𝔹𝕚𝕓𝕝𝕚𝕠𝕡𝕙𝕚𝕝𝕖𝕤' 𝔻𝕖𝕟

‍ ادبیات پادآرمانی یا Dystopian Fiction🍇 پادآرمان‌شهرها از جهانی حرف می‌زنند که قرار بوده بهتر، منظم‌تر و عادلانه‌تر باشد، اما در عمل، آزادی، فردیت و حتی حق فکر کردن را از انسان گرفته‌اند. در این داستان‌ها، حکومت‌ها و نظام‌های اجتماعی معمولا به اسم امنیت کنترل زندگی آدم‌ها را به دست می‌گیرند. • ما، یوگنی زامیاتین | We

در شهری شیشه‌ای و کاملا ریاضی‌وار، انسان‌ها دیگر نام ندارند و با شماره شناخته می‌شوند. زندگی همه بر اساس برنامه‌ای دقیق تنظیم شده و آزادی چیزی جز یک بیماری خطرناک نیست. زامیاتین با ما یکی از نخستین نمونه‌های بزرگ ادبیات پادآرمانی مدرن را نوشت.

• ۱۹۸۴، جورج اورول | Nineteen Eighty-Four

اینجا حتی فکرهای آدم هم می‌توانند جرم باشند. حکومت همه‌جا حضور دارد، تاریخ را بازنویسی می‌کند و با برادر بزرگ شهروندان را دائما زیر نظر دارد.

• دنیای قشنگ نو، آلدوس هاکسلی | Brave New World

در جهان هاکسلی، مردم مجبور نیستند ناراضی باشند. حکومت کاری کرده که اصلا دلیلی برای ناراضی بودن نداشته باشند. انسان‌ها از پیش تولید و طبقه‌بندی می‌شوند، سرگرمی همیشه در دسترس است و دارویی به نام سوما هر احساس ناخوشایندی را از بین می‌برد.

• فارنهایت ۴۵۱، ری بردبری | Fahrenheit 451

در این جامعه، کتاب‌ها ممنوع‌اند و آتش‌نشان‌ها به جای خاموش کردن آتش، کتاب‌ها را می‌سوزانند. مردم آن‌قدر در سرگرمی‌های سطحی و صفحه‌های نمایش غرق شده‌اند که دیگر حوصله فکر کردن ندارند.بردبری پادآرمان‌شهرش را با ترس از از بین رفتن مطالعه، تفکر و کنجکاوی ساخته است.

• سرگذشت ندیمه، مارگارت اتوود | The Handmaid’s Tale

در جمهوری گیلیاد، زنان تقریبا تمام حقوق فردی خود را از دست داده‌اند و جامعه بر پایه نظامی مذهبی و تمامیت‌خواه اداره می‌شود. زنانی که توانایی بارداری دارند به ندیمه تبدیل می‌شوند و بدنشان به ابزاری برای تولید نسل بدل می‌شود. یکی از ویژگی‌های ترسناک کتاب این است که نشان می‌دهد چگونه می‌توان کنترل بدن انسان را با ایدئولوژی توجیه کرد.