"𝐷𝑂𝑁'𝑡. ᷤ ⷨ ⷪ ᷜᷜ ⷷ𝑂𝐹𝐹𝐼𝐶𝐸𝑅؛"

من همانم که در حسدِ خواستنش خاک به پا می‌کنی و در مقابلش تخس نگاه می‌کنی. تو همانی که سرِ سودا دارد،من همانم که شده‌ای شیدایش. پادشاهِ قبیله کفتار زده‌ات هستی و توهمِ فرمانروایی گرگان را داری در حالی که پوزخندِ تمسخُرَت را به گرگانِ اطرافِ من می‌اندازی. جنون دست داده به روحِ آغشته به لجنت که چنین چنگ به تنِ مرده‌ی انسانیت می‌زنی. کم واق واقِ سگِ هار را تقلید بِنَما که تهش خونی حلالت بُکنیم.

ثانیه ها قولِ شَرف داده بودند، بعد از من به تو که با اِشتیاقی ساختگی، بی اعتنا به کلماتِ آبی رنگی که ماننده کارد بر رویِ شانه هایم فُرود می آوردی، بگذرند و این حرکات.. همگی برای خُرد کردنِ تو طراحی شده‌اند. حاضر نبودم بعد از اینکه چِشمانت خاکستر وجودم را خاکستری خطاب کرد، بُنیه‌ام از فَرطِ جنون تحلیل رَوَد و این نقشه ها... تماما برای به دام انداختن تو خَلق شده‌اند. حَلقه های موی مِشکی‌ات، اغواگرانه بر رویِ پیشانی ‌ات ریخته بودند و برای من اندشیدن به وقایع گذشته نوعی از دیوانگی بود و این خاطرات... احتمالا برای نابود کردن تو نوشته شده‌اند. شاید عاشقی تصور شَوَد اما برای آنکه ترس و وحشتم از وابستگی ‌ات رها شَوَد، دست به کار های خوبی نمیزدم و این سردرگُمی ها... اجبارا برای شکنجهٔ تو به دستِ زمان، عادت شده‌اند ‌باران خوردهٔ جان ناچارم که نامِ تو را حتی از شعری که مال توست حذف کنم و این ناتوانی... مکررا برای لبریز شدنِ سکوت تو در یأسی کُشنده سروده شده‌است. اگر به ناگه فردا روزی لب هایت بر رویِ حرارت فکِ دیگری قرار گرفت به او بگو؛ که من همانِ قاتلِ فتنه گَرِ رویای نیمه شبِ تو ام... و تو...

غمی که به اختیار، سرکشیدمت

_

پرسیدی‌ام از عشق و جوابی نشنیدی بشنو! که سزاوارِ سکوت است سؤالت...

نوشته بود:"نبودنت سخت‌ و دشوار است، اما بودنت هم دیگر هیچ‌چیز را درست نمی‌کند." ولی من می‌گویم اگر بودی همه‌چیز زیبا‌تر بود؛ انگار وجودت به زندگی طعم خوشبختی می‌بخشید.

عاشق کُشِ زیبایِ مغرورِ دلم

نگرانت شدم؛ وقتی یه شهر همه ماتت شدن