𝙢𝙪𝙣ᶠⁱᶜᵗⁱᵒⁿ

ویلیام حوله رو روی شونش انداخت، آماده شد که بره حموم ولی یهو خشکش زد چون است از اتاق خوابش بیرون اومد. نه...لباس خوابی که با وسواس از کیفش درآورده بود رو نپوشیده بود... به جاش تی‌شرت سفید و گشاد ویلیام رو پوشیده بود که از یه طرف کامل از روی شونش افتاده بود.

نورهای نئونی بار رو به رنگ قرمز و طلایی درآورده بودن. بوم هنوزم از شوک حرفی که چند دقیقه‌ی قبل شنیده بود خارج نشده بود؛ لیوانش نیمه‌پر روی میز مونده بود و نگاهش جایی بین جمعیت گم شده بود. با این حال آئو مثل همیشه آروم به نظر می‌رسید، البته که این فقط ظاهر کار بود. به محض اینکه متوجه شد بوم می‌خواد ازش فاصله بگیره، دستش رو روی گونه‌ی پسر گذاشت و قبل از اینکه فرصت فکر کردن پیدا کنه، فاصله‌ی بینشون رو از بین برد. برای چند ثانیه همه‌چیز ساکت شد. نه صدای موسیقی شنیده می‌شد، نه همهمه‌ی آدم‌ها، و نه حتی ضربان تند قلب بوم. فقط گرمای دست آئو وجود داشت و حسی که مدت‌ها سعی کرده بودن نادیده‌اش بگیرن. وقتی از هم فاصله گرفتن، بوم همچنان مات و مبهوت به پسر نگاه می‌کرد، انگار دنبال توضیحی می‌گشت که خودش از قبل اون رو می‌دونست. آئو لبخند کمرنگی روی لب‌های خیسش نشوند و لب‌ زد : - دیگه خسته شدم از اینکه وانمود کنیم چیزی بینمون نیست. بوم برای اولین بار توی اون شب سرش رو پایین نگرفت و فقط خندید، خنده‌ای که آئو مدت‌ها منتظر دیدنش بود. بیرون بار بارون آرومی شروع به باریدن کرده بود، اما برای هیچکدومشون مهم نبود. انگار بالاخره به مقصدی رسیده بودن که مدت‌ها داشتن دورش می‌چرخیدن.

بستنی وانیلی جلوم داشت آب می‌شد. و من انقدر غرق دانک شده بودم که بستنی حتی اولویت هزارمم هم نبود. اگه الان یه چیز بود که می‌خواستم بخورم، اون دانک بود. نه این بستنی وانیلی.

یه وقتایی یه صحنه از یه سریال تایلندی، یه نگاه بین دو شخصیت، یه دیالوگ کوتاه و اون حرف هایی که بین خطوط خونده می‌شن. ما اینجا قصه های پنهانی مینویسیم .