یک «مسابقه تسلیحاتی اتمی» و دومینووار را در منطقه کلید می‌زند. بر اساس این گزارش، در صورت اتمی شدن ایران، عربستان سعودی (طبق وعده بن‌سلمان و با تکیه بر پاکستان یا امتیازات جدید از آمریکا) ترکیه و مصر نیز فوراً به دنبال ساخت بمب اتم خواهند رفت و کشوری مانند امارات که توان فنی آن را ندارد، بیش از پیش به اسرائیلِ اتمی تکیه خواهد کرد. نویسندگان این گزارش در ادامه استدلال می‌کنند که هرچند جنگ‌های اخیر باعث شده رهبران عرب به فکر تقویت پدافند موشکی خود در برابر ایران و انصارالله‌ بیفتند و به سمت پیمان‌های نظامی بومی (نظیر ائتلاف دفاعی مکه میان ریاض، آنکارا و اسلام‌آباد) حرکت کنند، اما این ائتلاف‌های محلی در میدان عمل کارایی چندانی نداشته‌اند. بنابراین، نتیجه‌گیری نهایی این اندیشکده آن است که هیچ پیمان منطقه‌ای نمی‌تواند جای خالی حضور نظامی آمریکا را پر کند و به همین دلیل، هیچ‌یک از رهبران خاورمیانه حاضر نیستند به خاطر راه‌حل‌های بومی، قید روابط استراتژیک با واشنگتن را بزنند. https://thesoufancenter.org/intelbrief-2026-november-6/ لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

کنت: ادامه جنگ با ایران، بهای سنگینی برای ترامپ و جمهوری‌خواهان خواهد داشت جو کنت، افسر سابق سیا و مدیر پیشین مرکز ملی مبارزه با تروریسم که در اعتراض به جنگ از دولت ترامپ کناره‌گیری کرده بود، در گزارشی تحلیلی و صریح تأکید می‌کند که دونالد ترامپ باید همین امروز به جنگ پایان دهد. این درخواست در پی شکست تاریخی جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای مطرح شده است؛ انتخاباتی که به واگذاری هر دو مجلس نمایندگان و سنا به دموکرات‌ها انجامید. به گفته کنت، این شکست بازتاب نارضایتی گسترده افکار عمومی از تورم فزاینده ناشی از جنگ هشت‌ماهه با ایران و سیاست‌های نامتوازن واشنگتن در قبال اسرائیل است؛ نارضایتی‌ای که به گفته جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور‌و بر اساس دیدگاه بیش از ۷۰ درصد رأی‌دهندگان، از عوامل اصلی نتیجه انتخابات بوده است. به گفته کنت، رئیس‌جمهور آمریکا برای جلوگیری از کارشکنی «حلقه نومحافظه‌کاران» امنیتی، ابتدا باید چهره‌های کلیدی دولت خود از جمله پیت هگست (وزیر دفاع)، مارکو روبیو (وزیر خارجه)، جان رتکلیف (رئیس سیا) و سوزی وایلز (رئیس دفتر کاخ سفید) را اخراج کرده و مدیرانی وفادار به وعده‌های ضدجنگ را جایگزین آن‌ها کند. این مقام اطلاعاتی سابق در ادامه تصریح می‌کند که استراتژی خروج از جنگ مستلزم ترک کامل پایگاه‌های نظامی آمریکا در خلیج فارس است؛ چرا که ایران پیش‌تر با انهدام اکثر این پایگاه‌ها ثابت کرده که این مراکز نه یک دارایی استراتژیک، بلکه نقاط ضعفی منقضی‌شده هستند و همزمان، واشنگتن باید با لغو محاصره دریایی ایران و کاهش تدریجی تحریم‌های نفت و گاز، ضمن حذف اهداف نظامی از تیررس تهران، بهانه اقدام تهاجمی در تنگه هرمز را از ایران بگیرد و توپ دیپلماسی آرام با همسایگان را به زمین این کشور بیندازد. نویسنده در بخش پایانی گزارش خود خاطرنشان می‌سازد که پایان دادن به جنگ بدون مهار واقعی اسرائیل و جلوگیری از کارشکنی‌های آن در مذاکرات آتش‌بس ناممکن است؛ اقدامی که به باور او نیازمند عبور از لفاظی و اجرای گام‌های عملی قاطعی چون خارج کردن سامانه‌های پدافند موشکی آمریکا از اسرائیل (برای وادار کردن تل‌آویو به تمرکز بر دفاع به جای حمله)، حذف بندهای قانونی مربوط به دسترسی اسرائیل به حساس‌ترین قابلیت‌های اطلاعاتی و دفاعی آمریکا در کنگره، و در نهایت فراخواندن و اخراج فوری مایک هاکبی (سفیر آمریکا) و تمام تیمش به دلیل نشان دادن وفاداری بیشتر به اسرائیل تا ایالات متحده است. منبع: https://responsiblestatecraft.org/trump-ending-war-elections/ لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

در گزارشی راهبردی که مجله «مناره» منتشر کرده است، جان کالابرس با ترسیم تصویری تکان‌دهنده از خاورمیانه پس از هشت ماه جنگ فرسایشی و حتی ترور آیت‌الله خامنه‌ای، استدلال می‌کند که بقای حکومت ایران یک حقیقت گریزناپذیر را پیش روی کشورهای خلیج فارس قرار داده است: چتر امنیتی واشنگتن دیگر کارایی سابق را ندارد و تهران همچنان «همسایه‌ای اجتناب‌ناپذیر» باقی خواهد ماند که باید راهی برای زیستن با آن یافت. به نوشته این تحلیلگر برجسته، بمباران‌های مستمر و تضعیف ارتش متعارف ایران نه تنها این کشور را کم‌خطرتر نکرده، بلکه انگیزه این بازیگر تحت فشار را برای بهره‌گیری از تاکتیک‌های نامتقارن—از قایق‌های تندرو و مین‌های دریایی گرفته تا پهپادها و نیروهای نیابتی چون انصارالله—دوچندان کرده است؛ وضعیتی که در آن، چه استراتژی «دفاع محض» (به دلیل هزینه‌های سرسام‌آور موشک‌های رهگیر، جهش حق بیمه کشتیرانی و فرار سرمایه‌گذاران) و چه «ورود مستقیم به جنگ» (بدون داشتن هیچ‌گونه حق رأیی در اتاق‌های جنگ واشنگتن و اورشلیم)، اقتصادهای متکی به انرژی منطقه را در موقعیت بسیار آسیب‌پذیری قرار می‌دهد. بر اساس این تحلیل،پادشاهی‌های عرب حوزه خلیج فارس با درک این بن‌بست پرهزینه، اکنون به رهبری عربستان سعودی و تسهیل‌گری عمان، قطر و پاکستان (در شرایطی که چین تمایلی به ایفای نقش ضامن امنیتی ندارد)، به دنبال گشودن مسیری عمل‌گرایانه هستند تا بدون گره زدن امنیت خود به کلاف سردرگم پرونده هسته‌ای یا خصومت دیرینه آمریکا و ایران، به «توافقات محدود امنیتی» با تهران دست یابند؛ توافقاتی که هدف فوری آن ایجاد خطوط تماس مستقیم برای تضمین امنیت نفتکش‌ها و تجارت دریایی و مصون نگه داشتن شریان‌های حیاتی چون تأسیسات انرژی، فرودگاه‌ها و آب‌شیرین‌کن‌هاست. کالابرس در عین حال هشدار می‌دهد که این مانور دیپلماتیک روی لبه تیغ حرکت می‌کند، چرا که از یک سو پایتخت‌های عربی ابزار لازم برای لغو تحریم‌های آمریکا را ندارند و با مخالفت احتمالی واشنگتن و اسرائیل که هرگونه تنفس به تهران را تضعیف جبهه جنگ می‌دانند، مواجهند، و از سوی دیگر، اختلاف دیدگاه امنیتی میان خود کشورهای عضو شورای همکاری و تردید جدی درباره توانایی دیپلمات‌های غیرنظامی ایران در مهار نهادهای نظامی مانند سپاه پاسداران، سایه سنگینی بر اعتبار هرگونه تعهدی می‌اندازد. این گزارش در پایان نتیجه‌گیری می‌کند که تنها راه عبور از این میدان مین، تعریف یک دوره آزمایشی فنی با مکانیسم‌های دقیق راستی‌آزمایی (برای رفع ابهام در حملات پهپادی و خرابکاری‌های بی‌نام‌ونشان) و تعیین مجازات‌های متقابل، متناسب و فوری برای نقض توافق است؛ رویکردی که در صورت موفقیت، به کشورهای عرب حوزه خلیج فارس اجازه می‌دهد ضمن حفظ بازدارندگی نظامی، ابتکار عمل را از دست قدرت‌های فرامنطقه‌ای خارج کرده و فرمولی واقع‌بینانه برای مهار و مدیریت همسایه زخم‌خورده اما خطرناک خود پیدا کنند. منبع: https://manaramagazine.org/2026/11/managing-iran-beyond-the-war/ لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

