همنای

مرا نصیب، غم آمد، به شادی همه عالم چرا که از همه عالم محبت تو گزیدم #مهرداد_اوستا @hamnaay

من اگر زن بودم آیا تو می‌شدم؟ #رضا_براهنی @hamnaay

«آدم باید مراقب چیزهایی که درست می‌کند باشد. اگر سوپاپ یک موتور را درست کنی، اما یاتاقان بسته باشد، همچنان کار می‌کند اما فشار بیشتر می‌شود.» شرمن به صورت متعجب داگلاس نگاهی انداخت. «اگر یک کویر را پرِ آب کنی، احتمالا یک دریا را خالی کرده‌ای. درست کردن، کار پیچیده‌ای است.» داگلاس پرسید: «خب، حالا ما باید چه کار بکنیم؟» شرمن گریه‌اش گرفته بود. اشک از روی گونه‌اش می‌لغزید، زیر چانه‌اش پیچ می‌خورد و توی یقه‌ی باز پیراهن آبی آسمانی‌اش می‌افتاد. داگلاس نگاهش می‌کرد. باورش نمی‌شد او همان مردی باشد که آن همه چیز را درست کرده، آن همه وسیله، آن همه رابطه‌های انسانی و آن همه کار و نگرانی و دغدغه، حتی زن مرده‌ای را هم زنده کرده بود. شرمن چشمهای اشک‌آلودش را بالا آورد و به داگلاس نگاه کرد: «من آن دریای خالی هستم.» #پرسیوال_اورت @hamnaay

سنگ‌دلا! ستم‌گرا! آفت جان کیستی؟ #خاقانی @hamnaay

این نامه هنوز به دست او نرسیده و من چه دیوانه‌ام که دارم از این نامه‌ی بی‌خبر، احوال «او» را می‌پرسم. با آن حرف می‌زنم، می‌خندم و می‌گریم. #منوچهر_نیستانی @hamnaay

تا شویمت از آن گل عارض غبار راه ابری شدم ز شوق، که اشکی ببارمت #شهریار @hamnaay