دوپامین.

نمیدونم شاید دوایِ دردِ من تو باشی.

ی جسم خسته و ی ذهن آشفته برام مونده.

آیا چشمانم برایت نگفته اند که چقدر تو را میخواهم؟

انگار یه کوه روی دوشمه و هر روز دارم جابه‌جاش می‌کنم.

دنیای من با دنیای این دنیا یک دنیا فرق داره..!

و گاهی می اندیشم که چه کسی خبر مرگ مرا به تو میدهد؟

تا وقتی پیگیرتم که ذوقتو دارم حالا دست خودته جون بدی به ذوقم ، یا کور کنی ذوقمو...

بکی دو تا نیست آخه درد این دلم چیزی نمیگه خیلی مَردِ این دلم!

من دوام اوردم،باز هم دوام میارم ولی دلم میخواست معنی زندگی ام چیزی بیشتر از دوام اوردن باشه

همین که دائم تو سرم سواله چرا من؟داره از پا درم میاره.

دقیق نمیدانم عشق چیست؟ اما همین بس که با هر درد او،تیری از کمان رها میشود و به قلب من اصابت میکند.

دارم واسه درست کردن چیزی دست و پا میزنم که اصلا من خرابش نکردم.

به امید نور حتی اگر دور.

امیدوارم هیچ وقت فکر نکنید آدم پدرد نخوری هستید و فقط تو این دنیا جا تنگ کردید.

در سینه ام نفسی سنگینی میکند انگار حرف های تمام این سال ها به لبریز ترین حد خودش رسیده انگار دیگر غروب همه روز ها دلگیر شده انگار بهترین سال های عمرم هم دارد میگذرد،اما چگونه؟…. گویی پس از سال ها هنوز زندگیم آغاز نشده است هنوز هم در آینه با لبخند به خود نگاه نمیکنم شب ها در فکر غرق میشوم. یک باری از مسئولیت و یک روح خسته برایم باقی مانده اما هنوز هم امید دارم به پایان شب های تاریک به آبی آسمان به لبخند های او که امید زندگیم شده است.

بعد از آمدنش چه شد؟ گفتم:هیچ! فقط کمی بیشتر میخندم،کمی آرام تر شده ام. انگار جهان من «دلیل بودنش را پیدا کرده است»

اما عزیزم،تو نامه عذرخواهی تمام رنج هایم هستی،تو نشانه ی خدا برا من و قلب خسته ام هستی.