خاکستری.

می‌خواهم بروم یا فقط میلی به ماندن ندارم؟ به هر حال، عزیزکم، می‌دانم که جای من اینجا نیست، خوب می‌دانم به وجود آمدم که یک روز پا به فرار بگذارم و کیلومتر ها دور شوم چه بسا، باز هم می‌دانم دلتنگ می‌شوم. مگر آخر، شما دلتنگ غم های قدیم نمی‌شوید؟ دلتنگ روزنه های امید چموشی که نداشتید ولی به آغوش می‌کشیدید؟ همه دلتنگ نمی‌شوند؟ پس من هم با تمام وجود دلتنگ حقارتی می‌شوم که دیروز و امروز داشتم، فردا دارم و شاید حتی زمانی که رفتم. و می‌روم، از تمام وجودم خداحافظی می‌کنم چه بسا که من می‌روم و رفتن من بازگشتی ندارد، حمل خاطرات فقط باعث عذاب آدمی است، چرا که خاطرات همه باهم بوی حقارت می‌دهند. فکر می‌کنم، آخر و عاقبتم چون برفی در دل تابستان بشود، آخر و عاقبتم یک اندوه شبانه بشود که در دل روز و میان کسانی که با آنان خوشحال بودم سراغم را می‌گیرد. و چه افسوس که من، باز نمی‌گردم.

و چه افسوس که من باز نمی‌گردم.