حمد بن جاسم، نخست‌وزیر پیشین قطر، در پیامی با تأکید بر ضرورت پایان دادن به تنش‌ها و درگیری‌های منطقه‌ای، ابراز امیدواری کرد تلاش‌های قطر برای حل‌وفصل بحران جاری در منطقه به نتیجه برسد. او با بیان اینکه جنگ‌ها در نهایت همه طرف‌ها را متضرر می‌کنند، معتقد است اشتراکات کشورهای منطقه، از جمله ایران، قطر، پاکستان، ترکیه و عراق، به‌مراتب بیشتر از اختلافات میان آن‌هاست. نخست‌وزیر پیشین قطر با ترسیم چشم‌اندازی از همکاری‌های منطقه‌ای، پیشنهاد کرد کشورهای منطقه، با جمعیتی نزدیک به نیم میلیارد نفر و با مشارکت کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس، به‌جای تداوم تقابل، مسیر همگرایی اقتصادی را در پیش بگیرند و با الگوبرداری از تجربه اتحادیه اروپا، زمینه تبادل آزاد منافع، دانش و تجربیات و نیز تسهیل سرمایه‌گذاری، تجارت و صادرات را فراهم کنند. وی با تأکید بر اینکه همکاری اقتصادی باید نقطه آغاز این همگرایی باشد، تصریح کرد منافع حاصل از چنین رویکردی می‌تواند به دستاوردهای بزرگی در زمینه ثبات و رفاه برای تمام کشورهای منطقه منجر شود؛ در حالی که جنگ حتی برای طرف پیروز نیز چیزی جز شکست و خسارت به همراه نخواهد داشت. حمد بن جاسم همچنین با اشاره به پیوندهای تاریخی و جغرافیایی ملت‌های منطقه، خاطرنشان کرد که هیچ کشوری نمی‌تواند سرزمین خود را همچون خیمه‌ای بردارد و به نقطه دیگری منتقل کند؛ از همین رو، سیاستمداران ایران نیز باید درک کنند که صلح و تعامل، منافع بسیار بیشتر و پایدارتری برای همه طرف‌ها به همراه دارد. او در ادامه، دستیابی کشورهای منطقه به تفاهم مشترک، حل‌وفصل اختلافات و دور نگه داشتن مداخلات خارجی از امور داخلی منطقه را لازمه تحقق این چشم‌انداز دانست و افزود در چنین شرایطی، اراده کشورهای منطقه از سوی دیگران نیز مورد احترام قرار خواهد گرفت و زمینه برای همکاری مشترک با هدف رفع تحریم‌ها و محاصره اعمال‌شده علیه ایران فراهم خواهد شد. نخست‌وزیر پیشین قطر در پایان، با تأکید بر ظرفیت بالای همکاری‌های منطقه‌ای برای دستیابی به منافع مشترک، خواستار پایان دادن به فضای خصومت و غلبه صدای عقلانیت بر منطق تقابل شد. منبع: https://x.com/hamadjjalthani/status/2119481298972442633?a=IA1m-gsALm5AWHcYbxY&s=46 لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

اندیشکده ایتالیایی روابط بین الملل در گزارشی به قلم «فیلیپو ساردلا»، با واکاوی اسناد افشاشده درباره سفارش ۹۰ پرتابگر موشکی «APU-L» از سوی ایران به روسیه، تأکید می‌کند که تجهیز احتمالی بالگردهای تهاجمی «Mi-28» به این فناوری و موشک‌های هدایت‌شونده «LMUR»، اگرچه می‌تواند دست تهران را در نبردهای زمینی و حفاظت از مرزها بازتر کند، اما صرفاً یک برنامه‌ریزی روی کاغذ از سال ۲۰۲۴ است و به هیچ‌وجه به معنای عملیاتی شدن این تسلیحات یا تغییر معادلات برتری هوایی در خاورمیانه به زیان آمریکا و اسرائیل نیست. بر اساس این تحلیل، داستان اصلی نه در عدد این پرتابگرها، بلکه در پوست‌اندازی روابط دو کشور و حرکت از خریدهای مقطعی به سمت یک همکاری عمیق صنعتی، اطلاعاتی و انتقال دانش فنی نهفته است؛ روندی که با ارسال پهپادهای شاهد به جنگ اوکراین شتاب گرفت و اکنون از تحویل جت‌های آموزشی یاک-۱۳۰ تا پرونده‌های مهم‌تری چون جنگنده‌های سوخو-۳۵، سامانه‌های پدافندی وربا و حتی پروژه مشترک ساخت موتورهای موشکی مافوق صوت (رم‌جت) امتداد یافته است. نویسنده گزارش با ترسیم پیوند میان این تعاملات نظامی و پروژه‌های اقتصادی ـ نظیر رشد تجارت دوجانبه، توافق تجارت آزاد با اوراسیا، توسعه نیروگاه بوشهر، کریدور شمال-جنوب و ایده خط لوله گاز ـ خاطرنشان می‌سازد که مسکو و تهران در سایه تحریم‌ها و جنگ‌های منطقه، به دنبال ایجاد نوعی «تاب‌آوری گزینشی» و بالابردن هزینه تقابل برای دشمنان ایران هستند، بی‌آنکه روسیه مجبور به دفاع مستقیم از خاک ایران شود. در نهایت، این اندیشکده ایتالیایی نتیجه‌گیری می‌کند که برخلاف هیاهوی رسانه‌ای، نبود تعهد «دفاع متقابل» در معاهده راهبردی ۲۰۲۵، تنگناهای مالی و صنعتی ناشی از جنگ اوکراین، پافشاری ایران بر استقلال خود و تمایل مسکو به حفظ روابط با اسرائیل و اعراب خلیج فارس، سقف این شراکت را محدود کرده است. از این رو، تا زمانی که این قراردادهای کاغذی به توان عملیاتی در میدان نبرد تبدیل نشوند، سخن گفتن از ظهور یک توازن نظامی جدید در منطقه بسیار زودهنگام خواهد بود. منبع: https://iari.site/2026/11/07/i-90-lanciatori-russi-destinati-alliran-cooperazione-militare-interessi-reciproci-e-nuovi-equilibri/ لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

