"𝐷𝑂𝑁'𝑡. ᷤ ⷨ ⷪ ᷜᷜ ⷷ𝑂𝐹𝐹𝐼𝐶𝐸𝑅؛"

چیو باور کنم من از تو..

این طور به من نگاه نکن ... این چشم‌های تـــو بالاخره؛ مرا وادار به یک خبطِ بزرگ در زندگی خواهد کرد آن‌گاه؛

باشد که بخندم و تو ندانی که مُرده ای!

تمام روز ها را به هنگامِ برگشتن خواهم نوشت؛ زادهٔ غم میانِ حصارِ خطوطِ دفترم مینویسم،تفنگ؛ و آن‌گاه تمام واژگانِ متعلق شده به تو را، گروگان خواهم گرفت و تا تو نیآیی؛ هیچ شعری حق انتشار ندارد... پشت خنده های تلخت، کسی به آن ظرافتِ لب ها شک نکرد و من؛ هر بار که رفته بودم از دوست داشتنت دست بردارم، هوا ابری شد و دیدم که دلیلی ندارد... پیچِ قصه را برگردان خواهم نوشت که ناچار به تو دچارم و اتفاق می افتد که در ماجرا؛ تو همان شاه پریانی باشی که با جهانم کنار می آیی. و من مَرد قصه ‌گو‌ام، که نوشتن از تو کار من است

کلماتی که واهمه‌ای از زنده ماندن، ندارند...

از میان پلکهای نیمه باز خسته دل نگاه کن: به مثال موجها تو از کنار من دور می‌شوی... باز دور می‌شوی. روی خط سربی افق؛ یک شیار نور می‌شوی. و آنکه نمیداند تو؛ آنچه را که وانمود میکنی از یاد برده‌ای،و واژه به واژه‌اش را از بَری؛.. من نیستم