تکّـ‌خطیام

و در آخر یک نفر از راه میرسد که بودنش جبران تمام نا کافی هاست.

تو قلبم حبس ابد خورده بودی! (آزادیت مبارک ستون)

قشنگ بود هرچقدرم سرکاری بود.

ولی چه شیرین بود داستان تلخ ما(پـ 🥲)

وقتی آدما از خاکن ولی قلبشون از فلز…

یه روز‌ یه قاصدک تو هوا میزد پرسه! ناراحت و گریون فراری از لحظه… دیوونه شده بود میگفت هر جا میرم نحسه! میگفت این آدما دیگه بد لاشی ان بسته میگفت که چند روز پیشا دو نفر عاشقانه! یه جوری که میگفتن میخوان همو‌ صادقانه… از اونا که بود عشقشون خالصانه… از اونا که دختره میگفت پسر پادشامه! آروم جلو اومدن و‌ نزدیک ما شدن… دختره بهش میگفت که من همیشه با توام… میگفت خسته نمیشم لعنتی هر چی نگات کنم! میگفت هیچ وقت نمیزارم بیان غریبه ها دورم! یکیمونو‌ چیدن، به امید آرزوها با اینکه میدونن یه تئوریه واسه اونا… دختره نگاه کرد یهویی به آسمونا گفت آرزو میکنم جدا نشه راهمون! فرداش با یکی دیگه دیدمش عوضیو… مگه قرار نبود نبینی پسری بعد از اینو… قرار نبود مگه نگی آهن پرستی و…

ای فلک تا کی کلک

از دست دادمت آخرین شانسم..!

#🫸

«خورد قلبم ترک بدجور خوشگلن آدما فقط از دور»