بر اساس گزارش تحلیلی و خواندنی «اندیشکده مطالعات سیاست بین‌الملل ایتالیا» (ISPI) به قلم «کاترینا روجرو»، قمارهای شتاب‌زده و نمایشی دونالد ترامپ برای مهندسی صلح در خاورمیانه و شمال آفریقا نه‌تنها آرامشی به منطقه نیاورده، بلکه دود آن مستقیماً به چشم کاخ سفید رفته است. به روایت این گزارش، آغاز جنگ علیه ایران در فوریه ۲۰۲۶ با ایجاد شوک جهانی انرژی و گرانی سرسام‌آور سوخت در آمریکا، باعث شکاف در جنبش «ماگا» به دلیل پشت‌پا زدن ترامپ به شعار «اول آمریکا» شد و در کنار خشم رأی‌دهندگان دموکرات از اسرائیل، شکست سنگینی را در انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر ۲۰۲۶ به جمهوری‌خواهان تحمیل کرد؛ شکستی که حتی جی‌دی ونس نیز ریشه اصلی آن را همین جنگ و پیامدهای اقتصادی‌اش می‌داند. نویسنده در ادامه با مرور کارنامه دو سال نخست دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ، تصویری از یک بن‌بست تمام‌عیار را ترسیم می‌کند: در غزه، با وجود آتش‌بس اکتبر ۲۰۲۵، حملات اسرائیل دست‌کم ۱۵۰۰ قربانی جدید گرفته و «طرح صلح ۲۰ ماده‌ای» و تعهدات «هیئت صلح» روی کاغذ مانده‌اند؛ در یمن، توافق مه ۲۰۲۵ واشنگتن با انصارالله دوام نیاورد و ازسرگیری نبردها با عربستان در ژوئیه ۲۰۲۶ دوباره تنگه باب‌المندب را ناامن کرد؛ و در لبنان نیز آتش‌بس ژوئن ۲۰۲۶ نه جلوی حملات اسرائیل را گرفت، نه به عقب‌نشینی تل‌آویو از جنوب لبنان انجامید و نه به خلع سلاح حزب‌الله. هم‌زمان، دو دور مذاکرات هسته‌ای با ایران در بهار ۲۰۲۵ و اوایل ۲۰۲۶ با حملات هوایی آمریکا و اسرائیل نیمه‌کاره ماند، اما این بمباران‌ها نه جمهوری اسلامی را ساقط کرد و نه پرونده غنی‌سازی را بست، بلکه کنترل تنگه هرمز را به برگ برنده جدید تهران تبدیل نمود. به نوشته این اندیشکده، رویکرد تجاری و غیرمتعارف ترامپ در شمال آفریقا نیز به گل نشسته است؛ طوری که لیبی با وجود «طرح بولوس» همچنان چندپاره است و در صحرای غربی، پافشاری واشنگتن بر طرح خودمختاری مراکش و حذف گزینه همه‌پرسی، در اکتبر ۲۰۲۶ با وتوی آمریکا و روسیه به مأموریت ۳۵ ساله صلح‌بانان سازمان ملل (مینورسو) پایان داد تا اکنون خطر یک جنگ واقعی میان مراکش و الجزایر بیش از هر زمان دیگری احساس شود. در بخش پایانی این گزارش، کارشناسان اندیشکده ISPI با بررسی آینده منطقه معتقدند که تسلط قاطع دموکرات‌ها بر هر دو مجلس کنگره، هرچند به دلیل «ثبات همیشگی سیاست خارجی آمریکا» و وفاداری رهبران ارشد دموکرات به تل‌آویو، چرخش فوری و بنیادینی به نفع فلسطینی‌ها ایجاد نمی‌کند، اما قدرت‌گیری نمایندگان ترقی‌خواه در کنگره روزنه‌ای سیاسی برای پیگیری حقوق فلسطین گشوده و زنگ خطر را برای اسرائیل به صدا درآورده است. بر اساس این تحلیل‌ها، تل‌آویو که پس از انتخابات داخلی خود در بلاتکلیفی سیاسی به سر می‌برد و نتانیاهو را مقصر از دست رفتن حمایت دوحزبی در واشنگتن می‌داند، اکنون از یک‌سو با نظارت سخت‌گیرانه کنگره دموکرات بر فروش تسلیحات، جنگ غزه و خشونت‌های کرانه باختری روبه‌روست و از سوی دیگر، با اعلام غافلگیرکننده ترامپ مبنی بر توقف زودهنگام کمک‌های نظامی سالانه (پیش از پایان توافق در سال ۲۰۲۸) و محدود شدن روابط به همکاری‌های اطلاعاتی و خریدوفروش سلاح، شوکه شده است. در این میان، تحلیلگران هشدار می‌دهند که نتیجه انتخابات آمریکا در تهران نیز ترکیبی از رضایت و دلهره را رقم زده است؛ چراکه با وجود خرسندی از تضعیف حزب ترامپ، مذاکرات فشرده دیپلماتیک بر سر رفع تحریم‌ها، تنگه هرمز، ذخایر اورانیوم و ترتیب اجرای تعهدات طرفین همچنان در بن‌بست قرار دارد و این نگرانی جدی در ایران دیده می‌شود که پایان ملاحظات انتخاباتی، دست‌وپای کاخ سفید را باز بگذارد و ترامپِ زخم‌خورده از شکست، مگر در صورت جایگزینی نتانیاهو با دولتی میانه‌روتر در اسرائیل، برای انتقام ناکامی سیاسی خود دوباره فرمان آغاز یک جنگ تمام‌عیار را صادر کند. منبع: https://www.ispionline.it/en/publication/trump-after-the-midterms-what-next-for-mena-251013 لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

پنتاگون تهران را قدرت نوظهور فضایی می‌داند بر اساس گزارش اطلاعاتی پنتاگون، ایران با وجود حملات آمریکا به زیرساخت‌های مرتبط با برنامه فضایی‌اش، همچنان به‌عنوان یک قدرت نوظهور فضایی شناخته می‌شود و توانسته است با بهره‌گیری از قابلیت‌های جنگ الکترونیک، اخلال در سامانه‌های موقعیت‌یابی ماهواره‌ای و استفاده از اطلاعات فضایی، چالش‌هایی جدی برای نیروهای آمریکایی در خاورمیانه ایجاد کند. در همین زمینه، آژانس اطلاعات دفاعی آمریکا تأکید کرده است که ایران در جریان عملیات «خشم حماسی» اقداماتی تهاجمی علیه قابلیت‌های فضایی آمریکا انجام داده و به دنبال تقویت سامانه‌های هدایت و ناوبری خود در برابر حملات الکترونیکی است. اگرچه مقام‌های آمریکایی مدعی‌اند با هدف قرار دادن مراکز فرماندهی فضایی ایران به برتری فضایی دست یافته‌اند، برخی کارشناسان دفاعی این ادعا را با تردید ارزیابی می‌کنند و معتقدند توانایی ایران در مختل کردن قابلیت‌های فضایی آمریکا، ادعای برتری مطلق واشنگتن را زیر سؤال می‌برد. این گزارش در عین حال یادآور می‌شود که برنامه فضایی ایران از نظر تعداد ماهواره‌ها و توان عملیاتی همچنان فاصله زیادی با آمریکا، چین و روسیه دارد، اما همکاری‌های فضایی با پکن و مسکو، از جمله دسترسی به تصاویر ماهواره‌ای و دریافت ماهواره‌های شناسایی، به تقویت توان اطلاعاتی و نظامی تهران کمک کرده است. در مجموع، ارزیابی نهادهای اطلاعاتی آمریکا نشان می‌دهد که هرچند واشنگتن همچنان در فضا دست بالا را دارد، توانمندی‌های زمینی ایران در جنگ الکترونیک و بهره‌گیری نظامی از فناوری‌های فضایی، موازنه قدرت را در میدان نبرد پیچیده‌تر کرده است. منبع: https://www.axios.com/2026/11/05/iran-space-threats-pentagon-report لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

جان مرشایمر در گفتگو با برنامه یوتیوبی قاضی ناپولیتانو، در واکنش به شکست سنگین نامزدهای مورد حمایت ترامپ در انتخابات اخیر، تحلیل کرد که رئیس‌جمهور آمریکا اکنون به یک مانع و پاشنه آشیل جدی برای حزب جمهوری‌خواه تبدیل شده است. این نظریه‌پرداز روابط بین‌الملل اظهار داشت که عملکرد فاجعه‌بار تبلیغاتی ترامپ باعث شده تا جمهوری‌خواهانی که نگران آینده سیاسی خود هستند، به دنبال فاصله گرفتن از او و ایده‌های نامعقولش باشند و خاطرنشان کرد که آن‌ها حتی ممکن است در موضوعات مهم با دموکرات‌ها هم‌سو شوند. مرشایمر در ادامه افزود که این واگرایی به درون کاخ سفید نیز نفوذ کرده است. به گفته وی چهره‌های شاخصی مانند مارکو روبیو و جی‌دی ونس که سودای ریاست‌جمهوری در آینده را دارند، منافع خود را در مرزبندی با ترامپ می‌بینند؛ کما اینکه او معتقد است ونس اکنون بیش از گذشته بر موضع مخالف خود علیه جنگ با ایران پافشاری خواهد کرد و همین امر، قدرت مانور ترامپ را به شدت محدود می‌کند. وی همچنین هشدار داد که قرار گرفتن ترامپ در این تنگنای سیاسی و احساس دشمنی از سوی هر دو حزب، می‌تواند او را به شدت مستأصل کرده و احتمال تصمیم‌گیری‌های خطرناکی، از جمله استفاده از سلاح هسته‌ای علیه ایران را افزایش دهد. با این حال، مرشایمر در پایان تصریح کرد که حتی در صورت تمایل ترامپ به استفاده از گزینه هسته‌ای، مقامات ارشدی همچون ونس، روبیو و ژنرال کین (رئیس ستاد مشترک ارتش) با او همراهی نخواهند کرد و مقاومت سرسختانه‌ای در برابر چنین اقدامی نشان خواهند داد. منبع: https://youtu.be/SdAthf91iIk?is=e9-l_qDUrUeN-BrH لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

