𝗢𝗙𝗙

‏امیدوارم حسی که به آدم‌ها منتقل می‌کنین، هزار برابر به خودتون برگرده.

‏ما ساکنان طولانی ‌ترین بلاتکلیفی تاریخیم.

‏دلمون یه "بالاخره شد" می‌خواد.

‏وسط چت یهو کجا میرید؟ مسافر میخوره بهتون؟

اونجا که هلالی جغتایی میگه: جان میدهم؛ بیا! به تقاضا چه احتیاج؟

‏شاید اگه احساساتی نبودم زندگی اسون تر می‌شد.

‏بهش فکر نکن، بهش تکست بده.

و تو خيره‌ كننده بودى؛ براى منى كه از نگاه كردن به آدم ها متنفر بودم...

‏با آدم هایی معاشرت کنین که ذوق زندگی، گوش شنوا و حوصله دارن.

‏هر کسی به یه “فدای‌سرت، باهم درستش می‌کنیم” برای وقتایی که دیگه زورش به زندگی نمیرسه، احتیاج داره.

‏کارما واقعا وجود داره و صبوره.

اگر زیادی آدم بسازی باشید دیگران به چیزهایی که برایتان مهم هستند کمتر اهمیت میدهند چون می‌دانند در نهایت قرار است کوتاه بیایید. _کریس واس

اعتبار حرف های قشنگ رو، زمان مشخص میکنه.

‏من تا حالا چند بار زندگیم رو کوبیدم از نو خراب کردم. ‏

‏دوباره آشنا شدن، دوباره اعتماد کردن، دوباره وابسته شدن، راستش خیلی حوصله میخواد.

‏حس می‌کنم برای رابطه های امروزی زیادی وفادار و ساده‌ام.

‏هر چی توقع کمتری از آدما داشته باشی، راحت تر زندگی می‌کنی.

همه چیز را پذیرفته‌ام، اما همیشه برای بعضی نشدن‌ها، غمگین می‌مانم.

‏نیاز دارم یه مدت دور از خیلی چیزا باشم.