|غَزالَک|

وقتی محبت کردی و محبت ندیدی راهکار محبت کردن بیشتر نیست. تو نمیتونی با مهربونی و محبت آدمارو تغییر بدی.

برای منیکه دویدن خودمو دیده بودم و میدونسم که لیاقتم حتی پرواز کردنه، دیدن فلج شدنم واقعا شکننده است.

با من از جزئیاتی حرف بزن که فکر می‌کنی برای کسی مهم نیست. از کیفیت چای و قهوه‌ی سر صبحت بگو. موزیکی که توی ماشین گوش دادی رو برام بفرست. اون قسمت از کتابت که هایلایت کردی رو بخون برام. از خط اتوی بی‌نقصی که روی لباست انداختی برام بگو. از فکر مزاحمی که کل روز گوشه‌ی ذهنت خونه کرده بود حرف بزن. از روزت برام بگو عزیزم؛ حتی اگه روز خاصی نبوده و هیچ‌ اتفاق جالبی برات نیفتاده. من دلم می‌خواد تماشاگر روزهای بی‌تماشاگرت باشم.

این روزا خیلی حس‌های متناقضی دارم. یه نیرویی مدام داره سعی میکنه منو از آدما دور کنه و هی مدرک جمع کنه که بهم ثابت کنه کسی دوستم نداره. از یطرف اگه انزوا رو انتخاب کنم میدونم که حالم بدتر میشه. از یطرف دیگه وقتی از دورهمی برمیگردم یهویی کلی افکار و انرژی منفی میاد توی سرم و اذیتم میکنه. جوری که از یجایی که کلی خوش گذشته برمیگردم و تا یک ساعت بعدش دارم گریه میکنم. خلاصه نمیدونم باید چیکار کنم نمیدونم این تعامل اجتماعی راه حل هست برام یا قراره حالمو بدتر کنه.

یک جوری حوصله ندارم که انگار از بدو تولد حوصله نداشتم و اصلا نمی‌دونم حوصله داشتن چجوری هست.

سقوط کنین دیگه خسته شدیم

الان نیاز دارم یه پیشی کنارم خوابیده باشه و صدای خرخرشو بشنوم تا یکم اروم بشم.

یه ویروس اومده که در حد کرونا دهنتونو سرویس میکنه. هی میره هی میاد. من بیشتر از یک هفته است که مریضم و گاهی خوبم گاهی به شدت بد.

همه‌چیز در این کشور تلف شده. همه‌چیز. من، تو، ما، خلاقیت، نبوغ، سرمایه، ابزار، تکنولوژی، دانشگاه، سازمان‌ها. همه‌چیز تلف شده و این تازه خبر خوبیه. چون یک‌روزی می‌رسه که دیگه چیزی وجود نداشته باشه که بخواد تلف شه.

و خب من؟ من همیشه در دسترس بودم:)

اما من همیشه این حسو دارم که آدمایی که سردتر، دورتر و کمتر قابل دسترس‌اند خواستنی‌تراند.

راه‌های فرار دیگه جواب نمیده دوستان. پلن بعدی چیه؟

من اگه می‌دونستم قراره این‌جوری بشه پوست چیپس رو تو کرونا نمی‌شستم.

هیچوقت فکر نمیکردم وقتی خودم توی اضافه کردن وزن ریدم برم بقیه رو راهنمایی کنم😭😂

غر بزنین هرکسی هم گفت غر نزن اونم بزنین.

✦رنج‌‌هامان به ما چه می‌گویند| #موسسه_مدرسه_زندگی از سر تنبلی نیست که کاری نمی‌کنیم؛ کاری نمی‌کنیم چرا که بیمار هستیم. یک ویژگی خاص بیماری روانی این است که وقتی آدم قرار باشد بدنش را با هر میزان توان حرکت دهد، از این کار بازداشته می‌شود.