اسفندیار باتمانقلیج، بنیان‌گذار و مدیرعامل بنیاد بورس و بازار و استاد مدعو مدرسه مطالعات بین‌المللی پیشرفته دانشگاه جانز هاپکینز در تحلیلی درباره پیامدهای سیاسی انتخابات آمریکا و چشم‌انداز پایان جنگ ایران، معتقد است پیروزی بزرگ دموکرات‌ها می‌تواند زمینه را برای دستیابی به توافقی با هدف پایان دادن به جنگ، هم در واشنگتن و هم در تهران، فراهم کند. به ارزیابی او، نتایج انتخابات احتمال تشدید گسترده درگیری‌های نظامی را کاهش داده است. باتمانقلیج در تشریح پیامدهای این تحول برای دولت ترامپ، به این نکته اشاره می‌کند که پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا با ازدست‌دادن اعتبار سیاسی خود، احتمالاً پیش از ورود دموکرات‌ها به قدرت و آغاز تلاش آن‌ها برای استیضاحش، ناچار به کناره‌گیری خواهد شد. از نگاه او، فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) نیز تمایلی نخواهد داشت در شرایطی که احتمالاً هگست تا دو ماه دیگر در سمت خود حضور ندارد، از سیاست تشدید حداکثری جنگ و ویرانی گسترده حمایت کند. او همچنین معتقد است اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا با درک تغییر فضای سیاسی، تلاش خواهد کرد با فاصله گرفتن از جنگ، اعتبار خود را احیا کند. به باور باتمانقلیج، نهادهایی که با ارائه توصیه‌های نادرست به وزارت خزانه‌داری در شکل‌گیری سیاست‌های غلط نقش داشته‌اند، از جمله بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها، اکنون بیش از پیش در معرض انتقاد قرار گرفته‌اند؛ چراکه به گفته او، منافع رأی‌دهندگان آمریکایی و مصالح ملی این کشور را در اولویت قرار نداده‌اند. در ادامه این تحلیل، باتمانقلیج به تغییر احتمالی اولویت‌های مارکو روبیو اشاره می‌کند و بر این باور است که او با دور شدن چشم‌انداز ریاست‌جمهوری، انرژی سیاسی خود را بیش از گذشته صرف پرونده کوبا خواهد کرد؛ موضوعی که به گفته او، از مهم‌ترین دغدغه‌های سیاسی روبیو به شمار می‌رود. از سوی دیگر، او پیش‌بینی می‌کند جرد کوشنر و استیو ویتکاف در سال آینده میلادی با نظارت و پرسشگری جدی کنگره روبه‌رو شوند و به همین دلیل، تمایل داشته باشند هرچه زودتر پرونده میانجی‌گری را به سرانجام برسانند و از آن فاصله بگیرند. باتمانقلیج همچنین معتقد است جی‌دی ونس که پیش‌تر با ورود آمریکا به جنگ مخالفت کرده بود، اکنون تا حدودی در موضع خود تأیید شده و فرصت بیشتری برای مدیریت پرونده ایران پیدا خواهد کرد. به ارزیابی او، ونس برای حفظ چشم‌انداز سیاسی خود در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸، ناگزیر است برای مهار پیامدهای بحرانی تلاش کند که ترامپ آمریکا را وارد آن کرده است. اما در مورد شخص ترامپ، باتمانقلیج بر این باور است که رئیس‌جمهور آمریکا ترجیح خواهد داد اساساً جنگ ایران را به فراموشی بسپارد و بار دیگر به پروژه‌های شخصی خود، از جمله ساخت سالن رقص در کاخ سفید، بپردازد. او اضافه می‌کند که حتی اگر ترامپ همچنان خشمگین و در پی انتقام‌جویی باشد، مقاومت بیشتری در داخل دولت در برابر تشدید دوباره جنگ شکل خواهد گرفت. به تعبیر او، همان‌طور که ترامپ تحت تأثیر دیگران به جنگ کشانده شد، اکنون نیز ممکن است تحت فشار اطرافیان و تحولات سیاسی به سمت خروج از آن سوق داده شود. این تحلیلگر در بخش دیگری از ارزیابی خود، به پیامدهای نتایج انتخابات برای تهران می‌پردازد. به اعتقاد او، رهبران ایران می‌توانند نتایج انتخابات را به‌عنوان یک پیروزی بزرگ و تعیین‌کننده برای خود معرفی کنند و روایتی بسازند که بر اساس آن، ایران در جنگ پیروز شده و پروژه سیاسی ترامپ را با شکست مواجه کرده است. او همچنین معتقد است تحلیل‌ها و گزارش‌هایی که طی روزهای آینده در رسانه‌های آمریکایی منتشر خواهند شد، می‌توانند به تقویت چنین روایتی در داخل ایران کمک کنند. با این حال، از نگاه باتمانقلیج، شکل‌گیری چنین روایتی لزوماً مانعی برای توافق با آمریکا نخواهد بود؛ بلکه حتی می‌تواند دستیابی به اجماع سیاسی در داخل ایران برای پذیرش توافق را آسان‌تر کند، به‌ویژه توافقی که مستلزم پذیرش برخی امتیازهای مورد نظر میانجی‌ها باشد. باتمانقلیج در پایان، احتمال شکل‌گیری فرصتی تاریخی برای پایان دادن به چرخه تقابل میان ایران و آمریکا را مطرح می‌کند. او معتقد است رأی گسترده ضدجنگ در جامعه آمریکا شاید فرصتی کم‌نظیر و متعلق به یک نسل فراهم کرده باشد تا چرخه تحریم‌ها و خشونت‌هایی که دو کشور را به سوی یک درگیری بی‌حاصل سوق داده است، متوقف شود. او در جمع‌بندی این چشم‌انداز تأکید می‌کند که مردم ایران و آمریکا، فارغ از اختلافات سیاسی دولت‌هایشان، می‌توانند در امید به پایان این چرخه و دستیابی به صلح، نقطه اشتراک و هدفی مشترک داشته باشند. منبع: https://x.com/yarbatman/status/2117861133528789315?a=kj4p23-oC6qxO9ZE8zk&s=46 لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

اسفندیار باتمانقلیج، بنیان‌گذار و مدیرعامل بنیاد بورس و بازار و استاد مدعو مدرسه مطالعات بین‌المللی پیشرفته دانشگاه جانز هاپکینز در تحلیلی درباره پیامدهای سیاسی انتخابات آمریکا و چشم‌انداز پایان جنگ ایران، معتقد است پیروزی بزرگ دموکرات‌ها می‌تواند زمینه را برای دستیابی به توافقی با هدف پایان دادن به جنگ، هم در واشنگتن و هم در تهران، فراهم کند. به ارزیابی او، نتایج انتخابات احتمال تشدید گسترده درگیری‌های نظامی را کاهش داده است. باتمانقلیج در تشریح پیامدهای این تحول برای دولت ترامپ، به این نکته اشاره می‌کند که پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا با ازدست‌دادن اعتبار سیاسی خود، احتمالاً پیش از ورود دموکرات‌ها به قدرت و آغاز تلاش آن‌ها برای استیضاحش، ناچار به کناره‌گیری خواهد شد. از نگاه او، فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) نیز تمایلی نخواهد داشت در شرایطی که احتمالاً هگست تا دو ماه دیگر در سمت خود حضور ندارد، از سیاست تشدید حداکثری جنگ و ویرانی گسترده حمایت کند. او همچنین معتقد است اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا با درک تغییر فضای سیاسی، تلاش خواهد کرد با فاصله گرفتن از جنگ، اعتبار خود را احیا کند. به باور باتمانقلیج، نهادهایی که با ارائه توصیه‌های نادرست به وزارت خزانه‌داری در شکل‌گیری سیاست‌های غلط نقش داشته‌اند، از جمله بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها، اکنون بیش از پیش در معرض انتقاد قرار گرفته‌اند؛ چراکه به گفته او، منافع رأی‌دهندگان آمریکایی و مصالح ملی این کشور را در اولویت قرار نداده‌اند. در ادامه این تحلیل، باتمانقلیج به تغییر احتمالی اولویت‌های مارکو روبیو اشاره می‌کند و بر این باور است که او با دور شدن چشم‌انداز ریاست‌جمهوری، انرژی سیاسی خود را بیش از گذشته صرف پرونده کوبا خواهد کرد؛ موضوعی که به گفته او، از مهم‌ترین دغدغه‌های سیاسی روبیو به شمار می‌رود. از سوی دیگر، او پیش‌بینی می‌کند جرد کوشنر و استیو ویتکاف در سال آینده میلادی با نظارت و پرسشگری جدی کنگره روبه‌رو شوند و به همین دلیل، تمایل داشته باشند هرچه زودتر پرونده میانجی‌گری را به سرانجام برسانند و از آن فاصله بگیرند. باتمانقلیج همچنین معتقد است جی‌دی ونس که پیش‌تر با ورود آمریکا به جنگ مخالفت کرده بود، اکنون تا حدودی در موضع خود تأیید شده و فرصت بیشتری برای مدیریت پرونده ایران پیدا خواهد کرد. به ارزیابی او، ونس برای حفظ چشم‌انداز سیاسی خود در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸، ناگزیر است برای مهار پیامدهای بحرانی تلاش کند که ترامپ آمریکا را وارد آن کرده است. اما در مورد شخص ترامپ، باتمانقلیج بر این باور است که رئیس‌جمهور آمریکا ترجیح خواهد داد اساساً جنگ ایران را به فراموشی بسپارد و بار دیگر به پروژه‌های شخصی خود، از جمله ساخت سالن رقص در کاخ سفید، بپردازد. او اضافه می‌کند که حتی اگر ترامپ همچنان خشمگین و در پی انتقام‌جویی باشد، مقاومت بیشتری در داخل دولت در برابر تشدید دوباره جنگ شکل خواهد گرفت. به تعبیر او، همان‌طور که ترامپ تحت تأثیر دیگران به جنگ کشانده شد، اکنون نیز ممکن است تحت فشار اطرافیان و تحولات سیاسی به سمت خروج از آن سوق داده شود. این تحلیلگر در بخش دیگری از ارزیابی خود، به پیامدهای نتایج انتخابات برای تهران می‌پردازد. به اعتقاد او، رهبران ایران می‌توانند نتایج انتخابات را به‌عنوان یک پیروزی بزرگ و تعیین‌کننده برای خود معرفی کنند و روایتی بسازند که بر اساس آن، ایران در جنگ پیروز شده و پروژه سیاسی ترامپ را با شکست مواجه کرده است. او همچنین معتقد است تحلیل‌ها و گزارش‌هایی که طی روزهای آینده در رسانه‌های آمریکایی منتشر خواهند شد، می‌توانند به تقویت چنین روایتی در داخل ایران کمک کنند. با این حال، از نگاه باتمانقلیج، شکل‌گیری چنین روایتی لزوماً مانعی برای توافق با آمریکا نخواهد بود؛ بلکه حتی می‌تواند دستیابی به اجماع سیاسی در داخل ایران برای پذیرش توافق را آسان‌تر کند، به‌ویژه توافقی که مستلزم پذیرش برخی امتیازهای مورد نظر میانجی‌ها باشد. باتمانقلیج در پایان، احتمال شکل‌گیری فرصتی تاریخی برای پایان دادن به چرخه تقابل میان ایران و آمریکا را مطرح می‌کند. او معتقد است رأی گسترده ضدجنگ در جامعه آمریکا شاید فرصتی کم‌نظیر و متعلق به یک نسل فراهم کرده باشد تا چرخه تحریم‌ها و خشونت‌هایی که دو کشور را به سوی یک درگیری بی‌حاصل سوق داده است، متوقف شود. او در جمع‌بندی این چشم‌انداز تأکید می‌کند که مردم ایران و آمریکا، فارغ از اختلافات سیاسی دولت‌هایشان، می‌توانند در امید به پایان این چرخه و دستیابی به صلح، نقطه اشتراک و هدفی مشترک داشته باشند. منبع: https://x.com/yarbatman/status/2117861133528789315?a=kj4p23-oC6qxO9ZE8zk&s=46 لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

