اَلِف‌اَلِفبای‌جُنون

مزار خلوت شده بود کم کم مردم داشتن میرفتن و به اون شلوغیه قبل نبود، از بین مزارها حرکت کردم، قدم زدم، زیرلب حرف زدم هم باخودم هم با اونا، بی‌کلامه قصه پریا هم پلی کردم، کار همیشگیم بود، از ورودی تا مقصدی که دارم بین مزارها قدم بردارم. شبا که میری رو قبرا گاهی شمع روشنه، یا یه چراغ قدیمی زرد روشنه، هوا خنک شده دیگه اما هنوز بارون نمیاد، تا مقصد اصلی، مقصدهای دیگه ای هم داشتم و هرجا توقف ریز میکردم و بانگاهم حرف میزدم با چهرشون، پامیشدم و خداحافظی مختصری میکردم و میگفتم ببخشید بیشتر نمیمونم دل تو دلم نیست برم پیش فلانی، یا میگم فلانی منتظرمه. به خیالم جوابمو میدن، حالا شاید جوابمو ندن اما میشنون که، با قدم های کوتاه و یه بطری آب میرسم سر مزار همون فلانی که گفتم، بدون سلام انگار که باهاش قهرم میشینم مزارشو آب میزنم آشغالای دورسنگ رو جمع میکنم اونطرفارو ترتمیز میکنم، با یه عذرخواهی از سنگ مزار کناریش میشینم و باز نگاه میکنم، نمیدونم اصلا اون وقتایی که باید حرف بزنم حرفم نمیاد، تو ذهنم دارم حرف میزنما اما به زبون نمیان، چنددقیقه ای به چهره خندان و آرومش خیره میشم، یادم میاد از هشت و نُه سال پیش هروقت میومدم دلم سنگین بود و خودمو خالی میکردم، اما حالا انگاری یکم بزرگتر شدم، میخوام بگم اما روم نمیشه، میخوام گریه کنم اما دلم نمیاد فکر کنه هروقت مشکل دارم میام پیشش. چشامو از چهره آرومش میارم پایین و از اسم حک شده روی مزار شروع میکنم به خوندن، جهادگرشهید صدیقه رودباری شهمیرزادی. فرزند رحیم، اولین خواهر شهید در جهادسازندگی ولادت ۱۳۴۰ شهادت ۲۸ مرداد ۱۳۵۹ بلند شدم و به خودم اومدم، نطقم باز نشد و بدون حرف دارم میرم، اما اون که میدونه، حتما باید به زبون بیارم؟ مثل همیشه موقع رفتن دستمو تکون دادم به نشانه خداحافظی و حرکت کردم. زیر لب میگفتم صدیقه مراقبم باش، صدیقه مراقبم باش، من هنوز بچم، مراقبم باش..

_ص.ش