𝑨𝒏𝒅 𝒎𝒂𝒚𝒃𝒆 𝒊𝒏 𝒂𝒏𝒐𝒕𝒉𝒆𝒓 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅

در میان هیاهوی آدم‌ها گم شدم،  هیچ دستی نیست که آرامم کند.

آدم نهایتا یکی دو بار خودشو ثابت میکنه، دفعه سوم میذاره هر جور دوست دارید فکر کنید.

ولنتاین؟ ما عزادار عشق هایی هستیم که بی گناه پر پر شدن.

اگه ازم بپرسی خوبی میگم خوبم ولی اگه بغلم کنی تا صبح گریه میکنم.

آدم یه سری کارها رو می‌کنه شرمنده دلش نشه، بعدش شرمنده عقلش می‌شه.

شب تولدم تنها رفتم کیک گرفتم بعدشم بخشیدمت ولی به دل گرفتم

دیگر آمدنت مرا زنده نمی‌کند، بمان همان جا که برایش مرا ترک کردی.

داشتم فکر میکردم بعضیامون خیلی بی رحمانه داریم یه دردایی رو تحمل میکنیم، دردایی که خیلی بزرگتر از قد و قواره ماست، هیچوقت حق انتخابی براشون نداشتیم، زورشون خیلی بیشتر از لبخندامونه، دردایی که هر بار از خودت میپرسی چرا من؟! و هربار جوابی که هیچوقت پیداش نکردی غمگین و غمگین ترت میکنه…

دنيا به اندازه کافی تاریكه، شما چراغ باشید، بزارید رد مهربونيتون بمونه نه زخم رفتارتون...

‏با پوسیده‌ترین نخ ممکن به زندگی وصلم...

گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود، با غم‌ آنها که برای ما جان دادند چه باید کرد؟

امیدوارم اونایی که هنوز آنلاین نشدن، مشکل از وی‌پی‌ان‌شون باشه...

دلتنگی فقط واسه کسیه که مُرده، کسی که خودش نخواسته کنارت باشه حتی ارزش فکر کردنم نداره.