𝐌𝐚𝐝𝐦𝐚𝐧

فکر کنم دو سالی هست میدون انقلاب نیومده بودم

وقتی قدم میزنم توی خیابون برای عکاسی گاهی اوقات حس میکنم زمین داره منو می‌بلعه. حس دیستوپیا رو کاملا حس میکنم با هر قدم زدن توی شهرم تنها چیزی که میتونم ثبت کنم از شهر،یک فریمی از ویران شهریه شهرمه،چیزی که میتونم ثبت کنم از درد و رنج های پنهون میون این شهره. از ادم ها بگیر تا گنجیشکک ها که برای من قابل احترامن البته منظورم بیشتر گنجیشکک هاست که قابل احترامن تا ادم های روی کره زمین. میشینن روی سیم های برق و اواز ازادی رو میخونن و ادم های توی قفس رو تماشا میکنن پرواز میکنن اما ازاد نیستن کاش میتونستم بهشون بگم {پر بزنید و از این شهر واسه همیشه برید،برین یجایی که ترسی نداره،واسه پرواز مرزی نداره،کلاغ ولگردی نداره،هیچ غمی و ترسی نداره،یجایی که همه منظره ها خوبن،جایی که شاه و گدا خوبن،برین،اما نمیخواد،برین این قفسو بشکونید که شاید یجا قرار پریدن گذاشتیم}

-

مکان درست،زمان اشتباه

شب خوبی بود خدانگهدار

چند روزیه حالم میشه گفت میزونه،بیرون میرم با اینکه گرمه و از گرما متنفرم.سعی میکنم به هر حالتی از روزم لذت ببرم. دایره ارتباطی و دوست های کمی دارم اما با کیفیت‌ان که منو میکشن از این خونه ی لعنتی بیرون که بابت اینکارشون ممنون و سپاس گذارم از اینکه بنده حقیر توی زندگیشون نقشی دارم و براشون مهمم و حتما جبران خواهم کرد. همه چی بهم ریخته و گُنگ اما باز حالم خوبه و مطمئنم حالم بهتر میشه. این چند مدته میشه گفت بیشتر از قبل توی لحظه ام و زیست میکنم بر خلاف قبل که فقط زنده بودم و زندگی نمیکردم عکس میگیرم از هرچی،هرچی که که باهاش زیست میکنم از درختا و اتاقو پنجره تا ادمای توی خیابون و حسایی که تو صورتشون هست حتی از درد و رنج ها هم عکس میگیرم و گاهی مینویسم که یادم نره روزای زیبا و حتی روزای بد ام رو. چون واقعا چند مدتیه که زیاد فراموش کار شدم نمیدونم اینکه درمورد روز هام بنویسم و عکس بگیرم و بعدا ببینم و بخونمشون خوبه یا نه اما نوشتن ذهنمو سبک تر میکنه حتی نمیدونم اینکه نوشته هام و عکس هام رو اینجا بزارم کار مناسبیه یا نه،ولی کی به کیه؟ میزارم.

-

مهر به محبت گل داد