درباره تنهایی، ته‌نشینی و موز

برای کارگاه شنبه که تسهیل‌گرشم داشتیم ماکت می‌ساختیم. گفتم کاش به همین راحتی تا زدن و چسبوندن این خونه، یه خونه برای خودم می‌ساختم.

نی‌نی نرمالوی خوش خنده نازم نجات بخش

در وضعیت "دوست ندارم بمیرم ولی اگه ماشین بهم بزنه ناراحت نمی‌شم" هستم.

بعد از اینکه با کلی جیغ و داد اسپری رو کردم تو حلق سوسکه و جون داد، خودم نشستم براش زار زدم. ببخشید که کشتمت. همینقدر شکننده‌ام.

رویاها رویاها رویاها *مارینا تسوتایوا ترجمه محمد مختاری

هر ایرانی یک عکس ماه خونین در همه جا.

آخیش خونه تمیز. آخیش مامان نرم. آخیش چایی سماوری. آخیش خواب بدون حشره.

دیگه تو ماشین در حرکت و جاده بهتر از این نمی‌شد

وقت گرگینه شدنه

بزرگ شدم یه جایی خونه می‌گیرم که آسمون داشته باشه و یه خونه‌ای می‌سازم که سقفش شیشه باشه. با زنم.

خیلی باحاله انگار همه حالت‌های چرخه ماه رو داری تو یک شب می‌بینی

بعضی وقتا از اعماق قلبم از تهران متنفر میشم. متنفر

هیچکس پایه نبود و ترجیح دادم از خونه بزنم بیرون آواره جاده بشم ولی تو اون خونه تنهایی ماه گرفتگی رو نبینم.

اگه میرید ماه گرفتگی ببینید منم ببرید.

سالگرد اتمام کتاب در راه جک کرواک شده، کتاب مقدس من. به همین مناسبت شروع می‌کنم زبان اصلیش رو ری‌رید می‌کنم.