𝐚 𝐦𝐨𝐦𝐞𝐧𝐭 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐦𝐞

اون شور و اشتیاقی که همیشه داشتم، یهویی رفت و هیچوقت دیگه برنگشت.

🙂‍↕️🎀

صبر بیش از حد، هر حس و ذوقی رو از بین میبره.

یه روزی دنبالت میگردن که یا خودت نیستی یا حست.

من هرچیزی که واقعاً بخوام، از راه خودش بدست میارم، حالا با احساس، با پول، با گریه، با ناز. اگه چیزی مالِ من نشده، یعنی خودم نخواستمش.

👀

درسته که میگن هیشکی تا ابد پیشت نمی‌مونه ولی‌خب‌،همه اونایی که می‌رن یه‌روزی برمیگردن.

و من نمی‌دونم؛ چقدر باید تورو گریه کنم، چقدر تورو وسط جمع ساکت بشم و برم تو خودم، چقدر تورو بنویسم، چقدر تورو شبا بیدار بمونم، چقدر تورو فکر کنم، چقدر تورو سیگار بکشم و چقدر تورو بمیرم که بالاخره یک روز تموم بشی؟

حرف بزنیم یکم؟

از اون آدمایی شدم که بین کم و هیچی، هیچی رو انتخاب میکنم. دیگه نه توان آدم های بلا تکلیف رو دارم، نه رفاقت های یکی دوروزه،نداشتن خیلی چیزا بهتر از نصفه و نیمه داشتنشونه، مخصوصا آدما.

واسه درگیر کردن ذهن من خیلی basic ای.

من درو میبندم و اگه تو اونو نشکنی، یعنی آدم من نیستی.

جدی نگیرید،جدی بگیرید دلتون میشکنه.

بیدارین

از چشم افتادن هم خیلی عجيبه یکی که نزدیک ترین جایگاه رو تو قلبت داره یهو بایه حرکت همه حس خوبی که بهش داشتی رو ازبین می‌بره