Nilpi.xo

یکی از مخاطبان پرسیده چرا بعضی اوقات آدم نمیدونه دقیقا چه مرگشه؟ خب باید گفت خیلی وقتا آدما دقیقاً نمیدونن چه مرگشونه چون مغز ما طوری سیم‌کشی شده که وقتی با درد روانی شدید یا ابهام زیاد روبه‌رو میشه، مکانیسم‌های دفاعی رو فعال میکنه تا از فروپاشی جلوگیری کنه. یعنی یه جورایی ذهن خودش رو گول میزنه تا فشار کمتری رو تحمل کنه. مثلاً ممکنه آدم تو شرایطی باشه که از یه طرف ترس از دست دادن داشته باشه، از یه طرف خستگی روانی شدید، از یه طرف احساس بیهودگی کنه و از یه طرف هم اصلاً نتونه اینا رو به زبان بیاره. اینجاست که مغز بهش میگه "بیخیال، اصلاً نمیدونی مشکل چیه!" درحالی که مشکل هست، ولی انقدر پیچیده یا دردناکه که خودآگاه نمیتونه بپذیردش. از طرف دیگه، گاهی آدما آنقدر درگیر روزمرگی میشن یا آنقدر از احساساتشون فاصله میگیرن که دیگه حتی زبان درونی خودشون رو هم گم میکنن. یعنی بدنشون سیگنال میده، روحشون ناراضیه، ولی چون سالها یاد گرفتن به این سیگنال‌ها بی‌توجهی کنن، دیگه حتی متوجه نمیشن منشأ اصلیِ ناآرامیشون چیه. اینجا دیگه کارکرد درمانگر اینه که مثل یه مترجم کمک کنه این سیگنال‌های گمشده دوباره معنی پیدا کنن. پس درکل، نفهمیدن "دقیقاً چه مرگشه" یه علامته، نه یه مشکل نهایی. علامتی که میگه یه چیزی زیر سطح آگاهیت داره فریاد میزنه، ولی یا صداش به گوش نمیرسه یا تو هنوز آمادگی شنیدنش رو نداری. @nilpii