پژوهشگر مشهور اسرائیلی: جنگ از همان ابتدا یک شکست راهبردی عمیق بود؛ جنگ بر توهمات استوار بود، نه واقعیت‌ها دنی سیترینوویچ، کارشناس مسائل خاورمیانه، رئیس سابق میز ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل و پژوهشگر اندیشکده مطالعات امنیت ملی اسرائیل که به تحلیل‌های واقع‌گرایانه و منطبق با واقعیت روی زمین شهره است در تحلیلی جدید در خصوص تحولات سیاسی آمریکا و اسرائیل نوشت: همه‌چیز درست است، اما در نهایت، هیچ‌چیز تغییر نکرده است. و دقیقاً مشکل همین‌جاست. الف. نتانیاهو همچنان به دنبال جنگی دیگر با ایران است. او همچنان تلاش می‌کند ترامپ را متقاعد کند که دور تازه‌ای از جنگ را آغاز کند؛ دقیقاً به این دلیل که می‌داند فرصت استفاده از رئیس‌جمهور آمریکا برای پیشبرد یک کارزار نظامی دیگر ممکن است به‌سرعت از دست برود. شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات، از جمله تحت تأثیر افزایش قیمت سوخت و هزینه‌های اقتصادی جنگ، به‌روشنی نشان می‌دهد که ادامه تقابل با ایران تا چه اندازه به یک بار سیاسی برای ترامپ تبدیل شده است. نتانیاهو به‌خوبی می‌داند که گذر زمان به سود او نیست. ب. اما درباره بلوک تغییر چه می‌توان گفت؟ حتی اگر جنگ فردا صبح از سر گرفته شود، آیا واقعاً کسی باور دارد که از رهبران این بلوک صدای متفاوتی خواهیم شنید؟ آن‌ها تاکنون همچنان با ساز نتانیاهو می‌رقصند؛ از موضع‌گیری در قبال احزاب عرب گرفته تا سیاست در برابر ایران. اگر نمی‌توانند جایگزینی واقعی برای سیاستی ارائه دهند که ما را به وضعیت کنونی رسانده است، چرا باید باور کنیم که در برابر جنگی دیگر و غیرضروری خواهند ایستاد؟ مخالفت با نتانیاهو، جایگزین داشتن یک دکترین امنیتی مستقل نیست. ج. دولت جدید ناگزیر خواهد بود سیاست خود در قبال ایران را تغییر دهد. این شکست‌ها ایجاب می‌کند که راهبرد اسرائیل به‌طور اساسی و از نو مورد بازنگری قرار گیرد. حتی اگر دولت جدید تلاش کند سیاست کنونی را حفظ کند، همان‌طور که دولت بنت ـ لاپید تا حد زیادی چنین کرد، واقعیت برای مدت طولانی اجازه ادامه این مسیر را به آن نخواهد داد. تغییرات چشمگیری که انتظار می‌رود در سیاست آمریکا در قبال ایران، چه در دوره ترامپ و چه قطعاً پس از او، رخ دهد، اسرائیل را نیز ناگزیر به تغییر مسیر خواهد کرد. اسرائیل برای تحقق اهداف راهبردی خود در قبال ایران، وابستگی عمیقی به ایالات متحده دارد. این کشور نمی‌تواند همچنان طوری رفتار کند که گویی حمایت آمریکا از جنگ‌های پی‌درپی، منبعی نامحدود است. این تغییر، چه بخواهیم و چه نخواهیم، به ما تحمیل خواهد شد. د. و مهم‌تر از همه این است که جنگ از همان ابتدا یک شکست راهبردی عمیق بود. جنگ بر توهمات استوار بود، نه واقعیت‌ها؛ بر آرزوهای خوش‌بینانه، نه درک واقع‌بینانه از ایران و محدودیت‌های قدرت نظامی. این جنگ به اهداف اصلی خود دست نیافت، تسلیم ایران را رقم نزد و واقعیت امنیتی بهتری ایجاد نکرد. درست برعکس؛ به شکل‌گیری وضعیتی راهبردی و وخیم‌تر انجامید، وابستگی اسرائیل به آمریکا را عمیق‌تر کرد و موقعیت امنیتی اسرائیل را تضعیف ساخت. حرف آخر: مشکل فقط نتانیاهو نیست. مشکل این است که حتی کسانی که در پی جایگزین کردن او هستند نیز هنوز نتوانسته‌اند بدیلی واقعی برای آن دکترین امنیتی ارائه دهند که ما را به شکست کشاند. هرکس تصور می‌کند می‌توان دولت را تغییر داد، اما همان سیاست قبلی را در قبال ایران ادامه داد و بار دیگر بهای سنگینی نپرداخت، به‌سادگی درس‌های این جنگ را درک نکرده است. منبع: https://x.com/citrinowicz/status/2118017509043404971?a=Nai4j9IEWcI7T8uENA4&s=46 لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

