𝐃𝐫𝐞𝐚𝐦"

ممکن است روزی بدون خداحفظی با تو بمیرم. اما هرگز فراموش نمی‌کنم که از تو تشکر کنم، زیرا تو یکی از دوست داشتنی‌ترین دوستی‌ها را به من داده‌ای...

بعضی وقت‌ها شاید بزرگترین دستاورد یک‌نفر این است که در انتهــایِ روز «خودش را نکُشـته باشد!»

ای خاک، دهانت را آهسته‌تر باز کن؛ ستاره‌ای را بلعیده‌ای که هنوز در قلبِ یک نفر نور می‌ریزد.

زنان ذاتا شادند، آنها را دو چیز غمگین می‌کند؛ مردی که دوستش دارند، و وطن.

«می‌نویسی که جنگ لهت کرده، که دلت می‌خواهد بمیری. نامه‌ات را می‌خوانم و درکت می‌کنم. ما هرگز پیش از این، چنین یکپارچه به دست نابودی سپرده نشده بودیم.»

در کالبد بزرگسال‌ام کودکی بود که می‌خواست ماه را به چنگ بیاورد؛ اما حالا او نیز آرام گرفته است و تنها به تماشای تنهایی بی انتهای ماه خو کرده است.

‏ما روزهایی را گذراندیم که اگر کتاب شود آدم‌های بسیاری را به گریه می اندازد...

اما خوبم. کتاب جدید شروع کردم و دلم می‌خواد برم پی ساختن سفال. صرفا معده‌م گاهی اذیت می‌کنه که بهش اهمیتی نمی‌دم. گاهی هم گریه دارم که نفس عمیق می‌کشم و حل می‌شه مسئله.

دوباره کمی خودم را به دست آورده‌ام و اندک‌اندک کار می‌کنم؛ همان جریان پیاپی از هم پاشیدن و به خود آمدن.

تو سکوت مرا بشِنو که صدای غمم نرسد به کسی..

من گریسته‌ام، آری مدتی است که با هر ضربه‌ کوچکی، با هر بهانه اندکی به گریه می‌افتم. دوست من، دلم زخم دارد. همین.

شب‌هایی که خوابیده‌ایم چنانند که گویی هرگز وجود نداشته‌اند. تنها آن شب‌هایی در حافظه‌ ما می‌مانند که نتوانسته‌ایم چشم بر هم بگذاریم: شب یعنی شبِ بی‌خوابی.

امشب جور دیگری بود. غم را از چشم هایم میتوانستی ببینی. اولین روز زمستان با سردی تمام شروع شد. الان که مینویسم خسته ام. خیلی خسته ام. کاش شب های غمگین وجود نداشته باشند.

فکر می‌کردم تموم شدن تنهایی وقتیه که عشقت پیشت باشه؛ تو برگشتی پیشم ولی.. من هنوز تنهام! تنها‌تر از همیشه.

فکر میکردم تموم شدن تنهایی وقتیه که عشقت پیشت باشه؛ تو برگشتی پیشم ولی.. من هنوز تنهام! تنها‌تر از همیشه.