سرگشتۀ محض"

برای وقتی که غمّ، چنگ می‌اندازد به گلویت؛ برای بغض‌های در نَفَس خُفته؛ برای آن هنگام که می‌خواهی اشک‌ها را از قفسِ چَشم‌هایت نجات بدهی! ، برای خیره شدن به غروب آفتاب از پشت پنجره، برای  شب‌های بی‌پایانِ دلتنگی، برای مرگ، این عزیزِ دور افتاده . .