“مـیـم

یکی از سخت ترین قسمت های نشدن، اینه که میبینی برای بقیه چه قدر راحت میشه، درحالی که تو تمام تلاشت رو داری میکنی و باید حسرت بخوری.

به تایپ نه ولی،به دل نشستن اعتقاد دارم.

یه روزی اونی که دوسش داری دوست نداره؛ چون یه‌روزی اونکه دوسِت داشتو دوست نداشتی.

زندگی به کامِ حرومزاده هاست، نه من و شما ‌

از لحاظ روحی واقعاً نیاز دارم بمیرم ولی خب بازم برای فردا آلارم می‌ذارم.

شما میتونی از زندگی من بری، میتونی گوستم کنی، میتونی تو سختی‌ها ترکم کنی، میتونی بشاشی رو قول‌هایی که دادی، میتونی فاصله بگیری، میتونی سرد بشی و حتی میتونی واسم جایگزین پیدا کنی. باورکن ناراحت نمیشم و به تصمیمت احترام میذارم. عزیزم من واقعا خستم و دیگه توان حفظ این روابط رو ندارم.

دارم زندگیم رو می‌کنم. تو یک لحظه وسط یک‌جای نامربوطی مثل بانک، یکهو قلبم فشرده می‌شه، همه‌چیز یادم میاد و غم. هرچی پیش‌تر می‌رم غم رو شدیدتر می‌فهمم. سابقاً چیزها برای غمگین شدن کافی بود و حالا فقط تصورِ چیزها برای غمگین شدن کافیه.

‌نمیدونم چه حکمتیه. خوش نمیگذره، چیزی هم پیش نمیره، ولی خیلی زود به زود هفته ها عوض میشن. خیلی سریعه. همه چی خیلی زوده.

من تقریباً همه چیز رو پذیرفتم ولی گاهی به خودم می‌گم کاش زندگیم همینه که هست نبود.

درموردش هرشب از خواب می‌پرم.

دروغ گفتن به من اضافه کاریه، چون من همینجوریشم باورتون ندارم.

من درسامو پیش یه سوپرافعی یاد گرفتم، باهام بازی نکنید.

وضعیت جوری شده که حتی به قول انگشتی هم دیگه نمیشه اعتماد کرد.