پنجره…

میدونید چرا کفشو نوشتم؟ چون پاییز زمستون های اونجا بادهای خشکی داره زمین هم خشکه بچه ها اغلب کفش ندارن یا دمپایی هاشون پاره ست این بیشترین خواسته شون بوده توی این مدت…

این روزها خیلی دارم به مهر ماه بچه ها فکر میکنم به نظرتون دوباره نوشت افزار تهیه کنیم؟

خیلی خوشحالم که نور پنجره به زندگی هاتون می تابه خوشحالم که دعاهاتون اجابت میشه 💛🌻

پرونده ی کمک به مادر عزیزمون یا آخرین واریزی بسته شد آخرین واریزی از طرف کسی که همیشه و همه جا همراه پنجره بوده و هیچ وقت مهربونیشو دریغ نکرده ممنونم از همگی مرسی که روشنی راهید 🤍🌻

جمعه تون بخیر خیلی خوشحالم که هنوز پنجره ی کمک به یکی از مادرها رو نبستید 🤍🌻

نیم ساعت پیش پیام دادند و گفتند: یه مبلغی واریز میکنم، میشه دعا کنید که مشکلم حل بشه؟ چون فقط خدا می تونه مشکلمو حل کنه… مهربونی شو به حساب مادری واریز کردم که صبح احساس می کردم کاش می تونستم بیشتر کمکش کنم… مهربونی همین شکلیه، زنجیر به زنجیر… دست به دست… قلب به قلب… من ایمان دارم که ناامیدی پایان داره، حتی اگر مشکل بزرگ یا کوچیک باشه… و میشه شما هم دعا کنید که مشکلشون حل بشه؟ چون که قلبتون از خداست…🤍🌻

سلام هم پنجره ای ها…. امروز یه مهربونی آبی داشتیم از دوستی که توی دریا کار میکنه و به گفته خودش به محض رسیدن به ساحل دلش برای پنجره تپید… کمک هزینه ها رو به دو مادر که بچه ی بیمار دارند ، واریز کردم 🤍🌻

انگار که تیله زندگیمون تو یه چاله گیر کرده…

اگه نذری دارید یا دلتون برای رسیدن حاجتی میکنه یا قلبتون میخواد مهربونی کنه فرقی نمیکنه با چه عنوان و چه مبلغی اما بدونید که اینجا و توی پنجره این مهر نصیب کسایی میشه که همیشه از دنیا بی مهری دیدن 🤍

من قبلا واریزی ها رو نمی ذاشتم توی گروه اما از این به بعد هر کمکی چه بزرگ و چه کوچیکو به اشتراک میذارم مهربونی باید تکثیر شه🤍

لطف همیشگی هم پنجره ای ها که کمک دو مادر شد 🤍

امروز این پستو گذاشتم و امشب اینجا بمبارون شد… ما حق خورده شده ی کدوم انسانیم که سرنوشت تا این اندازه با ما سخت دله؟

⁨ ⁨ ⁨ حالا انگار سال‌های سال و قرن های طولانی از این روز گذشته، روزی که چند ماه بعد از جنگ دوازده روزه، کنار ساحل عمان ایستاده بودم و فکر می کردم که کدوم مرزهای جغرافیایی می تونه یک انسان رو تا این اندازه دیوانه و مبتلا کنه؟ که وطن چه واژه ی سنگینیه که روی دوش های ما افتاد… هر بار که در امتداد این ساحل قدم می زدم، زندگیم در تعریف تازه ای از سرنوشت بود و حالا فکر میکنم اگه پاهامو دوباره در آب های زلالش فرو ببرم، قلبم تا چه اندازه خواهد لرزید ؟ دلم برای عطر شور دریا و اسکله های ممتد و پر از نور تنگ شده و آیا دوباره به همین شکل خواهد بود؟ نمیدونم که مرد نوازنده کجاست و آیا دختر بچه ای که به دنبال سنگ ها می دوه، از دیدن جام جهانی و بردهای آرژانتین خوشحاله یا نه ، فقط می دونم که در غروبی شگرف من نظاره گر این شکوه بی نهایت بودم!⁩

زندگی من به بچه ها گره خورده، به چشم هاشون به قلب هاشون به قصه هاشون… فرقی نمیکنه که کجای این شهر و کشور باشن، فرقی نمیکنه که آشنا باشن یا غریبه ، فرقی نمیکنه که تو چه موقعیتی و تو چه حالی زندگی بکنن…بچه ها همیشه برای من مثل یک رسالتن.موجوداتی که آینه ی درون ما هستند از دورانی که رنج هستی، روحمونو آلوده نکرده بود… هر وقت که کنارشونم، جهانم به اندازه ی پاکی روحشون، پر از نور میشه…بیشتر وقت ها میزارم اونها زندگیو پیش ببرن، دستمو بگیرن و منو تا افق آرزوهاشون پیش ببرن، تو این وقت ها بهم تکیه میکنن، واسم حرف می زنن و من براشون میشم یه منجی، یه همراه، یه دوست که ارزوهاشونو دیده، لمس کرده و کمکشون میکنه تا برآوردش کنن… و شاید تو همه ی این احوالات و قصه ، بچه های فرشته م، یعنی بچه های مبتلا به فلج مغزی که خیلی هاشون قادر به صحبت کردن، به حرکت کردن نیستن متفاوت تر از همه ی دنیا باشن… بچه هایی که ما با چشم هامون با هم حرف می زنیم، گوش می دیم، در آغوش می گیریم و عشق می ورزیم….⁩

⁨ ⁨ جوون تر از یه نخل تازه ریشه زده بود، که به مردی حدودا ۳۰ سال بزرگتر از خودش شوهرش دادن، دنیا باهاش هیچ وقت نرقصیده بود، رنج دنیا سلامتیشو ازش گرفت، آرزوها و رویاهاشو…حتی سر پناه کوچیک زندگیشو. در کنار خدمات دیگه ای که بهش ارائه دادیم، دلش یه اشپزخونه می خواست شبیه بقیه زن های دنیا…جایی که بتونه بغض هاشو قورت بده اما صبور و فداکار با همون دست های خالی برای بچه هاش غذا بپزه، سفره بندازه…🤍🌻

⁨ یادمه وقتی می خواستیم به بچه ها هدیه بدیم، به خانم مظفری گفتم: دلم نمیخواد که همینجوری ساده اهدا کنیم، دوست دارم کادوشون کنیم، بچه ها باید ذوق کنن، حدس بزنن، کاغذ کادو رو پاره کنن، دلم میخواد بدونن که این یه هدیه ست…یه هدیه از طرف کسایی که دوسشون دارن 🤍🌻

با آخرین پرداختی به مددجو… این کمپین بسته شد. ممنونم که همراه بودید و شادی بخشیدید قدر دان تک تک تون هستم 🌻🙏🏻

ادامه واریزی به مددجو واقعا نمیدونم چی بگم… ممنونم که به پنجره نفس می بخشید چند نفر از عزیزان واریزی داشتند اما به من پیامی ندادند، وظیفه خودم میدونم از همراهی و مهربونی سبزشون تشکر کنم 🌻

ممنونم که همراه پنجره و کنار قلب آدم‌هایی هستید که بهتون نیاز دارند 🤍 فرقی نمیکنه که کمک تا چه اندازه باشه، همین مهربونی بی سبب و همین اقدام خیرخواهانه، مرحم بزرگی روی رنج هاشونه… (برای عزیزانی که کمک کردند، اسکرین شات رو کامل می فرستم اما چون اینجا تعداد بیشتری هستیم، حریم خصوصی مددجو رو رعایت می کنم🌻)