انه، اف. گرگوری گاس در تحلیلی در اندیشکده خاورمیانه با به چالش کشیدن اجماع نوظهور در محافل سیاسی و رسانه‌ای واشنگتن مبنی بر لزوم خروج کامل نظامیان آمریکایی از خلیج فارس و یا عقب‌نشینی آن‌ها به غرب منطقه اردن، اسرائیل و غرب عربستان در پی آسیب‌های شدید پایگاه‌هایشان در جریان جنگ سال ۲۰۲۶ با ایران، استدلال می‌کند که چنین رویکردی یک خطای ژئوپلیتیکی پرهزینه خواهد بود. به زعم این پژوهشگر برجسته، برخلاف تصور رایج، دولت‌های خلیج فارس علی‌رغم ناخرسندی از عدم مشورت دولت ترامپ پیش از آغاز جنگ و تلاش‌های موازی برای ایجاد بیمه امنیتی از طریق ابتکاراتی چون «پیمان دفاع مشترک مکه» میان عربستان، ترکیه و پاکستان، تعمیق روابط با اسرائیل و یا حتی تنش‌زدایی محتاطانه با تهران، همچنان حضور فیزیکی آمریکا را ضامن اصلی امنیت خود می‌دانند؛ ضمن آنکه اصابت موشک‌ها و پهپادهای ایرانی به اهدافی در غرب عربستان، اردن، اسرائیل و حتی بندر دمیاط مصر در طول جنگ اخیر، به خوبی نشان داد که عقب‌نشینی به غرب منطقه نیز هیچ «پناهگاه امنی» ایجاد نمی‌کند. گاس هشدار می‌دهد که تعطیلی این پایگاه‌ها، نفوذ واشنگتن را به شدت تضعیف کرده و ایران جسور شده را قادر می‌سازد تا با باج‌گیری از همسایگان عرب، سیاست‌های نفتی و دیپلماتیک آن‌ها را دیکته کند؛ سناریویی که نه تنها پرونده گسترش «پیمان ابراهیم» را می‌بندد، بلکه ممکن است ریاض را به سمت دستیابی به سلاح هسته‌ای سوق دهد. از این رو، نویسنده به جای انفعال و عقب‌نشینی، راهبرد «بازسازی مشارکتی و هوشمندانه» با حمایت مالی کشورهای میزبان را پیشنهاد می‌دهد که شامل جایگزینی پایگاه‌های بزرگ و آسیب‌پذیر با تاسیسات کوچک‌تر، مستحکم‌تر و پراکنده، و همچنین انتقال مقر ناوگان پنجم دریایی آمریکا از بحرین به عمان (در خارج از تنگه هرمز) است؛ با این حال، وی در نتیجه‌گیری کلیدی خود تاکید می‌کند که جلب مشارکت منطقه و احیای اجماع دوحزبی در داخل آمریکا برای اجرای این طرح، مستلزم عبور قطعی از سیاست‌های شکست‌خورده «تغییر رژیم» (نظیر جنگ‌های افغانستان، عراق و ایران) و بازگشت به دکترین اصیل و محدود دهه ۱۹۹۰ واشنگتن، یعنی تمرکز صرف بر «تعهد، بازدارندگی و تضمین جریان آزاد انرژی» در این شاهراه حیاتی اقتصاد جهانی است. منبع: https://mei.edu/publication/the-coming-debate-over-the-us-military-presence-in-the-gulf/ لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

بر اساس گزارش تحلیلی منتشر شده توسط «اندیشکده الاهرام مصر» پیرامون چشم‌انداز امنیت منطقه‌ای در خاورمیانه، نویسنده با استناد به نظریه «مجموعه امنیت منطقه‌ای» باری بوزان، استدلال می‌کند که این منطقه به دلیل فقدان چارچوب‌های کارآمد، از یک «نقص امنیتی» مزمن رنج می‌برد؛ معضلی که وقوع تحولات اخیر نظیر جنگ غزه، تنش‌های مستقیم ایران و اسرائیل و پیامدهای جهانی جنگ اوکراین، ضرورت بازبینی آن را بیش از پیش نمایان ساخته است. در این راستا، پژوهش حاضر نشان می‌دهد که ناکامی تاریخی خاورمیانه در ایجاد سازوکارهای امنیت دسته‌جمعی، ریشه در فرهنگ امنیتی خاصی دارد که با سه چالش عمده دست‌به‌گریبان است: نخست، ناپایداری و تشتت آراء کشورهای منطقه در شناخت منابع تهدید (که با تحولاتی نظیر پیمان ابراهیم دچار دگرگونی شده است)، دوم، غلبه سنتی رویکردهای نظامی‌گرایانه با وجود ظهور ابعاد نوین امنیتی چون امنیت انرژی و هوش مصنوعی، و سوم، بی‌اعتمادی عمیق ناشی از رقابت‌های درون‌عربی که ائتلاف‌های نهادینه‌شده را عملاً بی‌اثر کرده است. در نهایت، تحلیلگران این اندیشکده بر این باورند که معماری امنیتی خاورمیانه در ربع دوم قرن بیست‌ویکم، عمیقاً تحت‌الشعاع دگرگونی در مفاهیم بنیادین دوستی و دشمنی، رقابت بر سر فناوری‌های نوپدید و همچنین نحوه نقش‌آفرینی قدرت‌های غیرعربی (ایران، ترکیه و اسرائیل) در تقاطع با سیاست‌های کشورهای حاشیه خلیج فارس رقم خواهد خورد. منبع: https://acpss.ahram.org.eg/News/21598.aspx لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

سیترینوویچ در این چارچوب هشدار می‌دهد که طرح دوباره گزینه جنگ، بدون روشن شدن اهداف نهایی، پیامدهای احتمالی و راهبرد خروج از بحران، می‌تواند هزینه‌های سنگین‌تری بر اسرائیل تحمیل کند؛ بی‌آنکه تضمینی برای حل مسئله هسته‌ای ایران وجود داشته باشد. جمع‌بندی این ارزیابی روشن است: از دید این تحلیلگر، کارنامه نتانیاهو در قبال ایران را نمی‌توان صرفاً با تعداد عملیات نظامی یا میزان خسارت واردشده به تأسیسات هسته‌ای سنجید؛ معیار اصلی، این است که آیا این سیاست‌ها توانسته‌اند تهدید را به‌طور پایدار کاهش دهند یا برعکس، ایران را به تصمیمی خطرناک‌تر نزدیک کرده‌اند. از این منظر، نتیجه نگران‌کننده است: تهدیدی که قرار بود مهار شود، همچنان پابرجاست و ممکن است در آینده ابعاد پیچیده‌تر و خطرناک‌تری پیدا کند. منبع: https://x.com/citrinowicz/status/2114321609980838230 لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

