𝐅𝐚𝐫𝐞𝐰𝐞𝐥𝐥 𝐰𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐥𝐮𝐬𝐭

سرتاسر جهان بوک بلاگری یک شغل محسوب می‌شه که اتفاقا درآمد خوبی هم داره، همکاری با ناشرین و ایجنت‌ها و دریافت pr package های مختلف رو داره و فقط در ایرانه که ادبیات رو به درجه‌ای از «تقدس» می‌رسونن که یه عکس ساده گرفتن، یا اینکه با دوست‌ها و همکارهای بلاگرت بخوای بری نشست ادبی «ادایی» محسوب می‌شه. وا؟

داشتم یه حماقتی می‌کردم همون لحظه آنیتا وارد خوابگاه شد و جلومو گرفت.

من واقعا از مقنعه متنفرم، نه فقط چون پوشیدنش اذیت کننده‌ست، چون برام مظهر تمام چیز‌های مسخره‌ایه که یه دورانی تو مغزم کرده بودن. و این چند روز که مجبورم به خاطر دانشگاه بپوشم واقعا دارم عذاب می‌کشم. بیشتر از لحاظ روانی تا از لحاظ گرما و جسمی.

یه جا وسط حرف‌هاش گفت ببین من sure هستم. و بعد جفتمون بهش خندیدیم و گفتم خب؟ Sure هستی که چی؟😂 الان شده این‌ساید جوکمون که الینا sure هستی یا نه؟

دلم واقعا برای نوشتن تنگ شده. من واقعا ده برابر ترجمه، تو نوشتن استعداد دارم، تو ایده پردازی و ساختن پلات توییست و کنار هم چیدن کلمات... یه روز مجموعه فانتزی خودم رو چاپ می‌کنم. Promise.

من سه‌شنبه غروب ثبت نام دوره «تاثیر ساختار زبان فارسی در ترجمه» رو باز می‌کنم. خواستم پیشاپیش اعلام کنم. شرایط و نحوه برگذاریش رو هم همون موقع اعلام می‌کنم.

می‌دونستید هاجر بجز اینکه یه کتاب خیلی زیبا و جالب ترجمه کرده که می‌تونید او چنلش بخونید، یه کمیک خیلی جالب هم داره ترجمه می‌کنه که برای کتاب‌خون‌هاست؟ یه سر به چنلش بزنید جالبه: https://t.me/A_Study_In_Drowning_Duology

یعنی خب، سی سال خیلی زیاده، می‌دونید؟ سی خیلی عدد گنده‌ایه. من جدی اونقدر بزرگ نیستم. روحیه‌ام اینجوریه که با دیدن انسان موردعلاقم می‌زنم زیر گریه، گل‌ها باعث میشن ذوق کنم و گربه‌ها باعث میشن بغض کنم، بستنی عروسکی باعث میشه کیف کنم و دوستام باعث میشن بلند بلند وسط خیابون بخندم و لباس‌هام اکثرا صورتی و قرمزن و کتاب‌هام فانتزی.

من واقعا احساس نمی‌کنم بیست و نه سالمه. نمی‌دونم چجوری درست توضیحش بدم ولی این هیچ ربطی به شاد بودن یا جوون موندن ظاهری نداره. حس نمی‌کنم سی ساله باشم چون شبیه هیچ سی ساله‌ای نیستم که دورم یا تو جامعه می‌بینم. انقدر حس نمی‌کنم وارد سیرشدن رو که دچار بحران سی سالگی که این همه درموردش شنیدم هم نشدم.

رو لباسش نوشته Ban male podcast✨

به مائده گفتم بیا بریم بازار من به یه کیف سفید نیاز دارم. نذار هیچی جز اون بخرم. الان یه پلوشرت‌ قرمز، یه کیف قرمز و یه آلستار قرمز دارم.

دلم می‌خواد این ایونت رو برم، هیچ‌کس نیست که تهران باشه و به زبان آلمانی علاقه مند باشه و باهام بیاد؟ بهاش: ۷۹۰

ناراحتش کردم؟ بله. ولی جبران کردم. به نظرم اینکه بلد باشی کوتاه بیای و جبران کنی خیلی مهمه. جبران کردن از ته دل همراه با پشیمونی قلبی، و تلاش برای تکرار نکردن اون کار، هر مشکلی رو درست می‌کنه. مهم نیست چقدر بزرگ باشه.

تولد آنیتاست. خواستم به این مناسبت بگم ماه اول دوستی‌مون گفته بود هیچ کدوم از دوستی‌هاش بیشتر از سه ماه براش مهم نیستن، آدم‌ها جالب نیستن و یا خسته‌اش می‌کنن یا ناراحت. چهارساله دوستیم و هر روز بیشتر از قبل دوستی‌مون محکم میشه:)))

اینکه من غیبم زده بخاطر اینه که دارم با تمرکز ترجمه میکنم. از صبح که حالم خوب شده تنها چیزی که می‌تونم بهش فکر کنم ترجمه‌ست. یکم بهش رسیدگی کنم بعد دوباره همه پی‌وی‌ها و ناشناس‌ها رو سین می‌زنم.

از کی مردم تصمیم گرفتن خونه‌شون باید حوصله سر بر باشه؟ اینا مگه چشه؟

یه چیز خیلی جالب تو این کافه اتفاق افتاده. ویتر اینجا یه دختره بود که هجده ساله بود، وقتی دید دوتا برادری که صاحب این کافه‌ان با دخترای مختلف اینجا دیت میذارن و حرف میزنن و همزمان چندتا رو هندل میکنن رفت دخترها رو تو اینستا فالو‌ کرد و براشون تعریف کرد همه‌چیز رو. سر این کارش اخراج شد ولی خب کاسه کوزه اینا رو هم بهم زد😂