𝒆𝒅𝒊𝒊𝒕𝒐𝒓𝒎𝒂𝒉𝒊𝒊"

اگه چیزی که حقته رو نگی، چیزی که حقت نیست رو میشنوی.

حداقل میدونم آدمی نیستم که بشه هیچوقت فراموشش کرد.

‏یهوی رفتن رو از پیش آدم‌هایی که فکر میکنن هیچوقت نمیرید یاد بگیرید.

کارد بزنی ازم اضطراب و تپش قلب می‌ریزه بیرون.

نمیدونم، باید درباره‌ش بخوابم.😴

می‌خوام یه قرار بذارم با خودم آشتی کنم، خیلی دارم خودمو اذیت می‌کنم.

هی به این مغزم میگم: خاطرات بعضیا رو ببوس بذار کنار! نمیفهمه! میبوسه محکم‌تر بغل میکنه...! :)

ولی بچه ها شاید رازش اینه ک نباید بزاری دنیا بفهمه یه چیزایی خیلی میخوایی....)

متاسفانه همیشه اونقدی که من برای دوستام دوستم، دوستام برای من دوست نیستن.

اگه ازم بپرسی برنامه‌م برای آینده چیه، تا خود همون آینده گریه می‌کنم.

نیاز به یک بغل طولانی دارم که تا خودم جدا نشدم طرف عقب نکشه.

دیگه دختر کوچولوی درونم برات ذوقی نداره.

تهش همه چیز با جمله‌ی "زندگی همینه دیگه کاریش نمیشه کرد "به ادامه منجر میشه.

الان باید از پس زندگی بربیام،بعدا یادم بنداز که برات تعریف کنم.

من دیگه بهش فکر نمیکنم،ایدی اینستاشو هرروز سرچ میکنم.😁

نمیدونم، شاید اگه برم موهامو خیلی کوتاه کنم همه چیز بهتر شه :)

صدای زیاد اذیتم میکنه ، نور زیاد سردرد میاره ، شلوغی رو بیشتر از یه تایم نمیتونم تحمل کنم ، همزمان دلم می‌خواد آدم های جدید ببینم و همزمان تجربه ی معاشرت های قبلی جلوی چشمم میرقصه ، برند ها و خرید به جذابیت قبل نیست برام و… نکنه گم شدم !

‏بی‌صبرانه منتظر پاییزم. ‏روزای کوتاه، ساکت، خُنک، خیابونای زرد و نارنجی، قهوه زیر بارون.