دنی سیترینوویچ، تحلیلگر و پژوهشگر مسائل ایران، در تحلیلی در واکنش به ارزیابی باراک راوید از کارنامه بنیامین نتانیاهو در قبال ایران، با تأکید بر شکست راهبردی سیاست‌های اسرائیل، نوشت که نتانیاهو طی سال‌های گذشته نه‌تنها نتوانسته است تهدید هسته‌ای ایران را از میان ببرد، بلکه تصمیم‌ها و رویکردهای او به شکل‌گیری وضعیتی کمک کرده‌اند که می‌تواند خطر دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای را بیش از گذشته افزایش دهد. سیترینوویچ در تشریح ابعاد این ناکامی، خروج دولت ترامپ از توافق هسته‌ای بدون ارائه راهبردی جایگزین را یکی از اشتباهات ویرانگر سیاست آمریکا و اسرائیل دانست؛ تصمیمی که به گفته او، به‌جای مهار برنامه هسته‌ای ایران، زمینه پیشرفت بیشتر آن و دستیابی تهران به ظرفیت‌های غنی‌سازی بالاتر را فراهم کرد. او همچنین استدلال کرد که ادعاهای مطرح‌شده برای توجیه جنگ‌های گذشته، مبنی بر اینکه ایران در آستانه دستیابی به سلاح هسته‌ای و تهدید موجودیت اسرائیل قرار داشت، با واقعیت‌های موجود انطباق روشنی نداشته است. به باور این تحلیلگر، بزرگ‌نمایی تهدید هسته‌ای بدون ارائه شواهد قانع‌کننده، نمی‌تواند جایگزین ارزیابی دقیق از وضعیت برنامه هسته‌ای ایران و پیامدهای راهبردی تصمیم‌های اتخاذشده شود. سیترینوویچ با اشاره به دوره ریاست‌جمهوری حسن روحانی، تأکید کرد که خروج از توافق هسته‌ای به تضعیف جریان عمل‌گرا در ایران و تقویت نیروهای مخالف تعامل با غرب کمک کرد. از نگاه او، این تحول فرصت شکل‌گیری یک مسیر سیاسی متفاوت در داخل ساختار جمهوری اسلامی را محدود کرد و به تقویت این دیدگاه در تهران انجامید که مذاکره و توافق با غرب لزوماً نمی‌تواند منافع امنیتی ایران را تضمین کند. این پژوهشگر مسائل ایران همچنین معتقد است که مجموعه اقدامات اسرائیل، از ترور دانشمندان و هدف قرار دادن تأسیسات هسته‌ای گرفته تا مخالفت مستمر با راه‌حل‌های دیپلماتیک، نتوانسته است برنامه هسته‌ای ایران را متوقف کند. در مقابل، این اقدامات ممکن است انگیزه تهران برای پیشبرد برنامه هسته‌ای و بازنگری در محاسبات امنیتی خود را افزایش داده باشند. او در ادامه، حذف رهبر ایران را یکی از نقاط عطف خطرناک این روند توصیف کرد و هشدار داد که کنار رفتن رهبر پیشین ایران، برخلاف انتظارات احتمالی طراحان این سیاست، لزوماً به روی کار آمدن رهبری میانه‌روتر منجر نمی‌شود. به ارزیابی او، این تحول می‌تواند زمینه را برای افزایش نفوذ سپاه پاسداران و تقویت رویکردهای تندروانه در ساختار قدرت ایران فراهم کند؛ به‌ویژه اگر رهبران جدید به این نتیجه برسند که تنها برخورداری از سلاح هسته‌ای می‌تواند بقای نظام را تضمین کند. سیترینوویچ همچنین میان اهداف اعلام‌شده جنگ‌ها و نتایج عملی آنها تمایز قائل شد. به گفته او، در حالی که هدف اصلی باید مهار برنامه هسته‌ای ایران و رسیدگی به ذخایر اورانیوم با غنای بالا می‌بود، نتانیاهو در جنگ فوریه ۲۰۲۶ تمرکز خود را به سمت سرنگونی حکومت ایران سوق داد؛ هدفی که تحقق آن از طریق حملات هوایی و تحریک ناآرامی‌های داخلی، بدون وجود یک راهبرد سیاسی و عملیاتی واقع‌بینانه، بسیار دشوار بود. در همین زمینه، او به حدود ۴۵۰ تا ۴۶۰ کیلوگرم اورانیوم غنی‌شده تا سطح ۶۰ درصد اشاره کرد که به گفته او، در جنگ اخیر مسئله آن به‌طور مؤثر حل‌وفصل نشد. این ذخایر، به دلیل سطح بالای غنی‌سازی، از مهم‌ترین موضوعات باقی‌مانده در پرونده هسته‌ای ایران به شمار می‌روند؛ هرچند تبدیل اورانیوم با این سطح غنا به مواد مورد استفاده در سلاح هسته‌ای و ساخت خود سلاح، همچنان به مراحل فنی دیگری نیاز دارد. این تحلیلگر در ارزیابی پیامدهای جنگ اخیر هشدار داد که ایران اکنون ممکن است بیش از گذشته به این جمع‌بندی برسد که برای جلوگیری از حملات آینده و تضمین بقای خود، باید مسیر دستیابی به سلاح هسته‌ای را به‌صورت علنی و جدی دنبال کند. به این ترتیب، سیاستی که قرار بود تهدید هسته‌ای ایران را برطرف کند، ممکن است به تقویت انگیزه‌های امنیتی و سیاسی برای حرکت به سوی تسلیحاتی شدن برنامه هسته‌ای بینجامد. از نگاه سیترینوویچ، مسئله اصلی این است که پس از سال‌ها فشار، عملیات نظامی و صرف هزینه‌های سنگین انسانی، اقتصادی و دیپلماتیک، هنوز نه تهدید هسته‌ای ایران به‌طور قطعی برطرف شده و نه تغییر حکومت در این کشور تحقق یافته است. در عوض، احتمال دارد تهران با رهبری جدید و محاسبات امنیتی متفاوت، بیش از گذشته به ضرورت دستیابی به بازدارندگی هسته‌ای باور پیدا کند. او در نهایت، رویکرد نتانیاهو را نمونه‌ای از شکست راهبردی دانست؛ شکستی که در آن، ابزارهای نظامی بدون دستیابی به اهداف سیاسی پایدار به کار گرفته شده‌اند و خطر آن وجود دارد که نتیجه نهایی، نه کاهش تهدید ایران، بلکه شکل‌گیری ایرانی مصمم‌تر برای حرکت به سوی سلاح هسته‌ای باشد.

کنت پولاک، معاون سیاست‌گذاری مؤسسه خاورمیانه و تحلیلگر پیشین امور نظامی خلیج فارس در سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) در مقاله‌ای تحلیلی با عنوان «جنگ ایران برای همیشه جهان را تغییر داده است» که ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶ در نشریه فارین پالیسی منتشر شد، استدلال می‌کند که پیامدهای جنگ مشترک آمریکا و اسرائیل علیه ایران، فراتر از خسارات نظامی و اقتصادی کوتاه‌مدت، می‌تواند به بازآرایی بنیادین نظم ژئوپلیتیکی خاورمیانه و مناسبات قدرت در سطح جهان بینجامد. به باور او، این جنگ ضمن برجسته‌کردن نقش فزاینده پهپادها و موشک‌ها در جنگ‌های معاصر، محدودیت راهبردهای دفاعی متعارف و ناتوانی الگوی تسلیحاتی غرب در مواجهه با جنگ‌افزارهای ارزان‌قیمت و پرتعداد را آشکار کرده است؛ به‌گونه‌ای که حتی رهگیری بخش عمده حملات نیز نتوانسته امنیت اقتصادی و روانی کشورهای هدف را تضمین کند. پولاک توضیح می‌دهد که حملات ایران، به‌ویژه برای کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس، این تصور دیرینه را تضعیف کرده است که اتکا به چتر امنیتی آمریکا و بازدارندگی اسرائیل برای مصون‌ماندن از تهدیدهای منطقه‌ای کفایت می‌کند. از نگاه او، ناامنی در مسیرهای راهبردی کشتیرانی، به‌ویژه تنگه هرمز و باب‌المندب، در کنار تهدید زیرساخت‌های انرژی، تجارت، سرمایه‌گذاری، تولید و گردشگری، بنیان الگوی توسعه اقتصادی کشورهای خلیج فارس را با چالش مواجه کرده است. در چنین شرایطی، حرکت عربستان سعودی، امارات متحده عربی، قطر، کویت و بحرین به‌سوی خرید و تولید پهپادها و توسعه توان تهاجمی مستقل، می‌تواند موازنه نظامی منطقه را دگرگون کند؛ هرچند نویسنده هشدار می‌دهد که برخلاف تصور شکل‌گیری یک بازدارندگی پایدار، گسترش زرادخانه‌های متعارف ممکن است به چرخه‌ای از حملات متقابل، رقابت تسلیحاتی و درگیری‌های مستمر منجر شود و حتی دولت‌های منطقه را به اقداماتی فراتر از مرزهای خود، گاه در تعارض با ترجیحات واشنگتن، سوق دهد. در ادامه این تحلیل، پولاک سه تحول راهبردی دیگر را برجسته می‌کند: احتمال ورود چین به مرحله‌ای تازه از اعمال قدرت نظامی در خاورمیانه، تغییر دکترین امنیتی اسرائیل و افزایش ظرفیت ایران برای اثرگذاری بر معادلات منطقه‌ای و جهانی. به ارزیابی او، پکن طی دهه‌های گذشته از ثباتی بهره برده که عمدتاً با هزینه و توان نظامی آمریکا تأمین شده است؛ اما جنگ ایران آسیب‌پذیری منافع حیاتی چین، از جمله وابستگی به واردات نفت خلیج فارس و تجارت گسترده با کشورهای منطقه را نمایان کرده و ممکن است این کشور را به تقویت توان اعزام و استقرار نیروی نظامی در غرب آسیا ترغیب کند. در سوی دیگر، اسرائیل پس از حملات ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و جنگ اخیر، به‌سمت راهبردی مبتنی بر ایجاد مناطق حائل در مرزهای لبنان، سوریه و غزه و اجرای عملیات نظامی مستمر علیه تهدیدهای پیرامونی حرکت کرده است؛ رویکردی که پولاک آن را به الگوی مرزهای امپراتوری روم تشبیه می‌کند و معتقد است تداوم آن مستلزم بسیج طولانی‌مدت جامعه، افزایش هزینه‌های نظامی و پذیرش فشارهای اقتصادی و اجتماعی است. افزون بر این، چنین سیاستی می‌تواند روابط اسرائیل با کشورهای غربی، به‌ویژه آمریکا، را فرسوده کند و میان الزامات امنیتی این کشور و حفظ پیوندهای بین‌المللی و ظرفیت نوآوری اقتصادی آن تنش ایجاد کند. در مورد ایران نیز، نویسنده تأکید دارد که جنگی که با هدف تضعیف جمهوری اسلامی و محدودکردن قدرت منطقه‌ای آن آغاز شد، ممکن است در صورت تحقق‌نیافتن اهداف بازدارندگی، نتیجه‌ای معکوس به بار آورد: حذف آقای علی خامنه‌ای و شماری از فرماندهان و مقام‌های ارشد، دست‌کم در کوتاه‌مدت به تغییر نظام منجر نشده و به ارزیابی پولاک، زمینه را برای قدرت‌گیری جریان‌هایی تندروتر و پذیرش ریسک‌های نظامی بیشتر فراهم کرده است. هرچند حملات، برنامه موشکی و پهپادی ایران را با وقفه و خسارت روبه‌رو کرده‌اند، تهران ممکن است با کمک روسیه و چین توان خود را بازسازی کند، از امکان اخلال در تردد نفتکش‌ها از تنگه هرمز به‌عنوان اهرم فشار بهره ببرد و بیش از گذشته به این نتیجه برسد که دستیابی به سلاح هسته‌ای می‌تواند مانع حملات آینده شود. جمع‌بندی پولاک این است که پیامد نهایی جنگ هنوز قطعی نیست، اما اگر ایران بتواند بدون تحمل هزینه‌ای تعیین‌کننده، کشتیرانی در تنگه هرمز را مختل کند یا کشورهای عربی خلیج فارس را همچنان در معرض حملات قرار دهد، ممکن است از جنگی که قرار بود قدرتش را محدود کند، با نفوذ منطقه‌ای بیشتر خارج شود. از این منظر، تشخیص زودهنگام این دگرگونی‌ها و اتخاذ سیاست‌هایی برای جلوگیری از تثبیت روندهای پرخطر، ضرورتی راهبردی برای آمریکا و دیگر بازیگران بین‌المللی خواهد بود. منبع: https://archive.ph/wpdiz لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

