208
Subscribers
No data24 hours
No data7 days
No data30 days
Posts Archive
208
تغییر همیشه هم خوب نیست.
بعد از چند ساعت اسکرول کردن در توییتر، اکانتهایی که از قبل میشناختم آمدند جلوی چشمم و راستش دلم ریخت. یک جور فروپاشیِ درونی بود… از تغییراتشان. از عقایدی که روزی با تمام وجود برایش میجنگیدند و حالا با همان قطعیت، خودشان نقضش میکنند. حجابی که زمانی ابزار هویت و حتی جذب مخاطبشان بود، امروز شده مایهی شوخی و تمسخر خودشان.
در روانشناسی، به این وضعیت میگویند ناهمسانی شناختی؛ وقتی آدم برای اینکه با رفتارِ امروزِ خودش کنار بیاید، مجبور میشود «خودِ دیروز»ش را اشتباه، خام یا حتی مضحک جلوه بدهد. گاهی مسئله رشد نیست؛ گاهی فقط راهیست برای آرام کردن وجدان.
دروغ چرا؟ همانجا اولین سؤال به خودم برگشت:
اگر یک سال بعد، من جای یکی از همینها باشم چه؟
چه کسی تضمین میکند من دچار تغییر منفی نشوم؟
چه کسی تضمین میکند فشارِ جمع دوستان، فضای دانشگاه، یا حتی خانواده، آرامآرام باورهایم را از من نگیرد؟
چه کسی تضمین میکند عقایدم همیشه برای خودم محترم بماند؟
واقعیت این است که تضمینی وجود ندارد…
جز مراقبتِ دائمی.
و من عمیقاً باور دارم فقط یک نفر هست که میتواند حواسش به دلِ ما باشد. اگر تا امروز هم چیزی از باور و ایمانم مانده، نه به خاطر خودم، که به خاطر نگاه و لطف اوست.
از ته دل دعا کردم حضرت صاحبالزمان (عج) زودتر از آنچه فکر میکنیم بیایند؛ بیایند و دستِ جوانهایی را بگیرند که زیر فشار جوّ دوستان، فضای دانشگاه، ترندها و مناسبات خانواده و فامیل، دارند آرامآرام خودشان را از دست میدهند.
کاش…
کاش عمرمان قد بدهد تا در دولت کریمهشان حتی ذرهای نفس بکشیم؛
و نه فقط تماشاگر، که اهلِ خدمت باشیم.
#درد_دل
208
مولای ما حضرت آقا امام سجاد علیهالسلام:
برخی بندگان خدا نه با شمشیر ، بلکه با صبر و تحملِ بلا به مقام شهادت میرسند./بحارالأنوار،ج۷۱
#علیامخدره
208
فکر میکردم آموزش دانشگاهمون انقدر درک داشته باشه که هفته آخر کلاسا رو غیرحضوری کنه ولی زهی خیال باطل.
