بازمانده‌‌ای از یکم دسامبر

درمورد تکست ها ترحم به خرج ندید شما دوست داشتنی هستید حتی اگر واقعیت هارو مستقیم بیان کنید

ایرادی می‌بینید بگید

اما دیگه شماهم دوستشون ندارید

شما تنها آدم هایی بودید که تکست هامو دوست داشتید

آن تارِ سفید میانِ موهایش خبر از اندوهِ سنگین قلبش می‌داد‌.

پرسید« همه‌چیز را خراب کردی؟!»، کمی فکر کردم و آرام آرام شروع کردم به حرف زدن« عزیزکم، حق را به من بده که بعد از بازگشت از این مسیر طولانی خسته باشم، چشمانم سوی دیدن نداشته باشند، لب‌هایم توان لبخند نداشته باشند، دلم بخواهد که از این دیارِ غربت بروم، پل‌های پشت سرم را خراب کنم، چشمانم را بر روی چشمانش ببندم، سرسخت‌تر از گذشته باشم و آدم ها را به آسانی رها کنم..»، کاش می‌توانستم حرفم را ادامه بدهم و به تو بگویم که در آن لحظاتِ سخت زندگانی چقدر دردِ عمیقی را تحمل می‌کردم، بگویم که بارها دلم برایِ آن سرزمین مادری تنگ می‌شد اما چه فایده؟! آدم‌های آنجا هم دیگر مرا در کنارشان نمی‌خواستند، دیگر هیچ‌چیز مانند قبل نبود و باید به تو اعتراف می‌کردم که حق با تو است من آدم بی رحمی‌ هستم اما با این تفاوت که زندگانی هیچ‌گاه امانِ مهربانی بر من نداده بود"

مسیر خونه‌ی عشق توی دلم گم شده بود؛

به تو فکر می‌کنم و گمان می‌کنم که آدمی جز در هنگام عشق دیگر هیچ‌گاه این چنین ضعیف نمی‌شود..

“𝑀𝑒𝑚𝑜𝑟𝑖𝑒𝑠 𝑛𝑒𝑣𝑒𝑟 𝑑𝑖𝑒 ”🤍

برایِ دیدارت، دوباره‌ به آن کوچه‌ی قدیمی باز خواهم گشت"

*/هو.

او زیباترین آدمی است که مرا دوست دارد، او تنها کسی است که از اعماق قلبم دوستش دارم، او همانی است که مانندِ آغوش وطن امن است، همانی که اشک‌هایش زندگی را تلخ می‌کند، همان یار روزهای شکستن، همان که دستانش بوی امید می‌دهند، همانی که نگاهش زیباست، همان آدمِ روزهای سختی، همانی که همه من را در کنار او می‌شناسند، همان که می‌گویند حسابی به یکدیگر می‌آییم، همانی که چشمانش غم از دیدگانم می‌برند، همانی که غمش قلبم را تکه تکه می‌کند و همان لطفِ خدا.. همان!

اجبار" ترسناک‌ترین دلیلِ آدمیزاد برای انجام کارهاست.