دنی سیترینوویچ، پژوهشگر مسائل ایران و خاورمیانه، با انتقاد از رویکرد فزاینده مبتنی بر توسل به گزینه نظامی در قبال ایران، معتقد است پیش از طرح این ادعا که جنگی دیگر اجتناب‌ناپذیر است، باید اهداف، هزینه‌ها و پیامدهای احتمالی چنین جنگی به‌روشنی مشخص شود. به باور او، تجربه دو کارزار نظامی گذشته که به سقوط حکومت ایران منجر نشدند، ضرورت بازنگری جدی در راهبرد اسرائیل را بیش از پیش آشکار می‌کند. سیترینوویچ با طرح این پرسش که آیا اساساً می‌توان از طریق حملات هوایی به تغییرات راهبردی پایدار در ایران دست یافت، تأکید می‌کند که صرف توانایی نظامی برای حمله، به معنای ضرورت استفاده از آن نیست. او می‌پرسد اگر دو جنگ پیشین نتوانسته‌اند تهدید ایران را از میان ببرند، چه تضمینی وجود دارد که جنگی دیگر به نتیجه‌ای متفاوت منجر شود؟ این پژوهشگر همچنین نسبت به هزینه‌های سنگین اقتصادی، امنیتی و انسانی تداوم درگیری‌ها هشدار می‌دهد و معتقد است میلیاردها شکل هزینه نظامی و آسیب‌های واردشده به زندگی روزمره شهروندان اسرائیلی، مستلزم بازنگری در اولویت‌های راهبردی این رژیم است. از نگاه او، پیش از آغاز هرگونه عملیات جدید، باید اهداف واقع‌بینانه جنگ، چگونگی دستیابی به آن‌ها و راهبرد خروج از درگیری به‌طور دقیق مشخص شوند. او در ادامه، خطر محاسبه اشتباه و تشدید ناخواسته تنش‌ها را از دیگر نگرانی‌های جدی می‌داند و هشدار می‌دهد که فعالیت‌های نظامی در شرایط آماده‌باش نیروهای ایرانی می‌تواند به برداشت‌های نادرست و واکنش‌های متقابل منجر شود؛ وضعیتی که احتمال لغزش به سوی جنگی گسترده‌تر را افزایش می‌دهد. سیترینوویچ با اشاره به تبدیل‌شدن حملات علیه ایران به الگویی تکرارشونده، معتقد است که در چنین شرایطی، به‌جای آنکه نیروی نظامی ابزاری برای تحقق اهداف راهبردی مشخص باشد، خود تداوم عملیات نظامی به راهبرد تبدیل شده است. به باور او، این روند نه‌تنها هزینه هر دور درگیری را افزایش می‌دهد، بلکه محدودیت‌های قدرت نظامی در ایجاد تغییرات پایدار را نیز آشکار می‌سازد. با این حال، او تأکید می‌کند که اسرائیل باید آمادگی نظامی خود را حفظ کند و در صورت حرکت ایران به سوی دستیابی به سلاح هسته‌ای، همه گزینه‌های موجود، از جمله گزینه نظامی را مورد بررسی قرار دهد. با این وجود، از نگاه وی، میان حفظ آمادگی و توان بازدارندگی نظامی با عادی‌سازی جنگ و تبدیل آن به رویکردی مستمر، تفاوتی اساسی وجود دارد. سیترینوویچ در پایان تأکید می‌کند که مسئولیت‌پذیری ملی مستلزم بررسی راه‌های جلوگیری از جنگی غیرضروری است، نه تلاش برای متقاعدکردن افکار عمومی به اینکه جنگی دیگر اجتناب‌ناپذیر است. به باور او، پرسش اساسی همچنان این است که اگر دو کارزار نظامی نتوانسته‌اند تهدید ایران را برطرف کنند، بر چه مبنایی می‌توان انتظار داشت که جنگی سوم، با هزینه‌هایی احتمالاً سنگین‌تر، نتیجه‌ای متفاوت به همراه داشته باشد؟ منبع: https://x.com/citrinowicz/status/2112619809259098345 لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis

روزنامه «معاریو» ودر گزارشی عنوان کرد که عربستان سعودی علی‌رغم برخورداری از یکی از بزرگترین بودجه‌های نظامی جهان و تجهیز به پیشرفته‌ترین تسلیحات و جنگنده‌های آمریکایی، در تقابل با حملات موشکی و پهپادی نیروهای یمنی به پایتخت و تاسیسات نفتی خود دچار بن‌بست راهبردی شده است. این ارزیابی تصریح می‌کند که نیروهای یمنی با اتکا به تولیدات بومی موشکی، پرتابگرهای متحرک، تاسیسات زیرزمینی و بهره‌گیری از پوشش مرزهای کوهستانی و صعب‌العبور ۱۲۸۷ کیلومتری، به رقیبی سرسخت و نفوذناپذیر تبدیل شده‌اند. در این گزارش تاکید شده است که اگرچه سامانه‌های پدافندی پاتریوت در رهگیری اهداف در مناطق محافظت‌شده موفقیت نسبی داشته‌اند، اما گستردگی بیابان‌های عربستان، پراکندگی تاسیسات حیاتی شرکت «آرامکو» و استفاده یمنی‌ها از تاکتیک حملات انبوه و پهپادی، دفاع همزمان از تمامی مناطق را از منظر لجستیکی غیرممکن ساخته است؛ چالشی که در کنار کمبود شدید موشک‌های رهگیر و نیاز ریاض به تقسیم منابع پدافندی خود در جبهه‌های متعدد (از جمله عراق و سایر مرزها)، ناکارآمدی برتری هوایی سعودی‌ها را کاملا عیان کرده است. در بخش دیگری از این ارزیابی و در تبیین استیصال دیپلماتیک و نظامی ریاض، این رسانه با طرح ادعاهایی درباره نقش بازیگران خارجی خاطرنشان می‌کند که در شرایطی که واشنگتن کمک‌های خود به ریاض را صرفا به پشتیبانی‌های غیرمستقیم اطلاعاتی محدود کرده و همزمان ادعا می‌شود که ایران کمک‌های پیشرفته اطلاعاتی و تاکتیکی در اختیار یمنی‌ها قرار می‌دهد، «دونالد ترامپ» در پیشنهادی غیرمنتظره از عربستان خواسته است تا برای مقابله با این حملات از رژیم اسرائیل کمک نظامی دریافت کند؛ پیشنهادی که ریاض علی‌رغم داشتن روابط امنیتی پنهان با تل‌آویو، تاکنون از واکنش علنی به آن خودداری کرده است. این گزارش در نهایت می‌افزاید که عربستان در پی تحمل تلفات سنگین ناشی از ضربات دقیق یمنی‌ها به فرودگاه‌های بین‌المللی و شهرهای جنوبی خود نظیر نجران، برای تامین امنیت خود دست به دامن کشورهایی چون ترکیه، پاکستان، مصر و دولت‌های اروپایی شده است؛ وضعیتی که به باور کارشناسان، در نهایت رهبران سعودی را ناگزیر خواهد ساخت تا در برابر ابتکار عمل و تاب‌آوری نیروهای یمنی، به دنبال یافتن یک راهکار و برون‌رفت دیپلماتیک باشند. منبع: https://www.maariv.co.il/news/world/article-1378771 لینک عضویت در کانال مشکات اندیشه: تلگرام: https://t.me/meshkatanalysis بله و ایتا: @meshkatanalysis