𝗪𝗜𝗡𝗚𝗦
Open in Telegram
INTP, Gemeni, 17 Developer | Content Creator One Day I'll disappear and become rich and better. Talk here:https://t.me/SonicFields/9307
Show more149
Subscribers
No data24 hours
-27 days
-430 days
Posts Archive
149
بلکه خیلی چیزهای دیگه هم هستن که قرار بود تجربه کنم ولی تجربه نکردم
چون کلی زندگیم یه نرد بودم
149
Repost from 𝑼𝒌𝒊𝒚𝒐 ꍈ
میخوام برای یکسری از دوستان فرق “عادی سازی” با “فعالیت ساده” رو توضیح بدم.
از یه جایی به بعد باید قبول کنیم که «عادی سازی» دیگه یه لغزش زبانی نیست، یه خیانت فعاله. عادی سازی یعنی دیدن فاجعه و براش تم رنگین کمونی گذاشتن. یعنی تو اوج کثافت، پست گذاشتن با کپشن فان، تو کانالها یا پیجها «پست فان یا حتی کریه» گذاشتن بدون موضع، بدون توجه، بدون حتی یه ذره خجالت. یعنی هر روز یه تیکه از بی شرفی رو بسته بندی کنی، شیک و تمیز تحویل بدی و بگی: «ما فقط داریم پستمون رو میذاریم». نه عزیزم، این روند کارش نیست؛ بی حسی تزریق کردنه. داری زشتی رو به عادت تبدیل میکنی، خون رو به عدد، جنایت رو به محتوا. این همون جاست که آدم تبدیل میشه به حیوون؛ با لبخند، توی پوست یک انسان.
فرق «فعالیت ساده» با «عادی سازی» زمین تا آسمونه، ولی بعضیا خودشونو به کوچه علی چپ میزنن. فعالیت ساده یعنی کاری بکنی که کمکی بکنه، حتی کوچیک؛ یعنی موضع داشته باشی، حتی اگه برات پرهزینه باشه.
• عادی سازی یعنی طوری رفتار کنی که انگار همه چی طبیعیه، فقط «وضعیت فعلیه». بدون توجه به تمام خونهایی که ریخته شده.
• فعالیت یعنی بگی این غلطه، این غیرقابل تحمله، این باید متوقف بشه. اما در کنارش با یک محتوا ساده و بدون توهین به هیچ قشر و خونی ادامه بدی.
• عادی سازی یعنی بگی «تحمل شادی بقیه رو ندارید؟»، «الان نیاز داریم به شادی»، «ناراحتم اما دلمون برای فعالیت کردن تنگ شده».
• فعالیت یعنی خطر کنی؛
• عادی سازی یعنی خودتو بیمه کنی.
• فعالیت یعنی مخاطب رو بیدار کنی؛
• عادی سازی یعنی خوابآور پخش کنی.
این روزا کانالها و پیجها شده قبرستون اخلاق. هرکی یه بیل دستشه، ولی هیچکس قبول نمیکنه داره خاک میریزه. پست میذارن، ریاکت میگیرن، و حتی یکسری موجودات (که حتی دلم نمیخواد اسمشون رو حیوون بذارم) میان و زیر پستهاشون کامنت میذارن. بعد شب راحت میخوابن چون میخوان «شاد» باشن. رسانهای که دندون نداشته باشه، فقط با لثه له میکنه و قورت میده. وقتی هر جنایتی با لحن خونسرد و واژههای بی وجدان روایت میشه، یعنی جنایت برنده شده. وقتی فاجعه تبدیل میشه به روال، یعنی شما شکست خوردید، حتی اگه فالوور یا سابسکرایب یا ممبر یا هر کوفت دیگهای، بالا رفته باشه.
عادی سازی، بی طرفی نیست؛ طرفِ وضع موجود ایستادنه. بی طرفی تو لحظهی ظلم یعنی طرفِ ظالم بودن. و اونایی که هی تکرار میکنن «ما فقط داریم توی این همه غم سعی میکنیم خوشحال باشیم» یا دروغ میگن یا نفهمیدن کارشون چیه یا حتی بهونه میارن که توی این اوضاع آدم باید شاد باشه یا فقط بجای اینکه از ننشون زایده شده باشن از پدر به دنیا اومدن.
خب البته، من، تو، ما و حتی اونها لیاقت شاد بودن رو داریم. اما آیا درسته وسط مجلس ختم دیگران بجای گریه و زاری کردن کلِ بکشیم و برقصیم؟
محتوا گذاشتن بدون موضع، بدون خط قرمز، بدون نه گفتن، بدون نشون دادن حتی کمی غم، بدون آگاهسازی، بدون نشانهی همدردی و همدلی، فقط تمرین بی حسی و بی سوادیه. این دیگه نادانی نیست، وقاحت حرفهایه.
اجازه بدین براتون چنتا مثال بزنم:
عادی سازی: - کسی که با یک تسلیت ساده، به فعالیت خود جوری ادامه میده که انگار همه چی خوب، خوش و خرمه. - کسی که پست های فان، پورن، اندازهی آلت تناسلی فلان کارکتر و… میذاره. - کسی که چنل یا پیچش فقط بر پایه سرگرمی ساخته شده و بیخیال به ساخت محتوا برای سرگرمی ادامه میده. - کسی که توی این اوضاع حتی به تبلیغات و فروش ممبر، فالوور ادامه میده.
فعالیت ساده: - کسی که آگاهسازی، آشکارسازی، تسلیت گفتن، ابراز غم و… رو انجام میده اما در کنارش به فعالیت خودش هم (توی هر موضوعی) می پردازه. - کسی که درآمد کلیش از چنل یا پیجشه. (مثل شاپها) - کسی که بخاطر قطعی نتها توی ضرر تمام بوده.و در آخر باید بگم، ما توی تمام این سالها که رنجها و سختیهای زیادی متحمل شدیم، با همین «عادی سازی» تمام اون سختیها برامون تبدیل به یک چاییِ ساده توی شروع صبحمون شده. اجازه ندین بیسوادی بیشتر از این بر ما چیره بشه و به استفاده از واژهی «ایرانی جماعت همیشه بدبخته» ادامه بدیم.
149
Freedom should be a human right. I hate being limited and not being able to pursue my dreams. What’s the point of living if you’re not actually living your life?
