زنجیر های خونین⛓

خیلی رندوم:

میخوام از چنلای اضافه لفت بدم

و آمار بیاد دستم

اهالی عمارت، درود .

اتاقی با پرده‌های سنگین گاه، بادی از ذهنم می‌وزد و پرده‌ها و میرقصانه سایه‌هایی بر دیوار میسازد روانم و از دست دادم کودکی گم‌شد ام در کوچه‌ی ذهنم، دختری با مشت‌های گره‌کرده بر دیوار های قبر میکوبد دریایی با جزر‌ومَدِ نامرتب گاه، آرام است و آینه‌ای برای ماه، گاه، طوفانی می‌شود و قایقِ خردِ "من" را به صخره‌ی "غم" می‌کوبد و من ملوانِ بی‌تجربه‌ی این آب‌های تیره، گاه پارو می‌زنم، گاه، تنها به ستاره‌های غریبه خیره می‌شوم. گاه تصمیم به خودکشی روانِ من است این کتابی است با ورق‌های چسبنده. بعضی صفحات، روشن و خوش‌خط، بعضی، پر از خط‌خوردگی‌هایِ جوهرِ قرمز. و منِ کنونی، مدام ورق می‌زند، می‌خواند، در بعضی خط‌ها توقف می‌کند، بر بعضی صفحات اشک می‌ریزد، و بر گوشه‌ی برخی، با مدادی محو، یادداشتی برای "منِ فردا" می‌نویسد "از اینجا با احتیاط عبور کن اینجا چاله‌ی احساس است. اینجا پلِ تفکر خراب است. اینجا، خطرناک منی که گوش ندادم و مردم گل‌های امیدم به علف‌های هرزِ درد تبدیل شده‌اند. قلمی دیگر برای نوشتن درد ها روانِ من، در نهایت، خانه‌ای است همیشه در حال ساخت. من، بنّایی خسته‌ام که روزها دیوار می‌کَند، و شب‌ها با غمش رویا

زودتر جوین شید.. پارت بعدی فیکشنو #امشب آپ میکنیم

اتاقی با پرده‌های سنگین گاه، بادی از ذهنم می‌وزد و پرده‌ها و میرقصانه سایه‌هایی بر دیوار میسازد روانم و از دست دادم کودکی گم‌شد ام در کوچه‌ی ذهنم، دختری با مشت‌های گره‌کرده بر دیوار های قبر میکوبد دریایی با جزر‌ومَدِ نامرتب گاه، آرام است و آینه‌ای برای ماه، گاه، طوفانی می‌شود و قایقِ خردِ "من" را به صخره‌ی "غم" می‌کوبد و من ملوانِ بی‌تجربه‌ی این آب‌های تیره، گاه پارو می‌زنم، گاه، تنها به ستاره‌های غریبه خیره می‌شوم. گاه تصمیم به خودکشی روانِ من است این کتابی است با ورق‌های چسبنده. بعضی صفحات، روشن و خوش‌خط، بعضی، پر از خط‌خوردگی‌هایِ جوهرِ قرمز. و منِ کنونی، مدام ورق می‌زند، می‌خواند، در بعضی خط‌ها توقف می‌کند، بر بعضی صفحات اشک می‌ریزد، و بر گوشه‌ی برخی، با مدادی محو، یادداشتی برای "منِ فردا" می‌نویسد "از اینجا با احتیاط عبور کن اینجا چاله‌ی احساس است. اینجا پلِ تفکر خراب است. اینجا، خطرناک منی که گوش ندادم و مردم گل‌های امیدم به علف‌های هرزِ درد تبدیل شده‌اند. قلمی دیگر برای نوشتن درد ها روانِ من، در نهایت، خانه‌ای است همیشه در حال ساخت. من، بنّایی خسته‌ام که روزها دیوار می‌کَند، و شب‌ها با غمش رویا