𝐋𝐮𝐧𝐚𝐫𝐢𝐚

‏دوست داشتیم زندگیمون شبیه friends بشه ولی تقریبا شبیه from شده

‏فکر می‌کنم یکی از ظالمانه‌ترین تجربه ‌های هر آدمی، تجربه‌ی‌ کور شدن یه ذوق خیلی عمیقه. یهو برای یه مدت طولانی همه چیز تاریک میشه.

زنده باد عکس‌هایی که آپلود نکردیم، خاطراتی که تعریف نکردیم و لحظه‌هایی که هیچ‌کس نمی‌دونه اتفاق افتادن…

تو برام "نه بابا هیچ وقت اینکارو نمیکنه" بودی.

بعضی وقت‌ها خیلی راحت میشه آدم‌ها رو کنار گذاشت، فقط کافیه یادت بیاد حرف‌هایی که فکر نمیکردی هیچوقت بشنوی رو شنیدی و چیزهایی که فکر نمیکردی ببینی رو دیدی.

نمی‌دونم، خودت فکر می‌کنی بتونی کسی رو پیدا کنی اندازهٔ من دوستت داشته باشه؟

بهش گفتم من اصلا آدم مناسب رابطه نیستم، مشروب نمیخورم، عکس نمیفرستم، شب بیرون نمیام، تو جمع دوستات نمیام، بیا خونه‌ام و پارتی دعوتم و شب جمعه‌ها آنتن ندارم کنسله، تو دیت اول دست رو پام بزاری کنسله، بغلت کنم ببوسمت نداریم، الان یه دسته گل اومده روش نوشته مهم نیست، اینطوری باشید

دلم يه “فکرشم نمیکردم بشه” میخواد.

اصلا برام مهم نیست این موضوع متقابل هست یا نه اما من دلم برای آدم‌ها تنگ میشه برای جاها، حس‌هایی که داشتم، روزهایی که گذروندم، چیزهایی که تجربه کردم و این همیشه برام غم آور بوده.

انقدری که اذان صبح کشته داد، جنگ نداد

بعد از دلخوری‌های مکرر، پلن بعد از چشم افتادنه